داستان برگزاری فینال جام حذفی این فصل فوتبال کشور نشان داد هر چند تلاش هایی زیادی برای سامان دهی زمان بازی های مسابقات داخلی فوتبال ما انجام گرفته است اما این تلاش ها در ادامه راه خود با مشکلات بسیاری مواجه شده است که ما را به یاد سال هایی می اندازد که فصل سال 75 ما در شهریور ماه 76 تمام می شد! و یا برنامه های بازی های لیگ ما به حدی آشفته برنامه ریزی می شد که موجبات آن را فراهم می کرد که تیمی مثل پرسپولیس از لیگ کنار بکشد (لیگ 77) . بعد از جریانات پیش آمده در راه بازی فینال حذفی امسال نیز قطعا در آینده از آن به عنوان یک خاطره تلخ و سیاه برای برنامه ریزان فوتبال ما یاد خواهد شد.

اینکه چرا ما نتوانستیم راه خود را در برنامه ریزی منظم بازی های داخلی به خوبی پیدا کنیم خود بحثی مفصل را طلب می کند. اما مهمتر از آن مسئله ایست که قبل از جام جهانی همه را نگران کرده است  و آن نبود شور همیشگی در بین مردم ایران قبل از آغاز بازی های تیم ملی فوتبال در میدان های مهم است. خصوصا وقتی به یاد بیاوریم این میدان بزرگترین آوردگاه فوتبال جهان است  که تیم ما پس از هشت سال و برای سومین بار در ادوار هیجده گانه  آن به میدان می رود. دو سال قبل در همین ایام ، پیش از شروع جام ملت های آسیا در چین هرجا گذر می کردی بین مردم کوچه و بازار بحث فوتبال بود و امید به موفقیت ایران در جام ملت ها. کما اینکه تیم ما در همان ایام در تهران به اردن یک شکست بد داده بود اما این دلیل نشده بود که مردم ما مثل امروز دچار یک یاس فوتبالی شوند و یا اینکه جمعیت کمی نسبت به همیشه از موفقیت ایران سخن گویند و برای آغاز بازی های ایران لحظه شماری نکنند.

هرچند در رسانه ها بسیار تلاش می شود که همه را علاقه مند به جام جهانی و بازی های ایران در آن نشان دهند و لبخند تصنعی را بر لبانشان به تصویر بکشند ، اما اگر از بطن مردم برخواسته باشی درک می کنی که مردم آن احساس و شور همیشگی را قبل از چنین رویداد مهمی ندارند و اگر با خودمان رودربایسی نداشته نداشته باشیم می توانیم این دلزدگی را به راحتی مشاهده کنیم. اینکه چرا مردم ما آن اشتیاق همیشگی را قبل از یک رویداد مهم فوتبال ملی  ندارند باز هم خود به دلایل زیادی بر می گردد که بحث مفصلی را طلب می کند که اگر آن را کارشناسانه بررسی کنیم می توانیم ریشه های بسیاری از آن را در همین درگیری نا تمام فدراسیون و سازمان تربیت بدنی برای برگزاری فینال جام حذفی بیابیم.

زمانی که عامه مردم می بینند نهادهایی که باید یک تیم ملی قوی و با روحیه را راهی آلمان کند چنان با یکدیگر درگیرند که کاریکاتوریست ها را به یاد فیلم های وسترن می اندازند و یا برای مقابله با یکدیگر هر روز خود را مجهز تر می کنند ، تصور اینکه تیم داخل زمین ما بتواند در میادین جام جهانی شگفتی آفرینی کند غیر قابل باور تر می نماید. هر روز احساس مردم نسبت به اینکه تیم ملی تبدیل به وسیله ای شده است که عده ای درصدد هستند با نتیجه گرفتن و یا نگرفتن آن ، چماقی از آن ساخته و بر سر یکدیگر بکوبند بیشتر می شود و این رغبت  آنها را برای آغاز بازی ها کمتر و کمتر می کند. جالب اینکه این عده همان کسانی هستند که می بایست تیم ما را برای جام جهانی با اتحاد یکدیگر قوی تر از همیشه سازند. و جالب تر از همه اینکه طرفین درگیر در پایان هر مصاحبه زنده و غیر زنده ای که انجام می دهند و انواع و اقسام اتهامات را به یکدیگر نسبت می دهند در پایان اذعان می کنند که هدف آنها قوی سازی تیم ملی است و به این خاطر هیچ مشکلی با یکدیگر ندارند!! فارغ از اینکه ، این درگیری آنها هر روز مردم را نسبت به جشنی که قرار است آغاز گردد بی انگیزه تر می کند.

گاهی آرزو می کردیم که ای کاش این جنگ زرگری فقط منوط به فینال حذفی می شد که پس از صعود ایران به جام جهانی هرچه به ذهنمان می رسد که به تیم ملی مربوط می شد با درگیری و با افتادن به جان یکدیگر پیش رفت. حتی در راه ساخته شدن سرود تیم ملی در جام جهانی که کوچکترین کار ممکن بود هر روز ساز عده ای به نحو دیگر کوک می شد و هر روز یک مقام مسئول یک خواننده را معرفی می کرد تا نشان دهند برای آماده سازی تیم ملی برای جام جهانی در اوج هماهنگی قرار دارند!! این بماند که این جمعیت با همان هماهنگی بی نظیر خود نتوانست در نهایت چند بازی تدارکاتی بزرگ که پس از آن مطمئن شویم ترس جوانان تیم از بازی با تیم های بزرگ ریخته شده است ترتیب دهد. حتی نتوانست کاپ قهرمانی جام جهانی که دور دنیا را دور زد و حتی در کشور های همسایه ما که اصلا جام جهانی را تجربه نکرده بودند رفت  اما مقامات ورزشی و فوتبالی ما نتوانستند آن را به ایران بکشانند تا قبل از جام جهانی با ورود آن به ایران یک شوک بزرگ روحی به مردم و بازیکنان وارد آید. عمده کاری که ما از تیم بیرونی خود قبل از جام جهانی دیدم درگیری های بی پایان سر هر موضوع کوچک و بزرگ و جنگ های زرگری آنها بود.

ما به دنبال وارد کردن فوتبال روز دنیا به کشور هستیم اما برای ورود آن آنقدر مانع ایجاد کرده ایم که افرادی مثل دنیزلی و آری هان نتوانند درفوتبال ما تمام دانش خود را تزریق کنند و در حالیکه با وجود آنها می توانستیم قدم های نزدیک شدن به فوتبال روز جهان را بلند تر طی کنیم با فرار آن ها! راه ورود این علم را به فوتبال کشور ببندیم.

این بی نظمی ها در کنار بسیاری عوامل دیگر سبب شد مردم ما برای آغاز جام جهانی مشتاق نباشند و اگر مسئولین همت کرده و کمی از وارد کردن این رنج بی حساب به مردم کاسته و دلسوزانه به معنای واقعی کلام ، برای فوتبال ملی ما که قرارست 20 روز دیگر در جام جهانی آلمان به میدان وارد شود تلاش کنند و اتحاد خود را به صورت واقعی نشان دهند شاید این یاس فوتبالی و فوتبال زدگی مردم تا حدودی قبل از آغاز جام التیام بخشیده شود. فراموش نکنید تنها 20 روز تا شروع جام باقیست . اتحاد شما می تواند درصد موفقت تیم ما را در جام جهانی نیز افزایش دهد. اگر اتحادی به معنای واقعی کلام صورت گیرد. آخرین عکس یادگاری که دادکان و علی آبادی با یکدیگر گرفتند به چه زمانی بر می گردد؟

به احترام بارسا از جا برخیزید

ونگر به توصیه تک به تک گوش نکرد!

چه می توان در وصف تیمی گفت که لقب بهترین تیم فوتبال تاریخ فوتبال را یدک میکشد؟ چه شکری می توان از خدا داشت که در زمانی حیات می کنیم که می توانیم بازی این بارسلونا را ببینیم و نه وصف آن را ازپیشینیان بشنویم؟ آری اکنون بهترین تیم تاریخ فوتبال جهان در پیش چشمان شما قدرت نمایی می کند پس از دیدن آن لذت ببرید.

واقعا کمال بی عدالتی است که تیم دیگری غیر از بارسلونا را دارنده شخصیت قهرمانی در اروپا بدانید. تیمی که با قدرت تمام تیم های اسپانیایی را پشت سر می گذارد و دو سال متوالی آنها را در حسرت قهرمانی لا لیگا و با برتری برابر اکثر بهترین تیم های اروپایی مثل چلسی و میلان و آرسنال به قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا می رسد شایسته چنین شادی و احترامی نیز هست. از خدا به خاطر آفرینش ریکارد ، رونالدنیو ، اتوئو ، پویول ، لارسن ، دکو ، انیستا و همه ستاره هایی که رنگ آبی و اناری دارند تشکر کنید که سبب شد شما فوتبال واقعی را با چشمانتان ببینید.

دیشب شب جشن بود….جشن برای بارسلون و بارسلونایی ها چراکه به حقانیت خود رسیدند وآن آرزوی دیرینه ای که داشتند محقق شد و آن گرفتند جام تئوسط پویول از دست یوهانسون بود. و چه لذتی دارد دیدن خنده از ته دل رونالدنیو و تمام کسانی که فوتبال زیبا را با قلب خود احساس کرده اند.

زمانی که دیشب داور نروژی سوت آغاز بازی را زد از ریکارد به واسطه ترکیب احتیاط آمیزش تعجب کردیم. هرچند از آرسنال تصور دیگری که با یازده نفر از همان دقیقه 1 به دفاع برود چنداد دور از ذهن نبود. والدز با دفع چند توپ خوب در ابتدای بازی نشان داد شب درخشش اوست. زمانی که لمان با آن حرکت احمقانه موجبات اخراج خود را سبب شد سند پیروزی بارسا امضاء شد. اخراج او و ورود دروازه بان ذخیره آرسنال ما را به یاد گل های زاویه بسته و لایه ای انداخت که از تیم منچستر در بازی فصل قبل خورده بود. با این ذهنیت او در دروازه ایستاد تا منتظر دریافت چنین گل هایی از او در این بازی باشیم ( این شهادت را می توانید از افرادی که در کنار من بازی را تماشا می کردند بگیرید) زمانی که بارسا گل اول را روی یک اتفاق دریافت کرد تنها یک چیز می توانست مانع پیروزی شاگردان ریکارد شود و آن برهم خوردن تمرکز تیمی آنها بود. این تمرکز تا دقیقه 70 کم و بیش به هم خورده بود. دفاع نه نفره شاگردان ونگر هم مانند در هایی بود که بسته شده بودند و کلید آن را دربانش گم کرده بود. اما در مطلب قبل هم به ونگر توصیه کرده بودیم هیچ گاه در حضور تیم مثل بارسلونا به حداقل قناعت نکند و زمانی که تیم او با یک گل پیش افتاد سعی نکند با ضد فوتبال به پیروزی برسد. اما ونگر به توصیه ما گوش نکرد تا در دقیقه 70 اتوئو کار او را یکسره کند. با همان گلی که انتظار داشتیم دروازه بان دریافت کند. و گل دوم پایانی بود بر آرزوهای آرسنال. در هردوی این دوگل لارسن و دروازه بان آرسنال نقش مامور 007 را برای بارسا بازی کردند.

و اینچنین بارسا قهرمان جام باشگاه های اروپا شد تا حقانیت فوتبال زیبا ثابت شود. امسال بارسا سبب شد یکی از بهترین سال های فوتبالی من شود. ایشالا با قهرمانی پرسپولیس در جام حذفی و موفقیت ایران در جام جهانی این افتخارات تکمیل شود.

                             قهرمانی بارسا بار دیگر به تمامی عاشقان آبی و اناری مبارک باد

                               ستاره های کاتالان ، امشب بهتر از همیشه بازی کنید

                          -

سرانجام شب جشن فرا رسید. شبی که می تواند یک مقدمه خوب برای دو ماه دیگر که جام جهانی آغاز می شود بنویسد. پس از سال ها دو تیم بزرگ به فینال لیگ قهرمانان رسیدند. دو تیمی که باز زیبا را بلد هستند و به صرف نتیجه به میدان نمی روند از این رو شک نکنید که می توانید امشب بازی زیبایی را در فرانسه ببینید. امشب می تواند شب تکمیل شدن جشن آبی و اناری ها باشد. شبی که ثابت کند بارسلونا بهترین تیم تاریخ فوتبال جهان هست و می توان یک عصر را به نام آنها رقم زدند. فوتبالی که کاتالان ها نمایش می دهند آنقدر زیبا هست که شایستگی کسب سومین جام مهم را در دوسال اخیر به آنها بدهیم. بارسلونا که برای رسیدن به این مرحله تیم های بزرگی مثل چلسی ، آث میلان و بنفیکا را از دور بازی ها کنار زد می تواند با شکست دادن تیم لندنی کلکسیون افتخارات خودش را رنگین تر کند.

آرسنال تیم شایسته و قابل احترامی است و هرچند در لیگ برتر نتایج خوبی را کسب نکرده است اما آنها ثابت کرده اند که در لیگ قهرمانان تیم متفاوتی هستند و با حذف رئال مادرید و ویارئال حداقل تفاوت خود را در لیگ قهرمانان نشان داده اند از این رو آنها با ذهنیت بهتری مقابل دیگر تیم اسپانیایی قرار می گیرند. به یاد بیاورید لورکوزن آلمان را که چهار فصل قبل هر زمان مقابل تیم های انگلیسی قرار گرفت مقابل آنها به برتری رسید و یک تنه سه تیم انگلیسی آرسنال ، لیورپول و منچستر را حذف کرد. آیا اکنون که آرسنال مقابل دو تیم اسپانیایی صاحب برتری شده است می تواند سومین تیم اسپانیایی را هم از پیش رو بردارد؟ ( من که دعا می کنم چنین چیزی رخ ندهد!)

در مقابل آرسنال تیمی بازی می کند که هر زمان طلب کند می تواند با حملات همه جانبه به گل برسد پس توصیه ای که به آرسن ونژه میشود کرد این است که به حداقل اختلاف مقابل بارسلونا قناعت نکند . اگر در آرسنال یک بازیکن غیر قابل مهار به نام تیری آنری وجود دارد در تیم اسپانیایی ستارگان غیر قابل مهار وجود دارند: رونالدینیو ، اتوئو، لارسن، پویول و....که همه این ها کفه ترازو را به سود بارسلونا سنگین می کند.

ضمن اینکه بارسا با قهرمانی با اقتدار خود در لالیگا نیز از لحاظ روحی در اوج به سر می برد. همه این ها سبب می شود که قهرمانی بارسلونا را حدس بزنیم اما برای تکمیل این حدس با ید تا پایان امشب صبر کرد و منتظر ماند و دید آیا یوهانسون جام را در پایان به پویول اهدا خواهد کرد یا خیر؟ اتفاقی که می تواند صحه گزارد بر فوتبال بی بدلی که تیم ریکارد به نمایش می گذارد. امشب می تواند اوج هنر نمایی رونالدینیو باشد. مردی که در شرایط عادی غیر قابل پیش بینی است. تصور کنید او جام قهرمانی لیگ قهرمانان را در جند قدمی خود ببیند....! بی تابی او برای بالا بردن این جام امان آرسنالی ها را خواهد برید.

امشب یک فوتبال زیبا را خواهید دید. یک جشن واقعی.....از دیدن آن لذت ببرید هرچند در پایان آن عده زیادی اشک خواهند ریخت که امیدوارم در این دسته رونالدنیو قرار نداشته باشد و لبخند او پس از بازی زیبا تر از همیشه بر لبانش باشد!!

چقدر زود گذشت....انگار همین دیروز بود که تیم ملی فوتبال ما پس از پیروزی هفت بر صفر برابر لائوس صعود خود را به مرحله دوم مقدماتی جام جهانی پس از شکست تیم های اردن و قطر قطعی کرد. یادش به خیر زمانی که قرعه کشی مرحله دوم انجام شد و تیم ما با ژاپن ، بحرین و کره شمالی برای رسیدن به آلمان همگروه شد تا قبل از شروع بازی های این دور که اولین آن با بحرین در منامه بود چیزی شبیه به معجزه در فوتبال این مملکت رخ دهد و آن اتحاد و هماهنگی بی سابقه ای بود که بین اهالی فوتبال و ورزش و هر کسی که می توانست در موفقیت فوتبال ما سهمی داشته باشد ایجاد شده بود.

به یاد دارم آن زمان همه معنای واقعی ید واحده را نشان دادند چراکه از کوچکترین اختلاف در تیم ملی و مسائل حاشیه ای پیرامون آن خبری نبود. کافی است محض یاد آوری خاطرات هم که شده روزنامه هایی که در آن زمان منتشر می شد را بررسی کنید تا ببینید فقط از موفقیت تیم ملی سخن رانده می شد و هرچه بود تلاش برای موفقیت تیم ملی و صعود آن به جام جهانی آلمان بود. در کنار این اتحاد بی نظیر عوامل موفقیت تیم از خارج از زمین به تیم تزریق می شد. بازی های تدارکاتی و اردو های خوبی که برای تیم ملی در نظر گرفته می شد نشان می داد توجه و برنامه ریزی لازم ، نسبت به موفقیت این تیم از خیلی وقت پیش صورت گرفته بود و سرانجام این عوامل همه و همه دست به دست هم داد تا تیم ما در تهران جشن صعود خود را به جام جهانی آلمان برپا کند. یک جشن با شکوه با حضور 70 میلیون ایرانی که در همان جشن آرزو کردند که سال آینده نیز باز هم بتوانند جشنی از این باشکوه تر را در میهن خود بر پا کنند. زمانی که حتی این جشن برگزار نشده بود همه به خاطر شرایطی که تیم خارج از زمین برای تیمی که قرار بود در چمن های سبز به میدان برود ، فراهم کرده بود تبریک می گفتند و آنها را پیروز می دانستند.

اما شاید این تیم خارج زمین با گفتن آن احسنت ها و آفرین ها و تبریک به خاطر کسب آن پیروزی ها در خود احساس رضایت شدید کرده بود که برای پیروزی بزرگتر قدمی بر نداشت. درست از صبحی که صعود تیم داخل زمین ما به جام جهانی قطعی شد شرایطی پیش آمد که نشان می داد آن دست آورد های بی سابقه در خارج از زمین که توانسته بود صعود ما را به جام جهانی منجر شود و می توانست موفقیت ما را در جام جهانی نیز تضمین کند روز به روز کمرنگ تر می شد. اما در مقابل افرادی که می بایست حفظ آن دست آورد ها را وظیفه اصلی خود قلمداد کنند ، خود رفتاری را در پیش گرفتند که امروز شاهد هستیم کمرنگی آن به حدی رسیده است که دیگر هیچ چیز از آن باقی نمانده است.

افسوس که امروز فقط می توانیم با به یاد آوردن آن اتحاد و همدلی به آن خاطرات خوش لبخند تلخ بزنیم. امروز و در حالیکه تیم ملی ما باید برای مهمترین میدانی که در هشت سال اخیر به آن پا می گذارد آماده شود عده ای تیم ملی را وسیله ای ساختند که با آن بتوانند جواب خائنین و مخالفین خود را بدهند و عده ای دیگر لحظه شماری می کنند تا آن تیم شکست بخورد تا ابتدا برای شکست آن شیرینی پخش کنند و سپس از آن شکست ها چنان گرز گرانی را بسازند و بر سر دشمنان خود بکوبند که هرگز قدرت ایستادن مجدد را نداشته باشند! و این در حالی است که همه این افراد همان تیم خارج از زمینی هستند که می بایست از یک سال پیش تیم داخل زمین را برای میادین آلمان آماده می کردند. جنگ داخلی که در فوتبال ما آغاز شد منجر به این شد که رویکرد مردم ما نسبت به فوتبال در این چند سال اخیر به منفی ترین حد خود برسد. . و بسیاری رقبت تماشای فوتبال ملی را از دست بدهند آن هم در حالی که مهمترین و شیرین ترین اتفاقی که باید در فوتبال ما رخ دهد رخ داده است و آن صعود به جام جهانی بوده است.

بی تجربگی محض فدراسیون فوتبال را شاید بتوان عامل اصلی از دست رفتن آن شرایطی دانست که توانست موفقیت ما را در راه یابی به جام جهانی منجر شود و می توانست پیروزی ما را در جام جهانی نیز به دنبال داشته باشد . فدراسیونی که از بدو تاسیس طرز برخورد با منتقدین خود را نیاموخت و هرگز سعی نکرد آن را بیاموزد تا  امروز لقب شکست خورده بزرگ را به خود بگیرد. حتی اگر تیم ما در جام جهانی نیز موفق باشد ما بازهم فدراسیون را به دلیل از هم پاشیده شدن جوی که به طور بی سابقه ای در فوتبال ایران ایجاد شده بود شکست خورده می دانیم. ضمن اینکه عدم موفقیت این فدراسیون در فراهم کردن شرایط موفقیت مثل ترتیب چند بازی تدراکاتی خوب باز هم عاملی است که ما مجموعه خارج از زمین را شکست خورده قلمداد کنیم. تا توانایی ساق های بچه های داخل زمین تا چه اندازه باشد.

وقایع بی نظیری که در چند روز اخیر پیرامون فینال جام حذفی رخ داد اوج بی برنامه گی را در فدراسیونی که می بایست تیمی را آماده جام جهانی کند نشان داد. و از همه بدتر لحنی بود که افراد فدراسیونی ما هر زمان پیرامون این قضیه سخن می گفتند  به کار می بستند. و این نشان می دهد که فدراسیون از همین الان تمرین  سخن گفتن به شیوه لمپنی را به کار بسته است. برای چه روزی خدا عالم است! ادبیاتی که پیش از این هم در فدراسیون وجو داشت اما تا این حد هرگز. گرفتاری فدراسیون را در برگزاری فینال جام حذفی که سبب شده است این نهاد شمشیر را با سازمان تربیت بدنی از رو ببندد ، می گذاریم به حساب همان شکست های دامنه داری که تیم خارج از زمین ما پس از صعود تیم ملی به آلمان به طور دامنه دار دریافت می کرد و به نظر می رسد ادامه آن تا روز آغاز جام جهانی نیز ادامه داشته باشد.

همانطور که قبل از جام جهانی عواملی که از خارج از زمین موفقیت تیم ملی را آرزو می کرد و برای رسیدن به آن تلاش می کرد لقب پیروز را دریافت کرد. تمام عواملی که امروز برای موفقیت تیم ملی تلاش می کنند از آنجا که بدان به عنوان یک وسیله دفاعی برای مقابله با منتقدین خود نگاه می کنند یک شکست خورده بزرگ هستند. حتی افرادی که بعد از جام جهانی نیز از شکست های تیم ملی( که امید واریم هرگز رخ ندهد ) گرز گران می سازند و آن را نشانه پیروزی خود می بینند نیز شکست خورده هستند و شکست آنها حتی حقارت بار تر از دشمنانشان است.

امیدواریم شرایط سنگینی که در حال حاظر به مدد توانایی خیل عظیم دوستان در فوتبال کشور حاکم شده است به وسیله ساق های بازیکنان تیم ملی برطرف شود و بازیکنان داخل زمین اینبار جور تیم خارج از زمین را بکشند و با پیروزی خود جبران شکست تلخ آن ها را انجام دهند. اتفاقی که اگر رخ ندهد شاید فوتبال ما را وارد یک سیاهه بزرگ کند.   

گل به خودی تماشاگران کرمانی!

احتمال محرومیت تماشاگران مس از بازی پلی آف

                            قهرمان شدیم و به کهکشانی های سابق خندیدیم!!

زمانی که پسران آب و اناری پوش با اقتدار قهرمانی فصل قبل لالیگا را جشن گرفتند ، همه کارشناسان معتقد بودند این تیم در فصل جدید لیگ اسپانیا هرگز آن اقتدار فصل قبل را نخواهد داشت و  باوجود  ستاره هایی که خود تبدیل به یک منظومه شده بودند  مثل رونالدینیو ، اتوئو ، دکو ، لارسن ، پویول و...به حاشیه هایی دچار خواهد شد که پیش از این سفید پوشان رئال مادرید دچار شده بودند. حاشیه هایی که سبب شده بود این تیم مادریدی نتواند افتخارات سابق خود را تکرار کند. ضمن اینکه همین کارشناسان معتقد بودند که فرانک ریکارد هرگز مردی نخواهد بود که بتواند دو بار پیاپی قهرمانی لالیگا را تجربه کند.

با شروع فصل و زمانی که بارسلونا تا قبل از هفته ششم در رده نهم جدول قرار داشت ، همه کارشناسان مسرور از پیش بینی خود به تحلیل هایشان افتخار می کردند. اما آنها هرگز گمان نمی کردند که فرانک رایکارد هلندی برخلاف بسیاری دیگر از همکارانش قادر خواهد بود مجددا یک تیم، پر از سرباز جنگنده بسازد تا نه تنها بسان فصل قبل که با اقتدار تر از آن باز هم جام قهرمانی را در نیوکمپ به رقص درآورند. شاید خیلی ها بر این باور باشند که بارسلونا بدون رونالدنیو هیچگاه قهرمان نمی شد که اگر این جمله هم درست باشد باید به ذکاوت ریکارد و تیم ستاره ساز بارسلونا تبریک گفت ، چراکه هیچگاه مشخص نیست که اگر پسر خندان برزیلی در تیم دیگری بود می توانست امروز عرصه جدیدی در فوتبال جهان به نا خود رقم بزند.

فرق بارسلونا با رقیب پولدار خود هم در این است که تیم به اصطلاح کهکشانی به دنبال ستاره می گردد و بارسلونا به دنبال ستاره سازی است و همین تفاوت  سبب شده است یکی در عرض سه سال دو جام بگیرد و دیگری در سه سال هیچ را بر بالای سر ببرد. هرچند  می توان از همکنون چهارشنبه هفته آینده را مجسم کرد که پویول جام قهرمانی لیگ قهرمانان را هم از دست یوهانسون دریافت می کند.

آیا تیمی که موفق می شود رئال را در خانه با سه گل له کند استحقاقی کمتر از قهرمانی دارد؟ من که فکر نمی کنم!

          قهرمانی پسران نیک کاتالان به تمام هوادارانش در سرتاسر جهان مبارک باد.

با عرض سلام خدمت همه دوستان عزیز و با عرض پوزش به علت وقفه در به روز کردن وبلاگ....

قصد داشتم فردا با نوشتن مطلبی پیرامون قهرمانی بارسلونا در لالیگا فعالیت وبلاگ رو شروع کنم اما امشب بعد از دیدن برنامه 90 بر خودم واجب دیدم با همه مردم ایران به خاطر حماقت هایی که در فدراسیون فوتبال و افراد درون آن دیده می شود با تمام مردم ایران همدردی کنم.

زمانی ما به دنبال علت ناکامی ها در فوتبال کشور می گردیم برای پیدا کردن آن ذره بین دست می گیریم و یا به دنبال اتفاقات ماوراء طبیعه می گردیم هرچند نوع حرف زدن افرادی که برای فوتبال ما تصمیم گیری می کند نشان می دهد برای پیدا کردن آنها نباید جای دوری برویم چراکه عوامل ناکامی در کنار خودمان برای فوتبال ما تصمیم گیری می کنند.

فدراسیون فوتبال ما که از ترتیب یک بازی تدارکاتی مناسب برای تیم ملی در راه جام جهانی ناتوان بود قدرت خود را در فوتبال کشور نشان می دهد و با اعمال زور بر تیم های داخلی درصدد نشان دادن قدرت خود می باشد!!!! داستان برگزاری فینال جام حذفی بین پرسپولیس و سپاهان سطح شعور فدراسیون دادکان و افراد حاظر در آن را نشان داد. گذشته از تمام مسخره بازی های این فدراسیون چه قبل از مشخص شدن فینالیست ها و چه بعد از آن و تصمیم محیرالعقول برگزاری یک بازی ، شب گذشته یکی از افراد فدراسیون فوتبال پس از اعلام خبر اینکه اگر باشگاهی پس از تاریخ 26 اردیبهشت از بازیکن ملی پوش خود استفاده کند هم باشگاه و هم فدراسیون مربوطه جریمه خواهند شد ، با کمال پر رویی اعلام کرد که: باشگاه پرسپولیس و سپاهان از معدنچی ، کاظمیان و خطیبی استفاده نکند!!!!!! این در حالی بود که آقای مجد بسیار حق به جانب نیز صحبت می کرد.

و این است سطح شعور افراد فوتبالی ما.....حق دهیم با وجود فدراسیونی که شخص دادکان برای ما ایجاد کرده است رنگ پیشرفت این فوتبال را نبینیم و ناامیدی در چهره همه فوتبالدوستان موج بزند.

باشد که در یک مطلب رسمی و به شکل منطقی تر به این قضیه بپردازیم اما در این مطلب غیر رسمی با کمی بی ادبی باید اعلام کرد که : بابا در این فدراسیون حماقت پرور را هرچه سریعتر تخته کنید.....!

فراموش نکنید که دادکان کسی بود که بازی پرسپولیس و استقلال را روز شنبه برگزار کرد! و بیان جنایت های او در حق فوتبال ما یک مثنوی هفتاد من می طلبد البته در کنار معدود کار های خوبش!

منتظر یک مطلب رسمی در این مرد باشید

با ارسال نامه محمود احمدی نژاد به سازمان تربیت بدنی مبنی بر باز شدن در استادیوم های ورزشی بر روی بانوان ، مهمترین گام  پس از انقلاب اسلامی برای راه یابی تماشاگران زن به سکوی ورزشگاه ها برداشته شد .

این اتفاق به صورت محدود در گذشته نیز رخ داده بود و در بازی های والیبال جام ملت های آسیا که در سال 1377در تهران برگزار شد ، بانوان از نزدیک این بازی ها را تماشا کردند. همچنین در بازی های مقدماتی جام جهانی فوتبال در سال 1384 نیز تعدادی از بانوان برای برای اولین بار پس از انقلاب دیدار تیم های ایران و کره شمالی را از روی سکوی تماشاگران ورزشگاه آزادی تماشا کردند .

اما از اواسط دهه هفتاد تا اواخرین این دهه ، در استادیم سلیمی کیا کرمان اتفاقی رخ می داد که تعجب تیم های میهمان را موجب می شد و آن اختصاص یک جایگاه ویژه با گنجایش 50 نفر در ضلع شرقی ورزشگاه به بانوان بود که عمدتا توسط خانواده فوتبالیست ها پر می شد .

ورود بانوان به ورزشگاه سلیمی کیا کرمان از سال 75 که مس با هدایت منصور نظریه در لیگ دو بازی می کرد باب شد، تا دیدار جنجالی صنعت مس کرمان و صبا باطری در دیماه سال .80 پس از این بازی بود که تماشاگران کرمانی از دیدن بازی های مس محروم شدند و بازی های تیم مس از کرمان به زرند منتقل شد و سلیمی کیا برای بازسازی مجدد تخریب شد تا راه ورود بانوان کرمانی به استادیوم های فوتبال بسته شود .

محمد ترشیزی هافبک سابق تیم مس از بازیکنانی بود که در مقابل بانوان پا به توپ شده بود، پیرامون این مسئله گفت : در آن سالها که بانوان به ورزشگاه می آمدند به یاد دارم جو استادیوم کرمان بسیار مناسب بود . چرا که تماشاگران زمانی که می دیدند بانوان و خانواده فوتبالیست ها در ورزشگاه حاضرند ، خود را بیشتر کنترل می کردند و از اهانت به بازیکنان حریف و داور خود داری می کردند حتی زمانیکه عده ای بنا به دلایلی برافروخته می شدند و درصدد به کارگیری الفاظ رکیک بر می آمدند با دستور لیدرهای تماشاگران و حتی بازیکنان سریعاً ساکت می شدند .اما اکنون که بانوان در وزشگاه های کرمان نیستند جو این استادیوم ها نسبت به آن سالها بسیار بی کیفیت تر شده است و من شاهد هستم الفاظی توسط تماشاگران به کار گرفته می شود که آن زمان استفاده نمی شد .

اما بانوان در کرمان هنوز درب سالن شهید تجلی که بازی های تیم هندبال شهرداری در لیگ برتر در آنجا برگزار می شود را بر روی خود باز می بیند .

یک هندبالیست تیم شهرداری پیرامون این مسئله این طور نظر می دهد : در سالن تجلی که بانوان حاضر هستند هیچگاه الفاظ رکیک توسط تماشاگران سر داده نمی شود و این در شرایطی است که ما هر زمان به سالنی رفته ایم که فقط مردان اجازه ورود به آن را داشته اند با بدترین اهانت ها خطاب شده ایم !

یا همه این تفاسیر اگر سازمان تربیت بدنی اجازه ورود بانوان به ورزشگاه ها را بدهد آیا استادیوم های کرمان قابلیت اجرای این طرح را دارند ؟

محمد مشرفی معاون فنی اداره تربیت بدنی کرمان در پاسخ به این سوال گفت : اکنون که کار راه اندازی استادیوم های امام علی و سلیمی کیا کرمان آخرین مراحل خود را طی می کند ، اگر بخش نامه اجازه ورود خانم ها به ورزشگاه ها به ما ابلاغ شود ما می توانیم جایگاه ویژه ای را به آن ها اختصاص دهیم و درب خروجی آن ها را به شکلی خاص فراهم آوریم .ما پس از بحث های مطرح شده ، این طرح را در ذهن داریم و آماده ایم ، که با اعلام سازمان تربیت بدنی اقدام کنیم .

مشرفی افزود : فرهنگ مردم کرمان در حد بسیار مطلوبیست و از آنجا که ما در گذشته نیز تجربه حضور بانوان و آقایان در ورزشگاه را با یکدیگر داشته ایم گمان نمی کنم با اجرای این طرح مشکلی برای بانوان به وجود آید .از آنجا که سیاست های سازمان تربیت بدنی بر روی انسجام ملی قرار گرفته است امیدواریم تصمیم مناسبی در این زمینه اتخاذ شود .

در همین زمینه فتوای برخی از مراجع تقلید مبنی بر حرام بودن ورود بانوان به ورزشگاه های تردید های بسیاری را بوجود آورده است .

نصرالله گنجعلی خانی رئیس هیات فوتبال کرمان در این باره اظهار داشت : بحث باز شدن در ورزشگاه ها بر روی بانوان در دو بعد اجتماعی و شرعی قابل بحث است .از بعد اجتماعی با کارشناسی های صورت گرفته مخالفتی با این امر نشده است اما باید از لحاظ شرعی نیز این مسئله بررسی گردد تا خدایی نا کرده کار خلاف شرع صورت نگیرد .گنجعلی خانی افزود : ما آمادگی کامل برای اجرای هر دستوری که به ما ابلاغ شود را داریم .

 راه اندازی تیم فوتبال بانوان ایران و اعزام این تیم به مسابقات برون مرزی از اتفاقات بسیار جالب توجه ورزشی در سال گذشته بود که با موفقیت کامل اجرا شد به نحوی که به اذعان بسیاری از کارشناسان ، تیم ملی فوتبال بانوان جمهوری اسلامی ایران پس از 25 سال شکل منسجمی به خود می گیرد .

دنیا هنری هافبک کرمانی این تیم پیرامون ورود بانوان به ورزشگاهها گفت : زمانی که بحث تشکیل تیم فوتبال زنان نیز در مراحل ابتدایی بود ، بسیاری با آن به مخالفت پرداختند و با دلایلی مبنی بر اینکه این تیم برای زنان ایرانی مشکل ساز خواهد شد با تشکیل آن موافق نبودند اما زمانی که این تیم شکل گرفت همه موفقیت اجرای این طرح را دیدند. درست مشابه آنچه که در برنامه ورود بانوان به ورزشگاه شاهد هستیم .

هنری افزود : اکنون بستر سازی مناسبی صورت گرفته است تا محرومیت بانوان از ورود به ورزشگاهها خاتمه یابد چرا که مطئمئن هستم آقایانی که در ورزشگاه زنان را می بینند ، برای جلوگیری از محرومیت مجدد آن ها کنترل بیشتری بر روی خود اعمال می کنند ! و این عاملی می شود که هم جو ورزشگاههای ما مناسب تر شود و هم زنان ایرانی به حق خود برسند . البته اجرای این طرح در تیم فوتبال بانوان نیز بی تاثیر نخواهد بود و موجب خواهد شد این تیم خیلی سریعتر به هدف های مورد نظر دست پیدا کند .

بحث نشستن یا عدم نشستن بانوان بر روی سکوی ورزشگاههای کشور عقاید مختلفی رابه دنبال داشته است . اما آنچه مسلم به نظر می رسد بر روی بحث اجتماعی این طرح یک وفاق ملی در کشور به وجود آمده است که می تواند بستر مناسبی را برای اجرای موفق این طرح فراهم آورد . هر چند که از لحاظ شرعی تردید های وجود دارد که گمان می رود همچنان سد راه بانوان در ورد به ورزشگاه باشد . 

                                                    این کجا و آن کجا !

زمانی که او با 17 سال سن از تیم میلاد کرمان به تیم جوانان شهرداری کرمان پیوست آنقدر شایستگی از خود نشان داد که محمد پورسلیمی مربی تیم بزرگسالان شهرداری که تیمش در لیگ یک آن زمان به میدان می رفت سریعا او را از تیم جوانان به تیم بزرگسالان آورد. زمانی که او با 18 سال سن برای گذراندن خدمت سربازی به تیم امید پاس رفت کسی جز شاهرخی مربی آن زمان تیم بزرگسالان پاس ندید که او چه کرد تا آرش برهانی اولین کرمانی باشد که پیراهن یک تیم تهرانی را در رقابت های لیگ برتر بر تن می کند، آن هم در میان نام هایی مثل عزیزی ، خطیبی ، بیاتی نیا ، اسماعیلی و...که در آن سال در خط حمله بازی می کردند و پیراهن سبز پاس را می پوشیدند. اما زمانی که او با همان سن مقابل پرسپولیس در لیگ 81 به میدان رفت و چنان زیبا بازی کرد که علی انصاریان برای آنکه از دست او رها شود مجبور شد چنان خطایی بر روی پای او کند که بلافاصله از زمین اخراج شود همه فهمیدند ستاره ای جدید در فوتبال ایران در شرف تولد است.

لیگ 82-83 همان فصلی که پاس با هنر نمایی های بازیکنانی مثل برهانی قهرمانی لیگ برتر شد اوج کار آرش برهانی بود. در آن فصل هر زمان توپ به شماره 10 پاس می رسید همه می دانستند آن توپ موقعیتی خطرناک خواهد شد. عجیب آنکه برهانی در آن فصل همواره در اوج بود و هیچکس بازی ضعیف از او ندید تا همه به او لقب آرش کمانگیر فوتبال ایران را بدهند. کمتر بازیکنی بود که عادل فردوسی پور بی پرده و در حین گزارش یک دیدار به علاقمندی به نحوه بازی اش اذعان کند اما برهانی با بازی خود چنان او را بر سر وجد آورده بود که فردوسی پور این اعتراف را مرتکب شد. اعترافی که خیلی های دیگر هم در آن زمان معترف شدند.

ستاره جدید فوتبال ایران در آن فصل در اوج غرور و افتخار بود. آن زمان همه دور نمای فوتبال مهاجم جوان را در اروپا می دانستند و آنچه که بیش از هر چیزی هر کسی را خوشحال می کرد این بود که خود برهانی هم به فوتبال کشور های عربی  بی اعتقاد بود و اذعان می کرد که فوتبال کشور های خلیج فارس محل پیشرفت نیست و من اگر قرار باشد روزی در یکی از کشور های عربی توپ بزنم ترجیح می دهم در لیگ ایران بازی کنم. اما خود او هم در آن زمان این را تاکید می کرد که تمام تلاش خود را می کند که مدت زمان زیادی در فوتبال ایران باقی نماند و هرچه سریعتر به اروپا و ترجیحا آرسنال! برسد.  آن زمان هم به او گفتیم که اگر همین روند را ادامه دهد این اتفاق هرچه زودتر رخ خواهد داد. اما افسوس....

افسوس که این روند حفظ نشد تا سرنوشت برهانی چیز دیگری باشد. برهانی در فصل بعد یعنی لیگ 83-84 هرگز آن آرش کمانگیر نبود. یک روز کمان او در زه و روز دیگر آن کمان در غلاف بود. افت و خیز های او نگرانمان می کرد و هر زمان با بیان نگرانی خود در صدد می شدیم تا او را هم نگران کنیم ، برهانی سریع جبهه می گرفت: که هرگز افت نکردم و همچنان در اوجم! اما ما نمی توانستیم حرف او را باور کنیم که روز باشد اما خورشید نباشد! هرچه آن فصل به پایان خود نزدیک تر می شد خود را با این بهانه آرام می کردیم که افت برای همه آمدنی است و فصل آینده دوباره همان آرش کمانگیر را خواهیم دید که کمانش همیشه کشیده است اما باز هم افسوس....

افسوس که برهانی فصل بعد یعنی لیگ 84-85 اصلا کمانی نداشت که در چنته باشد یا نباشد! او در آغاز فصل با گل هایی که به تیم العین زد جای پای خود را در کشور های عربی یعنی همان جایی که از رفتن به آنجا نفرت داشت محکم کرد اما به یکباره پس از بازی های مقابل العین آرش آن برهانی شد که باز هم فقط افسوس نصیبمان می کرد. چه شد که برهانی در دو بازی برابر العین شد آن آرش رویایی شد و چه شد پس از آن بازی ها بازهم شد مایه عذاب نمی دانیم! یا بهتر بگوئیم نمی خواهیم بدانیم! اما هرچه بود دیگر آن روندی را که معتقد بودیم آرش را به اروپا و تیم مورد علاقه او یعنی آرسنال می رساند دیگر در او ندیدیم. گمان می کردیم با آمدن یک مربی بزرگ به نام دنیزلی به پاس آرش از آن سیر قهقرایی که در حال طی کردن است نجات یابد اما ستاره سابق شماره 10 سبز قبایان چنان در پیمودن این مسیر مصمم بود که از دست مرد ترک هم کاری بر نیامد وحتی کار به جایی رسید که  او را بر روی نیمکت پاس ببینیم....و این نهایت درد بود و شاید نقطه خاتمه مهاجمی که قصد داشت به آرسنال برود.

برهانی که توانایی دریبل زدن هرکسی را داشت در راه رسیدن به موفقیت نتوانست یک مدافع را دریبل زند و آن مدافع کسی جز برهانی نبود که با تمام توان سد راه موفقیت آرش کمانگیر فوتبال ایران شد. آخرین بازی خوبی که از آرش دید چه زمانی بود؟ شاید همین سوال بود که ذهن مسئولان باشگاه پاس را تا مدت ها به خود مشغول کرد و آنها جوابی برای آن پیدا نکردند تا حالا قصد کنند مهاجم خود را راهی آن سوی آب های خلیج فارس کنند. و این بزرگترین شکست برای آرش برهانی است که قصد داشت روزی پیراهن توپچی های لندن را برتن کند اما اکنون باید پیراهن النصر امارات را بپوشد.

یاد آن روز به خیر که اکبر غمخوار مدیر عامل آن زمان پرسپولیس در توصیف برهانی گفت: قصد خرید آرش برای پرسپولیس را داشتم که آقای آجرلو گفت یک چک به مبلغ یک ملیارد تومان! بکش و رضایت نامه برهانی را بگیر. چه بر سر آن آرش آمده است که امروز بر سر نخواستن او جنگ و جدل شکل گرفته است.

برهانی به امارات می رود تا ما هم شکست خورده باشیم. چراکه با رفتن او به جایی که همیشه از رفتنش بیزار بود ثابت شود ما هم توانایی کنترل و حفظ پدیده ها و ستاره هایمان را نداریم. تا چه میزان شکست هایی که فوتبال ما از عدم پیشرفت امثال برهانی می خورد به روزنامه ها و کارشناسانی می خورد که می بایست آنها را از بیرون از زمین کنترل کنند اما به خوبی این کار را نکردند؟ بررسی کنیم و ببینیم ایراد کار ما در کجاست که همه با هم این شکست های تلخ را می پذیریم.

اغراق نیست که بگوئیم  اگر آرش هنوز اجر و قربی در میان فوتبال دو ستان دارد و اگر هنوز او را در لیست تیم ملی می بینیم شاید ریشه در همان بازی های خوب او در سه فصل قبل داشته باشد. حافظه تاریخی ایرانیان کوتاه است و اگر آرش همین روند را ادامه دهد شاید از آن خاطرات نیز چیزی باقی نماند. آرش برهانی باید این هشدار را جدی بگیرد.

بارسلونا در سودای دومین قهرمانی جام باشگاه های اروپا

احمد احمدی نژاد_ شاید به جرات بتوان گفت بزرگترین تورنمنت فوتبال بعد از جام جهانی رقابت های جذاب جام باشگاه های اروپاست و موید آن هم حضور بهترین و بزرگترین ستارگان فوتبال دنیا در تیم های حاظر در این رقابت هاست.

در سال 1955 اولین دوره رقابت های جام باشگاه های اروپا یا همان لیگ قهرمانان در دو گروه برگزار شد که در نهایت در آن رقابت ها تیم های رئال مادرید ، رایمز ، آث میلان و هیبرنان به مرحله نیمه نهایی رسیدند و سر انجام تیم فوتبال رئال مادرید با نتیجه 4 بر 2 رایمز را در هم کوبید و خود را به عنوان اولین قهرمان لیگ قهرمانان معرفی کرد. فینال آن رقابت ها در شهر پاریس فرانسه برگزار شد.

این رقابت ها از سال 55 تاکنون همه ساله و به طور منظم پیگیری شده است که اسپانیا و انگلیس و ایتالیا هرکدام با 10 عنوان قهرمانی رکورددار این مسابقات هستند و آلمان و هلند با 6 ، پرتغال با 4 و رومانی ، اسکاتلند ، بلژیک و فرانسه هرکدام با یک قهرمانی صاحب عنوان در رقابت های جام باشگاه های اروپا می باشند.

این در حالیست که از میان تیم های فوتبال باشگاهی رئال مادرید با 9 قهرمانی در این رقابت ها تیمی دست نیافتنی است و آث میلان و لیورپول هرکدام با 5 عنوان قهرمانی در تعقیب رئال هستند و سعی دارند به امپراطوری قوهای سفید اسپانیا پایان دهند.

این فصل نیز جام باشگاه های اروپا با نظم و شکو.ه همیشگی اش برگزار شد و سرانجام پس از حذف بزرگانی همچون بزرگانی همچون: رئال مادرید ، بایرن مونیخ ، منچستر ،یونتیوس و لیورپول چهار تیم مرحله پایانی مشخص شدند.

حضور دو تیم نه چندان پر مهره مثل آرسنال و ویارئال که هرکدام برای اولین بار پای به این مرحله از رقابت های لیگ قهرمانان گذاشتند در نوع خود جالب توجه بود.

آرسنال تیم بحران زده لیگ برتر انگلیس توانست با بازی های درخشان مقابل تیم های یوونتوس و رئال مادرید موجبات حذف این دو غول بزرگ اروپا را فراهم آورد و خود را به جمع چهار تیم مرحله نیمه نهایی برساند. در سوی دیگر ویاریال اسپانیا با شکست دادن قهرمان دوره قبل یعنی لیورپول و همچنین غلبه بر اینترمیلان خود را به عنوان شگفتی ساز جدید لیگ قهرمانان معرفی کرد. حال باید دید کدامیک از این دو تیم موفق خواهند شد برای اولین بار طعم حضور در فینال جام باشگاه های اروپا بچشند.

اما حضور تیم های پرقدرت و پرستاره  میلان و بارسلونا در مرحله نیمه نهایی همچنان تنور این رقابت ها را داغ نگه داشته است. میلان همیشه و در همه ادوار یکی از مدعیان اصلی کسب عنوان قهرمانی در این رقابت ها بوده است و تاکنون موفق شده است 5 بار جام قهرمانی را بالای سر ببرد که آخرین آن در سال 2002 و با شکست یوونتوس دیگر تیم ایتالیایی بدست آورد. میلان با گذشتن از سد بزرگی همچون بایرن مونیخ و همچنین المپیک لیون پای به این مرحله گذاشت و امید های زیادی برای رسیدن به فینال دارد. اما رقیب سر سخت میلان در نیمه نهایی بارسلوناست. تیمی که در چند سال اخیر با مربی گری فرانک ریکارد و حضور فوق ستاره هایی همچون رونالدینیو و اتوئو شرایط  متفاوتی را سپری می کند. خیلی ها از همان ابتدای فصل بارسلونا را مدعی اصلی کسب جام می دانستند و دلیل این امر را تیز فوتبال زیبای این تیم می دانستند. آبی و اناری پوشان بندر بارسلون اولین و آخرین قهرمانی خود را در این رقابت ها در سال 1991 و با شکست یک بر صفر سامپتوریا در فینال بدست آورند. سه سال بعد یعنی در سال 1994 نیز بارسلونا به فینال این رقابت ها رسید و خیلی ها کاتلون ها را به خاطر ستاره هایی که در اختیار داشت و همچنین مربی گری یوهان کرایف مدعی اصلی کسب جام آن سال می دانستند اما میلان رقیب کنونی بارسلونا در نیمه نهایی امسال ، مانع تحقق هدف آبی و اناری ها شد. در آن سال میلان 4 بر 0 بارسا را در هم کوبید تا قهرمان آن رقابت ها شود. حتی خوشبین ترین هواداران میلان هم فکر نمی کردند شاگردان فابیو کاپلو بتوانند بارسلون را در آن فینال چنین تحقیر کنند.

اما بارسلونای این فصل تیمی متفاوت است. فوتبال را منطقی بازی می کند و پس از به ثمر رساندن گل ، راه های رسیدن به گل های بیشتر و همچنین دفاع از گل های زده را در دستور کار خود قرار می دهند و در سخت ترین شرایط نیز پیروزی را از آن خود می کنند. باید دید آیا بارسا قادر خواهد بود مانع رسیدن میلان به فینال شود؟ و آیا انتقام آن شکست تاریخی در سال 94 را از تیم ایتالیایی خواهد گرفت؟ و آیا اینبار دیگر مرد هلندی یعنی رایکارد می تواند بر اندیشه های آنچلوتی فائق آید؟

باید منظر ماند تا بازی برگشت این دو تیم در ورزشگاه نیوکمپ بارسلونا به پایان رسد تا چهره یکی از فینالیست های این دوره از رقابت ها مشخص شود. گرچه روی کاغذ شانس بارسلونا بیش از میلان است.

صعود مس به مرحله پلی آف قطعی شد

مس: عباس محمدی (3) حسین تلقینی (3) میثم حاجیان(5/3) سهندرازیان(3) علیرضا ودیعتی (2)(صفرزاده) فرزاد حسین خانی(5/3) نیک (4) (رحمانی) حمید شرفی (4) محمود پوراسدالله(5/2)(مظفری) بابک حاتمی (2) صابر میرقربانی(4)

مربی: نادردست نشان ( نمرات از 5 محسوب می شوند)

پیام خراسان: سیروس سنگچولی ، حمید غنی زاده ، عبدالله زیوری ، محمد سهیلی ، مصطفی اکرامی ، حمید مروی ، موسی عباسیان ، مجتبی ترشیزی ، علی جلیلی ، علی عباسی ، مهرداد میر

مربی: قاسم زردکان

گل ها: شرفی 75 (پنالتی) نیک 85 میرقربانی 95

داوران: سعید مظفری ، علی صفا ، سهراب ساعی

اخراج: حاتمی (مس) زیوری (پیام)

یکشنبه 3 اردیبهشت 1385 ، ورزشگاه کیانی کرمان ، تماشاگر 7000 نفر ، هوا آفتابی و خوب

با پیروزی مقتدرانه تیم فوتبال مس برابر پیام خراسان و تساوی تیم های صنعت نفت آبادان و پیکان تهران در کرج ، تکلیف صعود مس به مرحله پلی آف لیگ آزارگان کشور قطعی شد.

مس در روزی که هفت هزار تماشاگر را همراه خود می دید بازی را با سیستم4-4-2 آغاز کرد و در همان دقایق ابتدایی بازی چنان طوفانی از حملات خود را به نمایش گذاشت که بر همه روشن شد مس در این روز به چیزی جز پیروزی نمی اندیشد.ضربه میرقربانی و در برگشت شوت پوراسدالله که هر دو را سنگچولی دروازه بان پیام با جهشی زیبا برگشت داد آغازی بود بر حملات تیم مس در شروع بازی. این برای اولین بار بود که شاهد بودیم ترکیب 4-4-2 مس ، فوتبال را به این شکل به نمایش می گذاشت . فوتبال روانی که تعجب همه را برانگیخته بود  چراکه همه عادت داشتند بازی زیبای مس را در نیمه دوم و زمانی که دست نشان سیستم خود را به 3-4-3 تغییر می دهد نظاره کنند. آمار آفساید های مس در پنج دقیقه نخست وضعیت بازی را به خوبی نمایش می گذاشت ، شش آفساید در پنج دقیقه! اما از دقیقه 10 بازی به بعد مس تعجب همه را بر طرف ساخت و با ارائه یک نمایش کند و بی برنامه اکثر توپ ها را به تیم حریف تقدیم می کرد تا مشخص شود مس هنوز با این سیستم نمی تواند فوتبال زیبا را به نمایش بگذارد و اگر در دقایق ابتدایی فشاری را بر حریف تحمیل کرد به واسطه جوی بود که تماشاگرانش به راه انداخته بودند.

مشخص نبود چرا مس با اینکه کناره های زمین توسط مدافعان پیام به صورت چند لایه پوشش داده شده بود باز هم به طرح ریزی حمله از این منطقه اصرار می ورزید. همین اصرار سبب شد مس در سی و پنج دقیقه ادامه بازی به اندازه نصف حملات ده دقیقه ابتدایی خود هم نتواند به دروازه پیام هجوم ببرد. در بازی نیمه اول مس بی برنامه گی موج می زد و مشخص نبود نارنجی پوشان مس از چه حربه ای قصد باز کردن دفاع چند لایه سبزپوشان خراسانی را دارند. تعلل های میرقربانی در خط حمله نیز معدود هجوم های مس را سکته می داد تا در نیمه اول یک بازی کند و کسل کننده را از دو تیم بیبینیم.

در نیمه دوم که همه انتظار تغییر در تیم دست نشان را داشتند ، همان تیم نیمه اول به میدان آمد تا باز هم تا دقیقه 70 روند بازی همان روند نیمه اول باشد. اما هر اندازه 10 دقیقه اول جذاب بود ، 25 دقیقه پایان بازی هم آبستن حوادثی شد تا تماشاگران ناراضی ورزشگاه را ترک نکنند. در دقیقه 70 بازی  در حالیکه بابک حاتمی مهاجم تیم مس با دروازه حریف در حالت تک به تک قرار گرفته بود قبل از رسیدن به محوطه جریمه توسط مدافعان پیام سرنگون شد تا داور ، زیوری مدافع پیامی ها را اخراج کند. دست نشان که پس از این اتفاق تیم خود را محکوم به پیروزی می دید سرانجام رضایت داد تعداد مهاجمانش را به سه افزاشی دهد و با تعویض صفرزاده مهاجم به جای ودیعتی مدافع تیم خود را کاملا تهاجمی ساخت. و نتیجه این تعویض خود را هم سه دقیقه بعد گرفت آنجا که مدافعان پیام اینبار داخل محوطه جریمه بر روی میرقربانی خطا کردند تا داور نقطه پنالتی را به سود مس نشان دهد و با گلی که شرفی از روی این ضربه در دقیقه 75 برای لاله های نارنجی به ثمر رساند ، عذاب ها برای تیم کرمانی به پایان رسید چراکه آنها سه امتیاز بازی را به حساب خود می دیدند. هرچند پس از این گل بلافاصله بابک حاتمی به دلیل نامعلومی کارت زرد دوم را از داور دریافت کرد تا تعداد نفرات مس در زمین با رقیب خود برابری کند. حتی این اخراج هم مانع نشد تیم تهاجمی مس به یک گل قانع شود و در حالیکه مدافعان پیام از هم باز شده بودند ، موقعیت گل دوم هم برای بازیکنان مس فراهم شد. در دقیقه 85 سانتر عالی صابر میرقربانی برای نیک به زیبایی بر روی سر این بازیکن نشست تا هافبک کوتاه قامت برزیلی مس ، گل دوم را به ثمر برساند و رقص سامبا را در حضور تماشاگران کرمانی به اجرا بگذارد. ده دقیقه بعد که همه آماده شنیدن سوت پایان بازی بودند ، تیم از هم گسیخته پیام بار دیگر دست ها را به نشانه تسلیم بالا برد و گل سوم هم برای تیم کرمانی رقم خورد.

 در دقیقه 95 بازی اینبار نوبت به نیک رسید تا با یک حرکت انفرادی دیدنی خود را به محوطه جریمه حریف برساند و با پاسی زیبا میرقربانی را صاحب موقعیت کند که مهاجم مس هم با بغل پایی ساده گل سوم را برای مس به ارمغان بیاورد. در لحظاتی که با زیکنان مس جشن گل سوم خود را گرفته بودند باردیگر ورزشگاه منفجر شد. اینبار نه به واسطه گلزنی مس که به واسطه اعلام بلندگو مبنی بر به پایان رسیدن بازی تیم های نفت آبادان و پیکان تهران با تساوی بدون گل. نتیجه ای که با توجه به پیروزی مس صعود لاله های نارنجی را به مرحله حذفی مسابقات دو هفته زودتر قطعی کرد. تنها نکته ای که در حال حاظر تیم مس را تهدید می کند آن است که مس دو بازی باقی مانده خود را به این های سرخ پوشان و برق تهران واگذار کند و در مقابل تیم نفت آبادان دو مسابقه باقی مانده خود را با نتایج پر گل به سود خود پشت سر بگذارد تا در این صورت مس به عنوان تیم دوم به دیدار تیم اول گروه یک برود.

حاشیه های بازی تیم های مس و پیام

جنجال مربی پیام در رختکن!

_ پیش از شروع بازی نادر دست نشان با دسته های گل به سمت نیمکت تیم فصل قبل خود رفت و به آنها خوش آمد گفت. فصل گذشته دست نشان با پیام به مرحله پلی آف صعود کرده بود.

_ حضور هفت هزار تماشاگر در ورزشگاه کیانی که ده هزار نفر گنجایش دارد این پیغام را به همراه داشت که بازی تیم مس در پلی آف احتمالا چند هزار نفر میهمان بیشتر از گنجایش ورزشگاه دارد به همین خاطر نهاد هایی که باید امنیت ورزشگاه را تامین کنند باید از همین امروز به فکر باشند تا در آن بازی شاهد اتفاق ناگواری نباشیم.

_ بازی برگشت تیم های مس و پیام که در دور رفت هم چندان بی حاشیه نبود، درگیری های زیادی داشت.جدا از زدوخورد های بازیکنان دو تیم که در طول بازی ادامه داشت، در دقیقه 70 بازی تماشاگران کرمانی اعتقاد داشتند که خطا به سود مس داخل محوطه جریمه رخ داده است که داور به همراه کمک هایش ، نظری غیر از این داشتند تا تماشاگران با پرتاب سنگ و بطری اعتراض خود را نشان دهند. هرچند آنها به دستور لیدر های خود به سرعت آرام شدند.

_ بعد از گل سوم مس ، احمد نخعی مربی مس که سر از پا نمی شناخت به یکباره به داخل زمین دوید و با طی کردن طول زمین، خود را به حلقه شادمانی مس رساند! همین کار او کافی بود تا به دستور داور ادامه بازی را از رختکن ببیند!

_ پس از پایان بازی بازیکنان مس جشن صعود خود را به مرحله پلی آف برگزار کردند و به هوادارن مسقول دادند این جشن را برای صعود به لیگ برتر نیز برپا کنند.

_ در رختکن پیام پس از پایان بازی اتفاق عجیب و غریب کم نبود. در حالیکه یکی از خبرنگاران روزنامه محلی کرمان مشغول مصاحبه با سرپرست تیم پیام بود ناگهان یکی از مربیان تیم خراسانی با الفاظ رکیک و زننده خبرنگار را مورد خطاب قرار داد و قصد ضرب و شتم  او را داشت که بازیکنان مس خبرنگار کرمانی را در داخل رختکن خود پناه دادند. اما این پایان کار نبود چراکه مربی پیام به همراه بازیکنان این تیم قصد شکستن در و پنجره رختکن مس را داشتند! سرانجام پس از زد و خورد با مامورین نیروی انتظامی و در حالیکه همچنان ناسزاهای رکیک آنها فضای رختکن را پر کرده بود ، تیم پیام استادیوم را ترک کرد تا تیم مشهدی علاوه بر نتیجه بازی اخلاق را نیز واگذار کند.

_ بازیکن برتر: صابر میرقربانی (باحفظ حقوق همه!) انتخاب یک بازیکن از بین یازده  بازیکن تیم مس دیروز حقیقتا کار مشکلی است چراکه این این در هر سه منطقه زمین در 35 دقیقه پایانی نیمه دوم عالی کار کرد اما صابر میرقربانی که دیروز یک پنالتی گرفت و یک پاس گل داد و در نهایت یک گل زد گوی سبقت را در این زمینه از رقبای خود گرفت.

صحبت های مربیان و بازیکنان پس از بازی

مربی پیام خراسان: مس به لیگ برتر صعود نکند بهتر است!

مربی مس کرمان: فدراسیون تکلیف ما را روشن کند

مربی تیم فوتبال پیام خراسان پس از پایان بازی درحالیکه از نتیجه به شدت ناراحت بود گفت: داور در این بازی در اعلام پنالتی عملا سر تیم ما را برید و ما اگر آن پنالتی اعلام نمی شد هرگز نتیجه را واگذار نمی کردیم. اما جدا از این مسائل من اتفاقاتی را در کرمان دیدم که در هیچ کجا ندیده بودم. جدا از سنگ و بطری هایی که در این بازی به سمت ما پرتاب شد ، دیروز در حین تمرین برخی از تماشاگران کرمانی به ما اهانت می کردند از این رو معتقدم تا تیم مس وضعیت تماشاگران خود را اصلاح نکرده است به لیگ برتر نرود.

نادر دست نشان مربی تیم مس گفت: قبل از هرچیز باید این صعود را به مردم کرمان تبریک بگویم و اظهار امیدواری کنم که با صعود به لیگ برتر به حق واقعی خود برسیم. دست نشان پیرامون بازی گفت: از آنجا که ما می دانستیم تیم پیام برخلاف تیم های ماشین سازی و نفت به جای مصدوم کردن بازیکنان ما به بازی فوتبال فکر می کند پیش بینی بازی زیبایی را می کردیم که همین اتفاق تیز رخ داد. خوشبختانه قضاوت درست آقای مظفری هم سبب شد ما بازی جذاب تر شود. البته تیم ما در نیمه اول اشتباهات زیادی داشت که دربین دو نیمه آنها را با بازیکنان برطرف کردیم و با بیان ضعف های تیم  پیام  توانستیم سه گل به حریف خود بزنیم.

دست نشان با انتقاد از برنامه های فدراسیون گفت: متاسفانه فدراسیون فوتبال با عدم اعلام برنامه خود برای لیگ یک هر روز باعث ایجاد شایعه ای جدید می شود. چند روز قبل یکی از نشریات از قول یکی از مسئولین فدراسیون نوشته بود در صورتی که تیم ها در یک گروه هم امتیاز شوند به جای نگاه به تفاضل گل یک بازی رودرو برای آنها برگزار می کنیم! و همین سخنان ضد و نقیض است که سبب می شود ما نتوانیم برای مرحله پلی آف خود برنامه دقیقی برزیم. از فدراسیون درخواست دارم تا برنامه دقیق بازی های باقی مانده لیگ یک را اعلام کند تا ما از سرگردانی نجات یابیم  البته ما هم بیکار نخواهیم نشست و اطلاعات مربوط به حریفان احتمالی خود را جمع آوری خواهیم کرد. اما فکر می کنم پس از برگزاری بازی های هفته آینده با قاطعیت بیشتری در مورد مرحله پلی آف سخن گفت.

مربی تیم مس در پایان ارائه چند سیستم از تیم خود را در یک بازی از نقاط قوت تیم خود دانست و گفت: اینکه ما بعضا سه سیستم متفاوت را در زمین با موفقیت اجرا می کنیم به تمرینات و هوش بالای بازیکنانمان بر می گردد چراکه سبب می شود تیم های حریف نتوانند با یک سیستم در مقابل ما مقاومت کنند.

کاپیتان تیم فوتبال مس: تجربه پلی آف را دارم

عباس محمدی کاپیتان و دروازه بان تیم فوتبال مس پس از پایان بازی گفت: خوشحالم که مرحله اول را با موفقیت پشت سر گذاشتیم و تلاش می کنیم تا در مرحله پلی آف هم دل مردم را شاد نگه داریم.

کاپیتان مس با بیان اینکه در سال 78 نیز با مس به پلی آف صعود کرده بود گفت: تجربیات خوبی از آن زمان دارم و امسال آن ها را به کار خواهم بست. ما باید در این مرحله با آمادگی ذهنی کامل به میدان برویم و نام تیم ها برای ما تفاوت نداشته باشد. دروازه بان مس پیرامون پنج گلی که تیم او در سه بازی اخیر دریافت کرده بود گفت: بچه پس از بازی با پیکان حریفان را دست کم گرفتند که همین امر برای ما دردسر ساز شد اما تلاش می کنیم که دیگر دچار این مشکل نشویم.

زننده گل اول مس: به لیگ برتر صعود می کنیم

حمید شرفی زننده گل اول مس گفت: بازی سختی بود اما بچه ها می دانستند که برای صعود باید این بازی را با پیروزی پشت سر بگذارند و همین فعل خواستن ما را به پیروزی رساند. شرفی پیرامون اینکه چرا در نیمه دوم بهتر از نیمه اول برای مس بازی می کند گفت: در نیمه دوم مربیان از من می خواهند که جلوتر بازی کنم و همین امر سبب می شود در نیمه دوم بازی من بیشتر به چشم بیاید. مهاجم مس که در پایان فصل قراردادش با این تیم به پایان میرسد اظهار امیدواری کرد که با تیم کرمانی به لیگ برتر صعود کند. 

در دهه هفتاد و حتی در اوایل دهه هشتاد شمسی قهرمانی آبی ها و قرمزهای پایتخت آنقدر تکراری شده بود که در پایان هر فصل کنفدراسیون فوتبال آسیا منتظر می ماند تا نام تیم های پرسپولیس و استقلال به عنوان نمایندگان ایران برای شرکت در رقابت های قهرمانی باشگاه های آسیا و جام حذفی آسیا توسط فدراسیون فوتبال اعلام شود. حتی باشگاه های  آسیایی دیگر هم می دانستند که اگر قرار باشد با تیمی ایرانی دیدار کنند آن تیم یا نام پرسپولیس خواهد داشت و یا استقلال.

در ایران هم به غیر از طرفداران تیفوسی دو تیم همه از این وضعیت خسته شده بودند و برای تنوع هم که شده آرزو می کردند که تیمی از ایران به آسیا برود که عنوانی غیر از پرسپولیس یا استقلال داشته باشد و حتی برخی پا را از تنوع هم فراتر گذاشته بودند و معتقد بودند این دو تیم از آنجا از که از قهرمانی خود در ایران مطمئن هستند ، هیچگاه نمی توانند در سطح قاره کهن موفق باشند پس بهتر است تیمی غیر از قرمز ها و آبی های بزرگ پایتخت به آسیا برود. استناد حرف  آنها به تیم پاس بود که آخرین قهرمانی ایران را در رده باشگاهی در سطح آسیا رقم زد و توجیح آنها را تا حدودی منطقی می ساخت. این خیل عظیم از سال 81 به صورت مکرر به آرزوی خود رسیدند و شاهد بودند نمایندگانی از ایران به مسابقات باشگاهی آسیا معرفی می شدند نامی غیر ازپرسپولیس و استقلال دارند اما دیگر آرزوی آنها  یعنی قهرمانی نمایندگان دلخواه آنان، در آسیا هیچگاه محقق نشد چراکه تیم هایی که به جای پرسپولیس و استقلال در این جام شرکت می کردند اکثریت حتی توانایی صعود از مرحله اول را هم نداشتند و این یعنی از انجام کوچکترین کار تیم های بزرگ پایتخت در آسیا که همان رسیدن به جمع چهار تیم برتر آسیا  بود هم ناتوان بودند.

ذوب آهن و سپاهان در سالی که ایران پس از مدت ها پرسپولیس و استقلال را در سطح آسیا نداشت در همان دور اول حذف شدند. در سال بعد باز هم سپاهان در مرحله گروهی حذف شد و پاس هم که تمام امکانات را برای قهرمانی داشت تنها برای یک مرحله سنت شکنی کرد و در دور دوم بازی ها در تهران و مقابل العین حذف خود را رقم زد. و امسال هم که تیم های صبا باطری و فولاد نمایندگان ایران هستند با نتایجی که تا کنون کسب کرده اند ، همه را دلتنگ پرسپولیس و استقلال برای رویایی با حریفان آسیایی کرده اند.

پرسپولیس و استقلال آنقدر با هم به مسابقات آسیایی اعزام شدند که لقب تیم های دوقلوی ایرانی را در بین دیگر تیم های قاره کهن را یافته بودند. این دو تیم یا با یکدیگر به آسیا می رفتند و یا با یکدیگر در ایران می ماندند و فرصت را به دیگر تیم ها می داند. در سال 74 پرسپولیس قهرمان لیگ شد و استقلال قهرمان جام حذفی. در سال 75 عین همین اتفاق دوباره رخ داد تا باز هم این دو تیم به آسیا بروند. در سال 76 اگر به جای پرسپولیس ، پاس به همراه استقلال به جام باشگاه های آسیا رفت به دلیل کناره گیری قرمز ها از لیگ بود. در سال 77 و 78 باز هم پرسپولیس قهرمان لیگ شد و استقلال قهرمان جام حذفی تا با یکدیگر بلیط های آسیا را اوکی کنند. و بازهم در سال 79 پرسپولیس از جام حذفی کناره گرفت تا استقلال را در آسیا تنها بگذارد. و در سال 80 که آخرین سال حضور تیم های دو قلوی ایرانی در آسیا بایکدیگر بود باز هم پرسپولیس قهرمان لیگ شد و استقلال جام حذفی را از آن خود کرد تا قرمز ها در آسیا دلتنگ رفقای آبی خود نشوند.

شاید دیگر تیم های آسیایی در آن زمان فکر می کردند در ایران فقط دو تیم به نام های پرسپولیس و استقلال وجود دارد که هر ساله این دو تیم با هم وارد بازی های آسیایی می شوند اما حقیقت چیز دیگری بود. حقیقت از این قرار بود که اگر یکی از این تیم ها می دانست رقیب دیرینه خود سال دیگر در آسیا بازی می کند خود را به آب و آتش می زد تا خود را به رقیب آسیایی شده خود برساند. حتی اگر بدترین شرایط تیمی را تجربه کنی.سال 80 را به یاد بیاورید....آنجا که قرمز ها قهرمانی را از دست آبی ها در دقیقه نود خارج کردند و قهرمان لیگ برتر شدند. اوضاع استقلال به بدترین شکل ممکن در آمد مربی این تیم استعفا کرد و حاظر نشد تا پایان جام حذفی صبر کند. تیم به هم ریخته آبی ها برای بازی حذفی در اصفهان به مصاف سپاهان در اصفهان رفت و با نتیجه 3 بر 1 بازی رفت را واگذار کرد. در جایی که همه بازی های آن فصل را برای استقلال تمام شده می دانستند پسران آبی در بازی برگشت 4 بر 1 سپاهان را مغلوب کردند. درست همین اتفاق در بازی بعد هم برای استقلال رخ داد تا در نهایت استقلال جام حذفی را تصاحب کند و ننگ دور ماندن از رقیب خود در آسیا را به جان نخرد.

هر زمانی هم که یکی از این دو تیم مطمئن می شد که رقیب آنها سال بعد در آسیا حضور ندارد با آرامش خاطر حذف خود را رقم می زد! در چند سال اخیر زمانی که تیم های بزرگ پایتخت از عدم قهرمانی رقیب خود در یکی از جام ها مطمئن می شدند خود هم هیچ تلاش آنچنانی به سان تلاشی که پرسپولیس برای قهرمانی در لیگ 80 کرد و یا استقلال برای تصاحب جام حذفی همان سال کرد به خرج نمی دانند. همه این پیشینه ها نتیجه ای را در ذهن ما رقم می زند و آن اینکه ، اکنون که قرمز ها از آسیایی و قهرمان شدن آبی ها در یک جام مطمئن هستند تلاش گسترده خود را برای عقب نماندن از رقیب خود در جام حذفی به خرج می دهند؟!

پرسپولیس که در حال حاظر چه از لحاظ حاشیه ای و چه از لحاظ تیمی پایه های لرزانی دارد باید مسیر سختی را تا رسیدن به جام حذفی طی کند اما اگر این تیم قهرمان جام حذفی شد و این جام را بر بالای سر گرفت شک نکیند کسب این جام  به روز جمعه ای بر می گردد که تاریخ آن اول اریبهشت بود و استقلالی ها لیگ برتر را تصاحب کرده بودند! از این رو معتقدیم قرمز ها می توانند در شادی روز جمعه آبی ها شریک باشند!