تیم ملی ما بازی نخست خود را در آلمان باخت... بد هم باخت ... با ارائه یک بازی ضعیف در نیمه دوم که سبب شد بازی خوب آن در نیمه اول خیلی زود فراموش شود هم باخت ... باخت آن هم با اختلاف دو گل و پذیرفتن سه گل در یک بازی این حق را به همه می دهد که انتقاد کنند ، عصبانی شوند و اشک بریزند و حتی نسبت به این تیم "نا امید" شوند ... بازی تیم ما در نیمه دوم برابر مکزیک این حق را به همه داد و همه هم از این حق خود به بهترین شکل ممکن استفاده کردند و حتی عده ای پا را فراتر از حق خود گذاشتند و رو به اهانت آوردند ... با این همه باز هم می گوئیم این بازی تیم ما در نیمه دوم بود که همه را مستحق این همه کرد. اما....

اما به واسطه آرامش دل خود و به واسطه اینکه می خواهم در اوج جوی که بسیاری در تلاشند خود و دیگران را نسبت به تیم ملی نا امید کنند ، با یک قیاس هرچند که شاید مع الفارق جلوه کند ، سعی می کنم که خود را برای بازی تیم ملی برابر پرتغال در میدان جام جهانی که برای دیدن آن هشت سال انتظار کشیدم امیدوار کنم. هرچند هرگز سعی نمی کنم کسانی را که با بازی اول تیم ملی ناامید شدند دوباره امیدوار کنم چراکه این کاریست که فقط از ساق های بازیکنان تیم ملی برمی آید. شاید این را به حساب دلخوشی های یک فوتبال دوست قبل از بازی تیم محبوب خود بگذارید که می توانید بگذارید چراکه امید را دوست دارم و می خواهم امیدوار باشم ، حداقل تا بعد از پایان بازی برابر پرتغال.

زمانی که به مکزیک باختیم و مثل همیشه انتقادات از تیم ملی به اوج خود رسید ناخودگاه به یاد بازی های بوسان افتادم. هرچند شاید به یاد آوردن این خاطره و مقایسه آن با شرایط فعلی چندان مناسب نباشد اما ضمیر ناخودگاهم مرا مجبور به یاد آوری آن کرد. آنجا که تیم ملی امید بازی های ابتدایی خود در گروهش را بسیار ناامید کننده شروع کرد. یک پیروزی خفیف برابر لبنان و تساوی برابر قطر سبب شد مثل امروز همه از تیم ایران ناامید شوند و کمترین درصد موفقت را برای آن درنظر بگیرند. اما پس از اینکه تیم ملی در شرف له شدن زیر فشار انتقادات بود آن بازی های به یاد ماندنی را در برابر کویت ، کره جنوبی و ژاپن به نمایش گذاشت تا نهایتا قهرمان شود. همان تیمی که همه از آن نا امید بودند.

صبح روز بعد از بازی با مکزیک به یاد جام ملت های آسیا چین افتادم. درست روز بعد از بازی با عمان. تیم ما یک تساوی بدتر از شکست کسب کرده بود و باز هم تیم ملی درست در نقطه مرکزی سیبل انتقادات قرار گرفته بود. و همه تیم ما را پس از آن بازی کذایی با عمان که با کتک کاری بازیکنان ما حتی در داخل زمین همراه بود ، در گروه خود حذف شده می دانستند اما پس از آن بازی "ناامید" کننده بود که تیم ما بازی های امیدوار کننده را برابر ژاپن ، کره جنوبی و بحرین به نمایش گذاشت تا در نهایت تیمی که همه انتظار حذف آن را در گروه خودش داشتند بتواند با مدال برنز به ایران برگردد.

زمانی که بازی با مکزیک را به یاد می آوردم و بازی ضعیف تیم در کنار نتیجه تاسف بار آن آه مرا به دنبال می آورد در کنار آن بازی ضعیف همین تیم را در آغاز راه خود برای رسیدن به آلمان برابر اردن به یاد می آورم که در تهران با شکست خود برابر این تیم عربی همه را از صعود خود به آلمان نا امید کرد. اما باز هم این تیم ناامیدی های نسبت به خود را در بازی برابر قطر و اردن در خاک آنها تبدیل به امید کرد تا همان تیم ناامید کننده همه را به آرزوی خود برساند. آری آن تیم نا امید کننده ما را به جام جهانی رساند.

حتی خاطراتی دورتر که شاید از آنها فقط سایه ای در ذهن داشتم نیز پس از بازی با مکزیک و آنگاه که ناامیدی گلویم را فشار می داد به مغزم هجوم می آوردند. جام جهانی 98 فرانسه که هرچند با یک بازی خوب برخلاف جام جهانی آلمان بازی اول را واگذار کرده بودیم اما بازی دوم را در اوج اقتدار از آن خود کردیم تا دل یک ملت شاد شود. می توان امید به تکرار این کار از سوی بازیکنان ایرانی را داشت. حتی خاطره ای دورتر که نقل کرده اند که تیم ما در جام جهانی 1978 در بازی اول خود با سه گل مغلوب هلند شد اما در بازی دوم خود یکی از شگفتی های آن جام را خلق کرد و اسکاتلند که یکی از مدعیان آن زمان بود را متوقف کرد ، اسکاتلندی که همین تیم هلند را شکست داد.

و در نهایت زمانی که به آرشیو جام جهانی رجوع کردم ، مسابقات سال 1966 را دیدم. دوره ای که کره شمالی در آن شرکت کرد و بازی اول خود را با سه گل به حریف واگذار کرد اما در بازی دوم خود ایتالیا را شکست داد تا به مراحل بالاتر هم برسد و لقب طوفان زرد را به خود اختصاص دهد....همه این ها خاطراتی بود از شکست هایی که در روز اول همه را ناامید می کرد اما در پایان هیچکس آن خاطرات بد روزهای اول در ذهنش نماند و با یک لبخند شیرین همه چیز تمام شد.

آری...منطق حکم می کند که از حالا بنا به بازی و نتیجه بدی که تیم ملی ما در بازی اول خود بابر مکزیک گرفت نسبت به آن نا امید باشیم. اما بنا به همه این خاطرات دور و نزدیک نمی توانم ناامیدانه منتظرساعت 30/16 شنبه 27 خرداد 85 باشم. بنا به اثبات تاریخ انجام کارهای غیر ممکن در تخصص ایرانیان بوده است و آریایی ها ید طولایی در برآورده کردن ناممکنات داشته اند. درست همانند برآورده کردن آنچه که در بازی برابر پرتغال ناممکن جلوه می کند.

شکست لازمه پیروزی است...شاید شکست برابر مکزیک لازمه پیروزی ما در آلمان بوده است. حداقل با  وجود این تفکر می توانیم  پیروزی بر پرتغال و رسیدن به آنچه که آرزویمان در آلمان بوده است را در خواب ببینیم. خوابی که شاید خیلی زود حتی کمتر از 24 ساعت تعبیر شود. سکوت می کنیم تا بعد از بازی با پرتغال فقط در دل امید داریم و برای ناامید نشدن این امید دعا می کنیم. هرچند تجربه ثابت کرده است که این امید کمتر ناامید شده است....

چرا همان تیم نیمه اول نماندیم؟

آنچه که در بازی اول تیم ملی ایران در جام جهانی برابر مکزیک خود نمایی می کرد همانی بود که تیم ما در معدود بازی های تدارکاتی خوب خود قبل از آغاز جام جهانی نشان داده بود. در بازی برابر کرواسی و کاستاریکا همانند بازی با مکزیک تیم ما دو نیمه کاملا متفاوت را نشان داد. شاید تقسیم بازی به چهار بخش بهتر بتواند عملکرد تیم ما در بازی برابر مکزیک نشان دهد و مشخص کند که تیم ما چه نمودار پر منحنی را در این بازی به نمایش گذاشت.

دقیقه 1 تا 25 : همه بزرگان را غافل گیر می کنیم

بازی با مکزیک همانند تمام دیدار های ما با تیم های بزرگ آغاز شد. آنجا که همه گمان می کنند تیم ما با قرار دادن اکثر نفرات خود در زمین خودی به گل نخوردن می اندیشد ، اما پس از شروع بازی این تیم ایران است که برخلاف تمام پیش بینی ها بازی را در اختیار می گیرد. این رویداد در اکثر بازی های تیم ملی ایران برابر تیم های بزرگ رخ داده است. و بازی با مکزیک نیز از این قاعده مستثنا نبود. تیم ما خیلی خوب بازی را آغاز کرد و همین کافی بود تا همه ایرانیان به سر وجد بیایند. چند موقعیت خطرناک که در ابتدای بازی  توسط تیم ما شکل گرفت و به وسیله آمادگی فوق العاده دروازبان مکزیک و کم دقتی وحید هاشمیان از دست رفت ، ایران را در ابتدای بازی سوار بر بازی کرد. اگر تیم ما موفق شود در پیکار های خود برابر بزرگان در این دقایق که اوج بازی تیم ما محسوب می شود به گل دست یابد می تواند تا پایان روند بازی را به سود خود اداره کند. اتفاقی که امیدواریم برابر پرتغال رخ دهد و حملات خطرناک احتمالی ما در دقایق ابتدایی برابر پرتغال اینبار تبدیل به گل شود.

دقیقه 25 تا 45 : یک تیم حرفه ای بودیم

لاوالپه مربی مکزیک که گمان نمی کرد تیم او چنین تحت تاثیر بازی ایران در 20 دقیقه نخست  قرار بگیرد ، به سرعت با شناسایی نقاط ضعف ایران در جریان بازی ، موفق شد تیم خود را از زیر فشار ایران خارج کند. زمانی که مکزیک حرکات خود را از کناره های خط دفاعی ایران آغاز کرد تیم ما بیشتر به لاک دفاعی فرو رفت. اما این هم سبب نشد که تیم ما به صورت کامل دفاع کننده باشد و آرزوی مکزیکی ها که همان ارائه یک بازی آسیایی از سوی ایران ، برابر تیم های بزرگ است محقق نشود. حتی اگر ایران گل اول را هم دریافت کند. پس از اینکه براوو دروازه ما را باز کرد تیم ما خیلی خوب توپ را در زمین مکزیکی ها به گردش در  آورد و با حملات خود که عمدتا از سمت راست ما شکل می گرفتند برای رسیدن به گل به صورت کاملا حرفه ای بازی را ادامه می داد. تیم ما که به خوبی ضعف مکزیکی ها را در سمت چپ خط دفاعی پیدا کرده بود آنقدر از این منطقه به سبز پوشان فشار وارد کرد تا درنهایت با یک کرنر که از همین منطقه نیز ارسال شد به گل رسید. اینکه تیم ما در برابر مکزیک به این سرعت قصد گلزنی خود را عملی کرد ، خبر از وجود پتانسیلی در تیم ما داد که مشخص نیست چه زمانی امکانات ما تا آن حد کامل می شود تا این نیرو بالقوه برای همیشه به فعل تبدیل شود و آن پتانسیل ، نمایش حرفه ای بود که تبم ما هرچند به میزان یک نیمه نشان داد می تواند  آن به اجرا بگذارد. همانطوری که کره جنوبی و ژاپن قبلا به آن رسیده بودند.

دقیقه 45 تا 75 : آرزوی مکزیکی ها محقق شد

از زمانی که بحث وجود جادوگر در تیم مکزیک مطرح شد نمی دانستیم این قضیه را باید باور کنیم یا باید به آن بخندیم. اما با شروع نیمه دوم حداقل نشان دادیم خودمان خیلی خوب بلدیم برای مکزیکی ها جادو کنیم! در واقع جادوگر مکزیکی ها خودمان بودیم که به راحتی از بازی خوب نیمه اول چشم پوشی کردیم و از دقیقه 45  با ارائه یک بازی کاملا آسیایی در صدد حفظ نتیجه بر آمدیم. هدفی که برنامه ریزی برای آن خیلی زود بود. بازی تیم ما در نیمه دوم چه در زمین و چه بر روی نمودار افت قابل محسوسی را کرد و این نگرانی همه ایرانیان را با شروع نیمه دوم موجب شد. البته در این راه تحلیل قوای بدنی بازیکنان مصدوم ما مثل کریمی ، مهدویکیا و هاشمیان نیز بی ارتباط نبود. و در همین زمان بود که حسرت بر دلمان چنگ زد که چرا ستاره های تیم ما باید در این مقطع از اوج آمادگی به دور باشند. آرزوی مکزیکی ها پیرامون نحوه بازی تیم ما در نیمه دوم به خوبی محقق شد ، زمانی که ما حتی از دادن دو پاس در زمین مکزیکی ها ناتوان بودیم. و مسلما این بازی ایران شگفتی کارشناسانی که آن بازی ایران را در نیمه اول دیده بودند به دنبال خواهد داشت. تیم ما نیمه دوم را کمالا شلخته آغاز کرد و همین بازی شلخته بود که سبب می شد وحید هاشمیان رو خط شش قدم ما باشد و یا علی دایی نقش دفاع آخر را بازی کند! برانکو آن زمان که تیم ما به این صورت بازی می کرد کجا بود؟

دقیقه 75 تا 90 : شکر خدا بازی تمام شد!

زمانی تابلو تعویض بالا رفت و رنگ قرمز آن شماره هشت ایران را نشان می داد متوجه شدیم اکنون که کناره های زمین ما که تبدیل به اتوبانی برای هافبک های مکزیکی شده بود ، میانه زمین را هم باید دو دستی به نوادگان زاپاتا تقدیم کنیم. با فشاری که تیم ما در نیمه دوم تحمل می کرد انتظار اشتباه را از خط دفاعی تیم خود را داشتیم ( هرچند دعا می کردیم که این اتفاق رخ ندهد ) سر انجام این اشتباه رخ داد. میرزاپور سر انجام انتقاد منتقدین خود را ثابت کرد و رحمان رضایی آن را تکمیل کرد. هرچند در رخ دادن اشتباه دقیقه نحس 75  تمام بازیکنان ما مقصر بودند ، تا گل دوم مکزیکی ها رقم بخورد.(گل میهایلویچ در جام جهانی هشت سال قبل ، به ایران نیز درست در همین دقیقه به ثمر رسید!) بهت و سنگینی تقصیر گل دوم همانند یک وزنه چند صد کیلیویی بازیکنان ما را سنگین کرده بود و دیگر رمق رقم زدن حتی جزئی ترین صحنه هایی که در نیمه اول به وجود آورده بودند را از آنها گرفت. برانکو در آن زمان که بازیکنان ما بی رمق بودند چه می کرد؟ تیم ما که نه ، جنازه تیم ما بازی را مقابل مکزیکی ها ادامه می داد تا اتوبان کناره های خط دفاعی ما  برای حریف راه گل سوم را هم باز کند. بعد از این گل فقط آرزو می کردیم هرچه زودتر بازی تمام شود چراکه تیم ما هرگز قدرت بازی کردن نداشت و ادامه بازی می توانست شکست تیم ما را فقط سنگین تر کند. برانکو آن زمان که تیم ما در معرض شکست سنگین تر قرار گرفت چه می کرد؟

با این همه تیم ما شکست تلخی را همراه با ارائه یک بازی نا امید کننده در نیمه دریافت کرد. اما فراموش نکنید تیم ما دو بازی دیگر پیش رو دارد.  تیم ایران قبلا هم ثابت کرده است که توانایی نشان دادن کار های خارق العاده و دور از انتظار را دارد و آرزو می کنیم شنبه هفته آینده یکی از آن روز ها باشد. هرچند اگر تیم ما بیاموزد که همان بازی نیمه اول خود را نمایش دهد می تواند این شگفتی را رقم بزند.  

تیم فوتبال صنعت مس کرمان یر انجام جواز حضور در رقابت های لیگ برتر را کسب کرد.

در بازی برگشت مرحله پلی آف لیگ آزادگان تیم های صنعت مس کرمان و هما تهران در ورزشگاه اختصاصی هما به مصاف یکدبگر رفتند که در پایان نود دقیقه دو تیم به تساوی یک بر یک رضایت دادند که با توجه به نتیجه بازی رفت که سه بر یک به شود مس تمام شده بود ، این تیم کرمانی بود که موفق شد برای اولین بار پس از انقلاب جواز حضور در بالاترین سطح رقابت های فوتبال باشگاهی کشور را کسب کند.

در این بازی پر برخورد ابتدا این تیم تهرانی بود که در دقیقه 17 بازی با گل هدی پیش افتاد اما در دقیقه 24 بازی محمود پوراسدالله بازیکن شمالی مس بازی را به تساوی کشاند. در دقایق پایانی بازی ادو بازیکن برزیلی هما از بازی اخراج شد. در پایان این بازی که با قضاوت فردون اصفهانیان همراه بود تساوی یک بر یک حکم به صعود صنعت مس کرمان به لیگ برتر فصل 85-86 کشور داد.

بازیکنان کرمانی تیم مس امشب با پرواز ساعت 23 به کرمان باز خواهند گشت و بازیکنان غیر بومی مس از تهران به شهر های خود بر می گردند. بنا به گفته محمد ایرانمنش مدیر عامل باشگاه مس جشن صعود این تیم در اوایل تیر ماه با شکوه هر چه تمامتر برگزار خواهد شد.

این پیروزی بر فوتبال دوستان کرمانی مبارک باد

سرانجام انتظار ها به سر رسید و عصر امروز آخرین تیمی که جواز حضور در لیگ برتر قصل 85 – 86  را بدست می آورد معرفی میشود. تیمی که یا نام هما تهران را به خود خواهد داشت و یا عنوان صنعت مس کرمان را یدک می کشد. بازی برگشت این دو تیم در حالی امروز در ورزشگاه اختصاصی هما برگزار می شود که بازی رفت آنها در کرمان با نتیجه سه بر یک به سود مس کرمان تمام شده بود.

شاید نتیجه رفت خیلی از کرمانی ها را  امیدوار به صعود تیمی از این منطقه به لیگ برتر کرده است. رخ داد این اتفاق می تواند کرمان را پس از 40 سال صاحب یک نماینده در سطح اول فوتبال کشور کند. آخرین باری که یک تیم کرمانی در بالا ترین سطح  فوتبال ایران قرار داشت به زمانی بر می گردد که فوتبال ایران فاقد لیگ بود و هر ازچند گاهی تیم های استان های مختلف به صورت متمرکز با یکدیگر رقابت می کردند که از کرمان تیمی به نام کلنی به این مسابقات اعزام می شد که نتایج خوبی را هم کسب می کرد. اکنون پس از گذشت 40 سال باردیگر یک تیم کرمانی در معرض صعود به سطح اول فوتبال کشور قرار دارد ، اتفاقی که می تواند با رخ دادنش این استان را از همه لحاظ دچار تحول و دگرگوتی کند. هرچند با وجود نتیجه رفت خیلی ها از حالا صنعت مس را در لیگ برتر می بینند اما حتی اگر نتیجه ای به مراتب بهتر از سه بر یک هم برای مس رقم می خورد عوامل باشگاه مس هیچگاه حق ندارند تا پس از پایان بازی امروز دست ها را به نشانه پیروزی بالا ببرند.

 هما که یک تیم بسیار با تجربه است خوب می داند که در بازی های حذفی خصوصا در بازی که احتمال حذف آن بسیار بالا می باشد چگونه بازی کند. حمید علیدوستی که با تیم خود در خانه بسیار خوب نتیجه می گیرد اکنون با شناخت بیشتر از مس توانایی غافل گیر کردن این تیم را دارد و مس هم خیلی راحت غافل گیر می شود اگر قبل از پایان بازی برگشت خود را صعود کرده ببیند. تک گلی که مس در خانه برابر حریف دریافت این تیم را بر لبه تیغ قرار داده است و دریافت یک گل زودهنگام در تهران می تواند تمرکز بازیکنان مس را تا پایان بازی بر هم بزند. هر چند خط دفاع مس در این فصل یکی از قدرتمند ترین خط های دفاعی لیگ یک را در اختیار داشت اما این خط در بازی مقابل هما به طور حتم به اندازه تمام بازی های فصل فشار را بر روی خود احساس خواهد کرد. و این فرصت اشتباه حتی برای یک بار را از بازیکنان مس در این خط می گیرد. عباس محمدی درون دروازه به همراه حمید فتحی ، حسین تلقینی ، میثم حاجیان و رضا سهند رازیان روز بسیار سختی را در تهران پشت سر خواهند گذاشت.

اما نادر دست نشان که طعم تلخی را در دو فصل گذشته دقیقا در همین مقطع لیگ یک چشیده است دوست ندارد باردیگر یک مربی تلخ کام باشد او باید تجربه دو فصل گذشته خود را در این مقطع به کار ببندد تا نشان دهد از حذف شهید قندی و پیام ارتباطات تجربه خوبی را کسب کرده است . او نمی خواهد مربی لقب نگیرد که همه کار می کند و هیچ کار نمیکند! دست نشان که گفته است تیمش در تهران باز هم هجومی به میدان می رود قطعا آگاه است بازی تیم او حداقل در این مسابقه هیچ گاه در خاطره ها باقی نمی ماند بلکه  نتیجه این بازی است که می تواند او را تبدیل به یک اسطوره بین کرمانی ها کند.

هرچند مس با توجه به نتیجه بازی رفت ،  سرنوشت را در دست خود گرفته است و برای صعود و طلا شدن نیاز به جادوگری و کمیا ندارد اما با این همه این تیم نباید قبل از کشیده شدن سوت پایان بازی امروز احساس امنیت کند. کرمانی ها منتظرند تا با شنیدن خبر صعود مس به لیگ برتر به انتظار برتری تیم ملی فوتبال کشورمان برابر مکزیک باشند تا پس از آن جشن های خیابانی خود را با شکوه هرچه تمامتر برگزار کنند و این می تواند 21 خرداد را یک روز جاودانه برای مردم ورزش دوست کرمان بسازد.  

شگفت زده نشدیم

( مسلما همزمانی امتحانات پایان ترم دانشگاه با مسابقات جام جهانی حسرت را بر دل های بسیاری از دانشجویان علاقه مند فوتبال خواهد گذاشت. در این بین وبلاگ نویسانی که منتظر بودند بازی های جام آغاز شود تا پس از هر بازی با آپ کردن وبلاگ نظرات خود را بیان کنند بیش از همه به واسطه این تقارن نامبارک لطمه خواهند دید... من هم یکی از کسانی هستم که به واسطه همزمانی امتحانات و مسابقات حسرت زیادی را بر دل تحمل می کنم. با این حال برای اینکه از گوی رقابت عقب نمانم پس از هر بازی که موفق به تماشای آن شوم نظر و تحلیل خود را با شما دوستان همیشه همراه در میان خواهم گذاشت...منتظر نظرات سازنده شما هستیم )

و سرانجام چهارسال انتظار به پایان رسید و باردیگر یک سوت تمام جهان را متوجه خود کرد، سوتی که داور آرژانتینی به نشانه آغاز بازی تیم های آلمان و کاستاریکا به صدا درآورد. باردیگر جام جهانی آغاز شد تا تمام هنرمندان فوتبال هنر خود را در کنار یکدیگر و در رقابت با یکدیگر به نمایش بگذارند. اکنون دیگر شور لحظه شماری آغاز رقابت ها جای خود را به نشاط دیدن بازی ها داده است و به طور حتم کسانی که چهار سال انتظار کشیدند تا بار دیگر این سوت دلنشین را بشنوند از این نشاط بر سر وجد خواهند آمد. و این لذتی است که حق مسلم همه آنهاست.

بازی افتتاحیه پس از یک جشن که متاسفانه بنا به دلایل مشخص هیچ یک از ایرانیان نمی توانند هیچگاه پیرامون کیفیت آن نظر دهند!! بین تیم های آلمان و کاستاریکا آغاز شد. دیداری که به غیر از طرفداران تیم های آلمان و کاستاریکا گمان نمی کنم هیچ فوتبالدوستی انتظار آن را می کشید. شاید تنها دلیلی که می توانست فوتبالدوستان را به دیدن آن جذب کند جدا از داشتن عنوان بازی افتتاحیه جام جهانی انتظار دیدن شگفتی بود. چراکه شگفتی هایی که در این چند سال اخیر معمولا در بازی های افتتاحیه رخ می داد ( بازی افتتاحیه بین فرانسه و سنگال و بازی افتتاحیه یورو 2004 بین پرتغال و یونان ) همه را بد عادت کرده بود. آغاز مسابقه با بازی زیبا آلمانی ها همراه بود که گل لام ماحصل بازی هدف دار آنها بود. اما زمانی که ونشاپ گل مساوی را به ثمر رساند گمان کردیم شگفتی جدیدی در راه است که در ادامه شاگردان گیمارش نشان دادند ترسوتر از آن هستند که بتوانند خالق شگفتی شوند.

کلیزمن که هرگز دوست نداشت پس از همین بازی اول زیر فشار انتقادات له شود با دستور هجوم به تیم خود توانست از سد نه چندان محکم کاستاریکا به سلامت عبور کند. اما به طور حتم کلیزمن هم با دیدن دوباره فیلم خواهد فهمید که اگر منقدان ایرادات بسیار به تیم او وارد می کردند به واسطه بازی های نه چندان زیبایی همچون نمایش برابر کاستاریکا بود. اگر ژرمن ها با نتیجه ای خوب دیدار اول را فتح کردند نه به خاطر قدرت زیاد خود که به واسطه ضعف های بی پایان تیم کاستاریکا بود. آلمان ها ضعف های بسیاری در خط حمله داشتند که همین منجر شد گل های آنها بیشتر از روی شوت های از راه دور حاصل شود. دو گلی که این تیم بر روی مجموع سه حمله ای که کاستاریکا ترتیب داد ، دریافت کرد ، وضعیت این خط را نشان می دهد. آلمان با این شیوه هیچ شانسی برای قهرمانی نخواهد داشت مگر آنکه آمدن بالاک تحول اساسی در این تیم ایجاد کند.

کاستاریکا هم نشان دادیک حریف دوست داشتنی برای رقیبان خود خواهد بود. پس از بازی اول آنها مسلما همه تیم ها آرزو می کردند که ای کاش این تیم حریف آنها بود!! همه چیز در بازی اول جام هجدهم همان شد که قابل پیش بینی بود...یک بازی سرد که با برد آلمان به اتمام می رسد ، از اینرو هیچکس شگفت زده نشد. تنها نکته جالب نتیجه بازی بود که به ثمر رساندن 7 گل در یک بازی نشان از هجومی بودن تیم ها در این جام خبر می دهد که امیدواریم تا پایان شاهد گل های فراوان باشیم.

به هرحال آنچه که پیرامون بازی های گروه یک می توان گفت این است که متاسفانه باید بازی های این گروه را تحمل کرد!! و شاید عنوان گروه خواب شایسته این گروه باشد که از دسته بازی های کسل کننده هماند بازی آلمان و کاستاریکا در آن بسیار دیده شود...   

  سقوط هما در میان لاله های نارنجی

از یک ماه قبل می دانستند باید در مرحله پلی آف به میدان بروند و همینکه همه آنها را به عنوان اولین تیم صعود کننده به مرحله حذفی می دانستند روحیه آنها را برای پیروزی در این مرحله چندین برابر می کرد. هرچند بی برنامه ریزی! فدراسیون تبدیل به سرسخت ترین رقیب آنها شد و معطلی یک ماهه آنها برای شناخت رقیب خود در مرحله پلی آف بنا به گفته نادر دست نشان مربی تیم فوتبال صنعت مس کرمان وضعیت روحی این تیم  را نا به سامان کرده بود.

بازیکنان تیم فوتبال مس که در کرمان همه آنها را به لاله های نارنجی می شناسند در حالی روز سه شنبه در ورزشگاه کیانی کرمان به مصاف یک تیم تهرانی به نام هما می روند ، که اینبار فشار توقع را بسیار بیشتر و به گستره تمام ایران بر دوش خود احساس می کنند. زمانی که تیم های مس کرمان ، پیکان تهران ، تراکتور سازی تبریز ، پگاه گیلان و هما تهران به پلی آف رسیدند ، ترس کسانی که فوتبال را برای تمام ایران می خواستند از این بود که با صعود هما و پیکان به لیگ برتر تعداد تیم های تهرانی حاظر در لیگ برتر 16 تیمی ، به هشت تیم افزایش پیدا کند...که در این صورت چه با مسما تر است که نام لیگ برتر ایران را به لیگ برتر تهران! تغییر دهیم. هرچند شاید گمان عده ای بر این باشد که قدرت تیم های تهرانی است که سبب شده است آنها فوتبال برتر ایران را برای خود قبضه کنند اما با یک نگاه به جدول لیگ یک حقیقت دیگری دستگیرمان می شود. در جدول گروه یک تیم فوتبال مس تقریبا از هفته چهارم لیگ به این سو در صدر جول قرار داشت و تیم پیکان تهران حتی تا سه هفته پایانی لیگ ، صعود خود را به مرحله پلی آف در خطر می دید. و اگر این تیم امروز خود را در لیگ برتر می بیند به واسطه فرصتی بود که یک تیم آبادانی به نام صنعت نفت به این تیم داد.

در گروه دیگر  تیم پگاه گیلان به طور مداوم در صدر گروه خود قرار داشت و تیم هما تهران  در گروه خود سوم شده بود اما به واسطه تساوی امتیاز های خود با تراکتور سازی تبریز موفق شد جواز حضور در پلی آف و بازی مستقیم با تراکتور سازی را به دست آورد. دو تیم شهرستانی با توانایی های خود صدر جدول گروه های لیگ یک را در اختیار داشتند و مشخص نیست یا کدام منطق تیم هایی که همواره در صدر جدول بوده اند باید در دو بازی رفت و برگشت سرنوشت خود را رقم بزند. بازی هایی که در آنها مسئله فنی کوچکترین بخش آن را تشکیل می دهند و مسائل دیگری که بر همه آشکار است سرنوشت آنها را رقم می زند. عده ای عامل موفقیت تیم های تهرانی را در بازی های پلی آف  سال های اخیر لیگ یک ، تجربه بالای این تیم ها و بسیاری دیگر نزدیکی مکان این باشگاه ها را با محل فدراسیون فوتبال!! می دانند. به یاد بیاورید بازی های پر سر و صدای تیم هایی مثل سایپا و راه آهن را در مرحله پلی آف.

با همه این تفاسیر با پیروزی پیکان تهران برابر پگاه گیلان وظیفه تیم کرمانی بسیار سنگین تر از پیش شده است. چراکه این تیم برای ایرانی ماندن لیگ برتر باید مانع صعود هشتمین تیم تهرانی به لیگ برتر شود. البته حضور مس که به عنوان یکی از باشگاه های صنعتی با بنیه مالی خوب در کشور مطرح است ، می تواند بر کیفیت لیگ بی افزاید...چراکه ورزشگاه زیبا 15 هزار نفری این تیم با نام امام علی تا آغاز لیگ برتر فصل پیش رو راه اندازی خواهد شد. همچنین این تیم با توجه به همان بنیه مالی خوب اگر به لیگ برتر برسد توانایی تبدیل شدن به سپاهان و یا ذوب آهن جدیدی در فوتبال ایران را خواهد داشت. مس  در این فصل یک تیم فوق العاده نشان داد؛ 12 پیروزی و 7 تساوی در مقابل تنها 3 شکست در پرونده تیم نادر دست نشان به چشم می خورد.30 گل زده در مقابل 13 گل خورده این تیم ، نشان از قدرت خط حمله و دفاع این تیم دارد و در نهایت کسب 43 امتیاز از 22 بازی که آنها را فراتر از تیم هایی مثل پیکان ، صنعت نفت ، سرخپوشان و... قرار داد نشان می دهد صعود به لیگ برتر برازنده آنها می باشد.

مس سه شنبه در کیانی بازی رفت خود را برابر هما برگزار می کند. به نظر می رسد فدراسیون در جبران بی برنامه گی خود محرومیت تماشاگران کرمانی را از تماشای این بازی ببخشد و این می تواند بزرگترین خوشبختی برای لاله های نارنجی باشد که با 10 هزار بازیکن مقابل هما به میدان بروند. کرمان پس از انقلاب هرگز یک تیم از خود را در سطح اول فوتبال کشور ندیده است و این دو بازی می تواند پایانی بر آرزوی 30 ساله کرمانی ها باشد ( هرچند این امکان وجود داشت قبل از برگزاری این دوبازی هم کرمانی ها آرزوی خود را محقق ببینند) . پایان این آرزو را باید در ساق های محمدی ، شرفی ، میرقربانی ، حاتمی ، پوراسدالله ، نوزایی و...پیدا کرد هرچند با توجه به شرایط موجود صعود مس به لیگ برتر نه فقط آرزوی کرمانی ها که تبدیل به آرزوی تمام ایرانیانی که دلشان به حال فوتبال شهرستان ها می سوزد شده است.

هرچند از ته دل آرزو می کنیم که اینبار نزدیکی باشگاه هما با محل فدراسیون سبب نشود که سیل اشک فرزندان کویر جاری شود! رویش فوتبال در کویر ایران ادامه خواهد یافت...مطمئن باشید.

وعده ما سه شنبه 16 خرداد ورزشگاه کیانی کرمان

مس کرمان – هما تهران

زمانی که برانکو پس از جام جهانی چمدان هایش را می بندد و می داند برای همیشه ایران را ترک می کند ، قطعا به واسطه تجربه ای که در ایران کسب کرده است خود را موفق می داند. تجربه ای که  چگونه کار کردن در تنهایی و موفق شدن در آن را  به بهترین شکل ممکن به او آموخت. و این حاصل سه تورنمت مهمی بود که او برای آنها هدایت و آماده سازی ایران را برعهده داشت.

اینکه گفته می شود حافظه کوتاه مدت فوتبال دوستان ایرانی بر خلاف حافظه بلند مدت آنها بسیار بی دوام است بار ها ثابت شده است. اگر این ادعا را می کنیم به واسطه آنچه است که از سه سال پیش به این سو در فوتبال ملی این کشور دیدیم. صحبت از 20 سال پیش و یا حتی 10 سال قبل نیست ، سخن از پائیز سال 80 می باشد...زمانی که برانکو ایوانکویچ  حکم مربیگری تیم ملی ایران را به امضا صفایی فراهانی دریافت کرد. از فردای آن روز همه تیم ملی را از چاله در چاه می دیدند و با سخنان ، تحلیل ها و تیتر ها به بدترین شکل ممکن به تصمیم فدراسیون تاختند. برانکو از همان روز فهمید برای ساختن این تیم ملی چقدر تنها می باشد.

او در این شرایط هدایت تیم ملی امید که می بایست خود را برای شرکت در المپیک آسیایی بوسان آماده کند ، بر عهده گرفت. برای برانکو کافی بود  آب بنوشد تا مورد انتقاد قرار گیرد. اکثر تحلیل گران نهایت بازی های تیم او را در مرحله نیمه نهایی وبازی برابر کره جنوبی که آن زمان با مقام چهارم جام جهاتی ، سطح خود را فراتر از آسیا می دید، می دانستند. برانکو در حال ساختن تیم خود برای این بازی ها بود. او با تیم جوان خود در بازی های دوستانه طعم شکست را می چشید و پس از هر شکست توسط منتقدین به سینه دیوار منتقل می شد تا با رگبار انتقاد ها اعدام شود. پس هر شکست قصه جدیدی برای او سر داده میشد ، از کوچک بودن او گرفته و جایگزینی مربی بزرگتر از او تا انتخاب (شورای ارنج چینی!!!) برای تیمی که قصد داشت در بوسان به میدان رود.

شاید هر کس دیگری جای برانکو بود هرگز نمی توانست خود را با این شرایط وفق دهد اما او تجربه ای از زمان بلازویچ داشت که هیچ مربی دیگری نداشت و شاید همین تجربه او سبب شد نیمکت ایران را رها نکند. تیم برانکو به سوی بوسان پرواز کرد در حالیکه همچنان رقابت منقدان برای کوباندن تیم او ادامه داشت. و همه مشغول تیز کردن قلم های خود بودند تا پس از هر بازی در این رقابت گوی سبقت را از حریفان قدرتمند خود در انتقاد بگیرند! تیم برانکو بازی های خود را در بوسان آغاز کرد و همه دیدند که تیم جدیدی در زمین بازی می کند و این آغاز شگفتی منتقدین بود. تیم ما برد و برد تا به کره جنوبی رسید. زمانی که تیم ما کره جنوبی مغرور را در مقابل چشمان اشکبار تماشاگرانش شکست داد قلم های تیز ناگهان در قلمدان قرار گرفت. و وقتی که تیم ما با مدال طلای آن بازی ها بازگشت ناگهان پوستر برانکو بر روی  صفحه اول روزنامه ها بالا رفت و همه با لبخندی که هرگز از ته دل نبود خود را شریک در این افتخار می دانستند و از حمایت های بی دریغی که از تیم برانکو کرده بودند دم می زدند!! صد مدعی که قلم تیز کرده خود را گذاشتند بودند برای زمان دیگری قهرمانی را به نام خود ثبت کردند و دست ها را با علامت پیروزی بالا بردند.

شاید در آن زمان برانکو هم می دانست این تشویق ها و لبخند ها عمری به اندازه یک خواب خوش دارد. او که نیمکت ما را شاید به حالت قهر پس از بوسان ترک کرد ، گمان می کرد پس از بازگشت مجددش به ایران ( که اکثرا همان منتقدان تیز قلم سبب این ورود مجدد بودند) در راه ساختن تیم ملی ایران برای شرکت در جام ملت های آسیا در چین تنها نخواهد ماند...اما او هم متوجه شده بود که تنها گذاشتن او قبل از رویداد های مهم تبدیل به یک سنت شده است. پس از چند نتیجه که مورد پسند تیز قلمان همیشه منتقد خوش نیامد بار دیگر برانکو را به سینه دیوار کشاندند و به او انگ هایی مثل داشتن رودربایسی با بازیکنانش زدند و یا اتهاماتی که بسیار شبیه به آنچه بود که قبل از بازی های بوسان به او می زدند. برانکو این بار غافل گیر نشده بود مثل دفعه قبل و تیم خود را به چین برد. بازی های تیم او برابر ژاپن ، بحرین و از همه مهمتر کره جنوبی باردیگر قلم های تیز شده برای بریدن سر برانکو را در غلاف کرد. هرچند اگر داور در بازی نیمه نهایی قدری با ایران مهربان تر بود و ایران را مقابل یک ورزشگاه تا بن دندان مسلح چینی ده نفره نمی کرد و اگر گل محمدی و مبعلی در ضربات پنالتی آنچه را می کردند که در بوسان کرده بودند شاید دومین جام هم بر دستان برانکو و به نام کشور ما بالا می رفت. تیم ما سوم شد اما اگر قهرمان آن جام هم می شدیم به واسطه همان سنت قدیمی برای تورنمت بعدی باز هم برانکو تنها می ماند...

تیم ما با تشویق مردم به ایران بازگشت و زمانی که همه دیدند برانکو بر دوش مردم در فرودگاه بالا می رود و رضایت از کار او بین مردم موج می زند ، باز هم دست ها را بالا برده و از اینکه تمام تلاش خود را به خرج دادند تا برانکو را بر روی نیمکت تیم حفظ کنند و از حمایت های خود لحظه ای دریغ نکردند خود را پیروز واقعی می دانستند...!!! و آن زمان بود که باردیگر پوستر برانکو و عکس های او در همه جا دیده شد. پس از آن برانکو تیم خود را به جام جهانی رساند تا باز هم در کانون توجهات قرار گیرد.

شاید از روز بعد از بازی با بحرین که صعود تیم ما به جام جهانی قطعی شد ، شروع شد....این بار خیلی زودتر و قبل از اینکه حتی اتفاق بدی رخ داده باشد. زمانی که برانکو فکر می کرد اینبار حداقل اتمسفر به نفع او و تیمش باشد. اما اوضاع مثل همیشه بود...و حتی بدتر از همیشه. تقریبا از همان آغاز که او برنامه هایش را برای تیم ملی گفت قلم هایی که از قبل تیز شده بود و در قلمدان مانده بود بیرون آورده شد. شاید اینبار منتقدین می دانستند که شاید دیگر هیچ زمانی برانکو را نخواهند دید و او بعد از جام جهانی در ایران نباشد و به همین خاطر  قلم های بار ها تیز شده بدون مصرف  را قبل از شروع تورنمت بیرون آوردند. در خاطره ها باقی مانده است که در بین محافل ورزشی و غیر ورزشی! رقابتی به راه افتاده بود به نام انتقاد از برانکو!! تا جایی که فاصله او را با مردم بیشتر از همیشه کردند ( صدای هو کردن برانکو در ورزشگاه هایی که او در آنها حاظر می شد هنوز در گوش ها زمزمه می کند). البته شخص برانکو هم در این میان بی تقصیر نبود که   با اعمال خود سوژه  برای انتقاد در اختیار دیگران قرار می داد. اما گناه برانکو این بود که او هم انسان بود و مثل باقی هم نوعان خود جایز الخطا....اگر روزی برخی از روزنامه ها منتشر می شدند و یک مصاحبه و یا مطلب علیه برانکو نداشتند قطعا روز مرگ آن روزنامه بود! پیدا کردن یک مطلب علیه برانکو در هر صحفه آسان ترین کار ممکنی بود که یک خواننده می توانست انجام دهد. در زمانی که مربی تیم ما می بایست تفکرات خود را بر روی چگونگی آماده سازی تیم خود برای حضور موفق در آلمان صرف کند بیش از هر چیزی انتقاداتی که بعضا با شدتی بی سابقه بیان می شدند تمرکز او را از بین می بردند. در حالیکه می توانست اوضاع عکس این باشد .و روزنامه ها با انتقاد های سازنده کمک حال واقعی مربی تیم ملی شوند.

کار او اشکال داشت اما اشکالاتی که قابل حل بودند و او نشان داده بود که می تواند آن ها را حل کند. همانطور که در بوسان و چین آنها را حل کرده بود. او در جام جهانی هم می تواند اشکالاتی که غیر قابل حل از سوی او بیان می شدند را حل کند. و آن روز، زمان زدن دور افتخار ماست در آلمان....همانطور که در کره و چین دور افتخار زدیم. و آن روز است که تیز قلمان به یاد می آورند تا چه اندازه برانکو را دوست داشته اند و به جای او حتی می تواندد دور افتخار بزنند!!

پس از این شادی ها شاید برانکو برای همیشه چمدان های خود را برای خروج از ایران ببندد. اما او قطعا شادمان است که تجربه ای گران بها را آموخته است  و آن موفق شدن در تنهایی است. هرچند پس از پیروزی این حق همه است که در یک جشن ملی شرکت کنند و این جشن فقط متعلق به من و یا تو و یا او نیست. اما او هم قطعا پیش خود خواهد گفت که چه زیباتر می شد همه کسانی که در این جشن شرکت کردند  یک فاتح واقعی بودند و نه اینکه نقش فاتحین را نمایش دهند.

باز هم پوستر او بالا خواهد رفت....منظر تکرار کامل تاریخ باشید....... 

فرزانه لشکری_کمتر از دو هفته دیگر به شروع جام جهانی 2006 آلمان باقی است و هرچه به آغاز این تورنمنت معتبر نزدیک تر می شویم تب و تاب فوتبال در جامعه بیشتر میشود.

فوتبال بزرگترین پدیده بشری قرن بیستم است که در هزاره سوم ، جوانب آن تا همه سطوح سیاسی ، اجتماعی ، هنری ، تبلیغاتی و... وسعت یافته و حالا جام جهانی فوتبال مبدل به بزرگترین میدان تبلیغاتی برای تمام جهان شده است. جایی که از طریق فوتبال که خود مرتبط با همه چیز است ، می شود توانایی خود را به رخ تمام دنیا کشید.

بله...فوتبال بزرگ است ، بزرگتر از تمام پدیده های اجتماعی. داستان فوتبال دیگر حکایت آن 22 مرد بیکاری که به دنبال یک توپ می دوند و سه داور بیکارتر! تعقیبشان می کنند نیست. فوتبال به جام جهانی اش می نازد که ملیاردها نفر را پای تلویزیون میخکوب می کند. و اما در این جشنواره فوتبال تیم ملی کشورمان نیز حضور می یابد ، تیمی که بزرگتر از تیمی که در سال 1978 نماینده آسیا و اقیانوسیه بود ، می باشد و حتی از تیم شرکت کننده در جام جهانی فرانسه نیز قدرتمند تر به نظر می رسد. آری...همچون فوتبال ، تیم ما هم بزرگ شده است. هامبورگ اگر مهدوی کیا را نداشت امروز تیم دوم بوندس لیگا نبود ، بایرن مونیخ آنقدر علی کریمی را دوست دارد که با مصدومیت او قلبش درد بگیرد ، رحمان رضایی بار ها در یکی از دوست داشتنی ترین لیگ های دنیا به میدان رفته است ، علی دایی بهترین گلزن تاریخ فوتبال دنیاست ، وحید هاشمیان از دایره فوتبال آلمان کنار رفتنی نیست و...تیم ما هرگز تا این حد پر ستاره نبوده است ، نیمی داریم که صاحب تجربه در تورنمنت های معتبر بوده است. چهار سال در کنار هم بازی کردن نتیجه اش این شده است که اکنون بچه های ما چشم بسته یکدیگر را پیدا کنند. و این زمانی شادی تو را دو چندان می کند که وقتی به شناسنامه ملی پوشان اصلی ترکیب تیم نگاه کنی میانگین سنی تیم را 25 سال می بینی. جوانانی که در اوج جوانی هرکدام صاحب 30 تا 40 بازی ملی هستند.

پس این تیم به واسطه بازیکنان نامی اش می تواند نتایج مناسبی را در جام جهانی کسب کند. اما در فاصله چند روز تا اولین بازی در جام جهانی 2006 و هفتمین بازی ایران در تاریخ جام های جهانی پرداختن به هم گروهای تیم ملی خالی از لطف نیست.

آنگولا و قدرت بدنی زیاد

عجیب است که در جام جهانی نامی از کشور هایی همچون مراکش ، کامرون ، نیجریه و آفریقای جنوبی به چشم نمی خورد که در سال های اخیر نماینده ثابت قاره سیاه در جام جهانی بوده اند. به جز تونس که چهارمین حضور خود را تجربه می کند ، کشور های توگو ، ساحل عاج ، غنا و آنگولا برای اولین بار طعم حضور در جام جهانی را می چشند...آنگولا تا پیش از صعود به جام جهانی یک تیم درجه سه آفریقایی محسوب می شد ، اما با صعود خود به جام جهانی اتفاق مهمی در این کشور بی نام و نشان رخ داد. البته نباید نادیده گرفت که آفریقایی ها همیشه می توانند برای حریفان خطرناک باشند. آنان آنقدر در زمین می دوند تا حریف از پا دربیاید ، زمانی که در جام گذشته سنگال در گروه دانمارک ، فرانسه و اروگوئه قرار گرفت ، هیچ کارشناسی گمان نمی کرد این تیم برای صعود شانسی داشنه باشد. اما همنین سنگال جزو هشت تسم اول جام جهانی شد. و یا الجزایر در جام 82 ، مراکش جام 86 ، کامرون جام 90 ، نیجریه جام 94 که در اولین حضور خود بازی های زیبایی از خود به نمایش گذاشتند ، حال اگر آنگولا در گروه خود سر گروه شد به هیچ عنوان تعجب نکنید...

پرتغال برزیل قاره اروپا

پرتغال از جمله کشور های اروپایی است که فوتبال را همواره با با قدرت بازی کرده است ، اما خیلی کم به جام جهانی راه یافته است. اولین حضور پرتغال در جام جهانی به سال 1966 بر می گردد که ستاره این تیم اوزه بیو طوفان به پا کرد و با 9 گل زده آقای گل جام شد. این تیم در سال های 90 ، 94 ، 98 از صعود بازماند تا در جام جهانی 2002 با حضور ستارگانی همچون فیگو یک تیم مدعی در جام جهانی باشد ، اما شکست در بازی اول برابر آمریکا تمام آرزوهای آنان را بر باد داد و شکست برابر کره جنوبی پرونده آنها را حتی با وجود برتری برابر لهستان در آن جام جهانی برای همیشه بست. پیرامون فوتبال این کشور باید گفت سبک بازی آنان مانند اسپانیا است و مانند تیم های آمریکای جنوبی بازی می کنند ، میانگین سنی این تیم کمی بالاست و نسل نو فوتبال پرتغال سال های آخر بازی خود را می گذراند ، اما در همین تیم جوانانی چون رونالدنیو هافبک منچستر حضور دارند که هر لحظه می توانند برای تیم خود نتیجه ساز باشند.

مکزیک سیزدهمین حضور

شاید برایتان جالب باشد که بدانید پس از برزیل ( با 18 دوره) آلمان و ایتالیا ( 16 دوره ) و آرژانتین ( 14 دوره ) مکزیک پنجمین کشوری است که بیشترین حضور در جام جهانی با 13 دوره را در اختیار دارد و بالاتر از تیم های انگلیس ، فرانسه و اسپانیا ( 12 دوره) قرار دارد. این تیم در جام های جهانی 86 -94-98-2002 تیم اول گروه خود شد اما در مراحل بعد از رسیدن به جمع چهار تیم باز می ماند. در جام 98 سبزقبایان بالاتر از تیم های هلند ، بلژیک و کره جنوبی قرار گرفت و در مرحله یک هشتم نهایی مقابل آلمان شکست خورد و از گردونه رقابت ها خارج شد ، در جام جهانی 2006 مکزیک بالاتر از ایتالیا ، کرواسی و اکوادور قرار گرفت تا در مرحله یک هشتم مغلوب آمریکا شده تا باز هم طعم تلخ حذف را بچشد.

به هر حال تیم ملی ایران برای سفر به آلمان روزشماری می کند ، به امید آنکه این تیم درحد اندازه شخصیت مردانش نتیجه بگیرد...

(فرزانه لشکری از خبرنگاران ایسنا کرمان)   

تیم فوتبال ایران که در جام جهانی 1998 فرانسه به میدان رفت و نتایج مقبولی را نیز در این بازی ها کسب کرد ، به واسطه همین صعود خود به جام جهانی و همچنین ارائه بازی های به یاد ماندنی در جام ملت های آسیا  سال 1997 امارات و قهرمانی در بازی های المپیک آسیایی بانکوک ، لقب نسل طلایی فوتبال ایران بعد از انقلاب را به خود اختصاص داد. پس از هشت سال باز هم تیم ملی فوتبال کشورمان باید در جام جهانی به میدان برود درحالیکه از آن نسل طلایی  فقط علی دایی و مهدی مهدوی کیا در تیم فعلی باقی مانده اند.

اینکه تیم فعلی ما قوی تر می باشد یا تیم هشت سال پیش یک سوال کلی است که نمی توان به طور مطلق به آن پاسخ داد اما می توان با مقایسه پست به پست دو تیم تا حدودی توانایی دو تیم را در کفه ترازو قرار داد. هرچند اگر تیم ما بتواند در جام جهانی نتایج مناسبی را کسب کند حتی می تواند عنوان نسل طلایی را از دست تیم ایران 98 خارج کرده و به خود اختصاص دهد.

درون دروازه تیم هشت سال پیش ما یکی از اسطوره های دروازه بانی ایران قرار داشت. احمد رضا عابدزاده با قرار گرفتن در چهارچوب ایران خیال همه را از بابت دروازه راحت می کرد و این می تواند اولین برتری تیم هشت سال پیش نسبت به تیم فعلی ما باشد که همچنان دروازه خود را یکی از پاشنه های آشیل خود می داند. در چند ماه اخیر عمده انتقادات نسبت به تیم ملی به دروازه بان تیم بر می گشت. هرچند گفته می شود میرزاپور در اردوی سوئیس به دوران اوج خود بازگشته است اما این سبب نمی شود مردم آن احساس آرامشی را که نسبت به دروازه ایران در سال 98 داشتند در جام جهانی 2006 نیز داشته باشند. چراکه حتی نیما نکیسا دروازه بان دوم تیم آن زمان ما نیز شرایطی به مراتب بهتر از دروازه بانان فعلی داشت.

در خط دفاعی تیم ایران که در جام جهانی 98 به میدان رفت نادر محمد خانی ، پاشازاده ، جواد زرینچه و محمد خاکپور به میدان رفتند. هرچند آن تیم ، در سه بازی خود در جام جهانی 5 گل دریافت کرد اما همه منتقدان نمره قبولی به نفرات این خط دادند. پاشازاده در آن زمان در اوج دوران آمادگی خود قرار داشت به نحوی که حتی به تیم منخب جهان نیز در آن سال دعوت شد. انتخاب نادر محمد خانی که حتی یک بازی هم برای تیم ایران در راه جام جهانی نکرده بود یکی از شاهکار های تومسلاو اویچ بود. این مدافع که در آن زمان 33 سال داشت و 50 بازی ملی را در پرونده خود می دید هیچگاه گمان نمی کرد بازی او در تیم پلی اکریل به چشم اویچ بیاید و او یکی از نفرات اصلی ایران در جام جهانی در این خط شود. این دو در کنار زرینچه و خاکپور یک خط دفاع با تجربه ای را ساخته بودند که نسبت به خط دفاع فعلی ما که رضایی ، نصرتی ، زارع و کعبی را در خود می بیند کمتر مورد انتقاد قرار می گرفت. هرچند در خط دفاع فعلی ما رحمان رضایی بازی می کند که تجربه بازی مقابل بزرگان فوتبال دنیا مثل ندود ، شفچنکو ، دلپیرو و... را دارد و این می تواند یک برتری بسیار بزرگ برای خط دفاع ما باشد. نصرتی در بازی های اخیر تیم ملی نتوانسته است منتقدین خود را راضی کند و زارع هم همواره یکی از انتخاب های جنجالی برانکو بوده است. و اینکه کعبی که نام او در میان شگفتی سازان احتمالی جام جهانی قرار گرفته است می تواند همه را شگفت زده کند بستگی به خود او دارد که با جو بازی های جهانی چگونه کنار بیاید. خط دفاع تیم فعلی ما برابر خطوط حمله تیم های مکزیک و پرتغال که مهاجمان سرعتی را دراختیار دارد کار به مراتب مشکلی تری نسبت به خط دفاع ما در جام جهانی 98 دارد.

اما شاید بتوان برتری عمده تیم فعلی را نسبت به تیم هشت سال قبل در خط هافبک یافت. هشت سال قبل در این خط میناوند ، باقری ، استیلی و مهدویکیا به میدان رفتند و امسال شاهد هستیم زندی ، کریمی ، نکونام و مهدویکیا به میدان می روند. مسلما مهدویکیا که با 21 سال سن توانست دروازه آمریکا را باز کند با گذشت هشت سال و باز کردن دروازه  تیم های بزرگ در این مدت، در اروپا به مراتب توانایی های بیشتری نسبت به مهدویکیا هشت سال قبل دارد. هرچند در رقابت های آن سال کریم باقری جوان برای ما توپ می زد اما بازی کریم هرگز چشم منتقدین را نگرفت تا همه قبول کنند کریم در فرانسه باقری نبود. استیلی که با گل به یاد ماندنی خود به آمریکا نام خود را در تاریخ فوتبال ایران ثبت کرد هرچند یک هافبک تنومند بود که همواره در بازی های فیزیکی به پیروزی می رسید اما هرگز یک هافبک تکنیکی نبود. میناوند که با مصدومیت شاهرودی جای او را در هافبک چپ تیم گرفت بازی هایی فراتر از انتظار از خود نشان داد. اما کم تجربگی او مانع از این شد که تمام توانایی های خود را به نمایش بگذارد. اما خط هافبک کنونی ما کریمی را در اختیار دارد که می تواند شاه کلید تیم ما در رقابت های آلمان باشد. مسلما تیم ما باوجود کریمی یا عدم وجود او دو تیم متفاوت خواهد بود. کریمی اگر مشکل مصدومیت خود را برطرف شده ببیند و اگر بتواند تمام تجربه یک ساله خود را در بایرن مونیخ به کار ببندد می تواند حتی سبب ساز کار های بزرگ از سوی تیم ما باشد. زندی که با میادین آلمان به هیچ وجه غریبه نیست از بازی مقابل بزرگان فوتبال تجربه ای در اختیار دارد که می تواند تضمین کننده بازی های موفق او در آلمان باشد. نکونام که همواره در تیم ملی بازی های بسیار خوبی را از خود به نمایش گذاشته است مسلما می داند آلمان دروازه او برای ورود به تیم های بزرگ دنیاست از این رو دور از انتظار نیست که او را در آلمان بهتر از همیشه ببینیم و همه این عوامل سبب می شود خط هافبک فعلی را برتر از همین خط در جام جهانی 98 ببینیم.

تیم ما در جام جهانی 98 در خط حمله یکی از بهترین زوج های خود را در تاریخ فوتبال ایران در اختیار داشت.علی دایی و خداد عزیزی که با چشمان بسته هم ، یکدیگر را پیدا می کردند. هرچند دو عنصر هجومی ما در فرانسه موفق به گل زنی برای نشدند اما سبب شده بودند که خط حمله ما یک خط حمله زهردار برای حریفان باشد. دایی در جام جهانی این دوره نیز به میدان می رود. هرچند شاید او از لحاظ بدنی آن دایی هشت سال پیش نباشد اما تجربه ای که او در اختیار دارد می تواند بهترین فاکتور بازی او باشد. به طور حتم دایی نیز به این نکته واقف است که در جام جهانی موقعیت های گل زیادی برای تیم ما ایجاد نخواهد شد و از همین رو او باید از تک موقعیت های خود در خط حمله به بهترین شکل استفاده کند. هرچند دایی نشان داده است در بازی های بزرگ توانایی های زیادی در فراهم کردن موقعیت گل برای سایر بازیکنان دارد. هاشمیان دیگر عنصر تهاجمی ما نیز از دسته بازیکنان باتجربه ما است که با بازی در اروپا به خوبی راه باز کردن دروازه حریفان را یاد گرفته است. تیم ما در آلمان به شوت های خشک او که دروازه بسیاری از دروازه بانان بزرگ را باز کرده است سخت نیازمند است. زوج دایی و هاشمیان می تواند زوج ایده آلی برای ما باشد اما شاید نتواند نمایش زوج طلایی عزیزی و دایی را به نمایش بگذارد.

در استقبال از یک جشن خیلی بزرگ!

احمد احمدی نژاد_ بی شک جام جهانی فوتبال ، بزرگترین رویداد تک رشته ای جهان ورزش است. ممکن است در طول سال مسابقات ورزشی مختلفی در قالب جام جهانی برگزار شود اما تاکنون هیچ مسابقاتی به غیر از المپیک تابستانی نتوانسته است مانند جام جهانی فوتبال هر چهار سال یکبار ملیارد ها تماشاگر و بیننده تلویزیونی را مقهور جذابیت های خود کند. رویدادی که از ابتدای برگزاری آن تاکنون بیش از 50 بیلیون!!! ( فکر می کنید این عدد چند صفر داشته باشد؟!) نفر را محو تماشای خود کرده است. این رخداد عظیم هر چهار سال یکبار در کشور های مختلف کره خاکی برگزار شده است و هر دوره نسبت به دوره های قبل پربیننده تر و جذاب تر پیگیری شده است.

این بار قرعه به نام آلمان خورده است تا برای دومین بار میزبانی ادوار هیجده گانه جام را بر عهده گیرد و باردیگر آوردگاه سلاطین و میعادگاه عاشقان فوتبال باشد. این در حالیست که ژرمن ها با تدابیر بسیار گسترده امنیتی قصد دارند میزبان شایسته ای برای تیم های حاظر در این رقابت ها و طرفداران آنها باشند. بلیط های تمامی مسابقات در ورزشگاه های مختلف آلمان از سه ماه قبل پیش فروش شده اند و انتظار می رود این رویداد در آلمان به یکی از پربیننده و پر تماشاگر ترین مسابقات تاریخ جام جهانی بدل شود.

بیراه نیست در آستانه این رقابت ها نگاهی بیاندازیم به چگونگی برگزاری این مسابقات از ابتدا تاکنون. پس از مسابقات المپیک 1928 ، بسیاری از مسئولان کمیته بین المللی المپیک از حضور فوتبالیست های حرفه ای در بازی های المپیک ابراز نگرانی کرده و نسبت به خدشه دار شدن اعتبار این بازی ها اعتراض کردند.

این در حالی بود که ژول ریمه رئیس فدراسیون فوتبال فرانسه ، از سال 1919 طرح هایی مبنی بر برگزاری یک جام بین المللی بین تیم های ملی فوتبال کشور ها ارائه کرده بود. ژول ریمه از شرایط موجود نهایت استفاده را کرد و توانست در سال 1930 مسابقات فوتبالی را بین تیم های ملی فوتبال جهان به نام جام ژول ریمه برگزار کند.

این مسابقات در اروگوئه و با حضور 14 تیم برگزار شد که تیم ملی اروگوئه با شکست آرژانتین در فینال موفق شد اولین جام ژول ریمه را در خانه نگه دارد. این جام در سال های 1934 و 1938 در ایتالیا و فرانسه برگزار شد که در هر دو دوره تیم ملی ایتالیا با اندیشه های( ویتوریو پوزو) مربی شهیر خود و حمایت های فاشیست بزرگ این کشور ( موسیلینی ) قهرمان این رقابتها شود.

این مسابقات در سال 1950 در برزیل از سر گرفته شد. تا این سال می بایست دو جام جهانی دیگر در سال های 42 و 46 برگزار شود که بدلیل شعله ور شدن آتش جنگ جهانی دوم یک وقفه 12 ساله در برگزاری این رقابت ها بوجود آمد. در این سال انگلستان برای اولین بار در رقابت های ژول ریمه شرکت کرد. چراکه تا این سال انگلیس ها جام ژول ریمه را به دلیل فرانسوی بودن بنیان گزار آن به رسمیت نمی شناخت! در بازی های سال 50 با وجود برگزاری بازی ها در کشور برزیل اما باز هم این تیم اروگوئه بود که موفق شد قهرمانی بازی ها را از آن خود کند. در 1954 بازی ها در سوئیس پیگیری شد که در آن سال آلمان ها توانستند برای اولین بار قهرمان این جام شوند. زدن 140 گل در 26 بازی از سوی 16 تیم حاظر در این رقابت ها سبب شد این جامی یکی از پر گل ترین جام های تاریخ مسابقات جام های جهانی شود.

در سال های 58 و 62 برزیل در دوره متوالی قهرمان جام ژول ریمه شد. اما پر سر و صدا ترین جام جهانی در سال 1966 در انگلستان برگزار شد که در فینال آن انگلیس توانست در یک دیدار جنجالی که بعد از گذشت 40 سال از آن هنوز حرف و حدیث ها پیرامون آن فراوان است ، با نتیجه 4 بر 2 آلمان ها را مغلوب کند تا برای اولین بار فاتح این جام شود.

در سال 1970 آخرین جام ژول ریمه در مکزیک برگزار شد که برزیل توانست با ستارگانی همچون پله کارلوس آلبرتو و...با قهرمانی در این دوره  تا ابد جام ژول ریمه را مال خود کند. زیرا از ابتدا هم قرار بر این بود که هر تیمی سه بار قهرمان جام ژول ریمه شود ، این جام را برای همیشه به خانه ببرد.

بعد از این سال بود که فدراسیون فوتبال جهان ، نشان فیفا را به خود اختصاص داد و از سال 1974 جام جدیدی با طراحی یک هنرمند ایتالیایی به نام جام فیفا به مسابقه گذاشته شد. در این سال بازی ها در آلمان برگزار می شد که تیم میزبان در نهایت به عنوان قهرمانی رسید.

در سال 1978 این رقابت ها در آرژانتین پیگیری شد. تیم ملی فوتبال ایران نیز برای اولین بار در این جام بود که جهانی شد و با تیم های هلند ، پرو و اسکاتلند همگروه شد تا در نهایت با شکست برابر پرو و هلند و تساوی برابر اسکاتلند از دور رقابت ها حذف شود.در این سال آرژانتین با مغلوب کردن هلند در فینال توانست برای اولین بار قهرمان جهان شود.

چهار سال بعد یعنی در سال 1982 جام جهانی در اسپانیا و برای اولین بار با حضور 24 تیم برگزار شد. در این سال اسطوره جدیدی به نام مارادونا در جهان فوتبال متولد شد اما با وجود درخشش مارادونا برای آرژانتین و نتایج خوب این تیم ، در نهایت ایتالیا بود که توانست برای سومین بار قهرمان جام جهانی شود.

در سال 1986 مکزیک زلزله زده میزبان این مسابقات بود که در فینال آن مسابقات آرژانتین با شکست آلمان غربی فاتح این جام شد. در سال 1990 بازی ها در ایتالیا برگزار شد که در فینال تکراری این رقابت ها باردیگر آلمان و آرژانتین به مصاف یکدیگر رفتند که این بار نوبت ژرمن ها بود که با هدایت فرانس بکن بائر در کنار جشن اتحاد دو آلمان بتوانند جشن قهرمانی جام جهانی را نیز برگزار کنند.

در سال 1994 این مسابقات در آمریکا برگزار شد که در فینال آن سال پس از یک ماراتن فوتبال بین برزیل و ایتالیا ، در ضربات پنالتی روبرتو باجو با هدر دادن ضربه خود موجبات قهرمانی جادوگران زرد را فراهم کرد. خیلی از ایتالیایی ها اعتقاد دارند بدشانسی های این تیم در کسب جام های مختلف در دهه اخیر از همین سال آغاز شد. فراموش نکنید محمد فنایی کمک داور شایسته ایرانی فینال این رقابت ها را پرچم زد.

در سال 1998 فرانسه میزبانی این رقابت ها را بر عهده داشت. در این سال برای اولین بار 32 تیم در جام حاظر شدند که ایران نیز بعد از 20 سال دوباره در این دوره جواز حضور در این رقابت ها را به دست آورد. ایران با آلمان ، یوگسلاوی (سابق) و آمریکا همگروه شد اما با وجود پیروزی با ارزش برابر آمریکا با دو شکست برابر آلمان و یوگسلاوی از رقابت ها کنار رفت. فرانسه با درخشش زیدان در بازی پایانی توانست برزیل را مغلوب کند و جام را در خانه نگه دارد. این مسابقات از پر تماشاگر ترین مسابقات تاریخ جام های جهانی بود و زدن 171 گل در 64 بازی توسط تیم های حاظر بر جذابیت های بازی های فرانسه افزود.

در سال 2002 جام جهانی برای اولین بار در قاره ای غیر از اروپا و آمریکا ، یعنی در آسیا و آن هم در دو کشور کره جنوبی و ژاپن برگزار شد. در فینال این رقابت ها برزیل توانست با شکست آلمان برای پنجمین بار فاتح معتبر ترین جام جهان فوتبال شود.

در اواسط خرداد ماه امسال نیز هجدهمین دوره رقابت های جام جهانی فوتبال در آلمان آغاز خواهد شد. که سی و دو تیم حاظر در این رقابتها در ورزشگاه های برلین ، دورتموند ، گلزن کرشن ، هامبورگ ، هانوفر ، کایزرسلاترن ، مونیخ ، نورنبرگ ، اشتوتگارت ، کلن و لایپزیک به رقابت با یکدیگر می پردازند.

تیم ملی فوتبال ایران نیز برای سومین مرتبه حضور در این رقابت ها را تجربه خواهد کرد. ستارگان پارسی در این دوره با تیم های مکزیک ( 21 خرداد) درنورنبرگ ، با پرتغال (27 خرداد) در فرانکفورت و آنگولا ( 31 خرداد) در لایپزیک دیدار خواهند کرد.

آلمان می تواند مانند فرانسه 98 درهای لیگ های معتبر اروپایی را به روی بازیکنان شایسته فوتبال ایران بازنماید و موجبات پیشرفت بیشتر فوتبال ایران را فراهم کند. به امید موفقیت فوتبال ایران در جام جهانی.

( این مقاله توسط همکار عزیزم احمد احمدی نژاد در خبرگزاری ایسنا کرمان تهیه شده است).

عوامل داخلی موجبات حذف تیم های سابق من در پلی آف شدند

محرومیت تماشاگران کرمانی لغو می شود

یک روانشناس به تیم ما اضافه می شود

برگزاری مرحله پلی آف غیر منطقی است

اگر چهار سال مس را در اختیار داشته باشم در سال چهارم یک تیم کاملا بومی می سازم

نادر دست نشان مربی 48 ساله تیم فوتبال صنعت مس کرمان یکی از پرافتخارترین مربیان لیگ دسته اول فوتبال کشور است. وی در سال 80 موفق شد با نساجی مازندران به مرحله پلی آف این لیگ صعود کند و در سال های 83 و 84 نیز با تیم های شهید قندی یزد و پیام ارتباطات خراسان به این مرحله رسید. اما او هرگز نتوانست با این تیم ها کار خود را به آخر که همان رسیدن به لیگ برتر است برساند و با این سه تیم در مرحله پلی آف از رسیدن به لیگ برتر بازماند. در این فصل دست نشان باز هم در لیگ یک با تیم تحت هدایت خود یعنی صنعت مس کرمان به مرحله پلی آف رسید تا چهارمین تجربه او در این مرحله شکل گیرد. وی که در زمان بازیگری خود در تیم های کیهان ، بانک ملت و نساجی بازی کرده است بهتر از هر کسی می تواند پیرامون پلی آف سخن گوید.

_ آقای دست نشان برای چهارمین بار به مرحله پلی آف رسیدید و هر بار که با تیم های خود در این مرحله بازماندید علت زیادی از آن را به مسائل پشت پرده ارتباط دادید...بیشتر راجع به این مسائل سخن بگوئید

بیبنید مسائل پشت پرده به یک مورد خاص مثل فدراسیون یا داوری مرتبط نمی شود که پیرامون آن به صورت محدود سخن بگوئیم. ضمن اینکه این مسائل فقط به خارج از تیم هم برنمی گردد چراکه بسیاری از مسائل که باعث نا کامی تیم های ما شد  داخل خود تیم به وجود آمد.  در تیم های قندی و یا ارتباطات نگرانی بیش از اندازه مسئولین تیم و کم تجربگی آنها بیشتر از هرچیزی به تیم ما لطمه زد. و یا کارشکنی برخی از مدیران ، مثلا مدیر یکی از این دو تیم زمانی که ما تشخیص دادیم تیم نیاز به چند بازیکن دارد و در حالیکه تمام شرایط و امکانات برای جذب آنها مهیا بود اما مدیر تیم با وجود اینکه پول خرید آنها را هم در اختیار گرفته بود از انجام این کار سر باززد! و مسائل بسیاری از این دست که یاد آوری آنها فقط خاطرات بد همه را بازگو می کند. اما باید اذعان کنم که تیم مس در مقایسه با سه تیم نساجی ، قندی و ارتباطات از لحلظ مدیریتی در شرایط بسیار مطلوب تری به سر می برد و مدیران این تیم تمام تلاش خود را می کنند که حاشیه داخل تیم به وجود نیاید و این باعث می شود مس یک قدم از همه این تیم ها جلوتر باشد.

_ یعنی با مس برای بازی های پلی آف مشکلی ندارید؟

مشکل حاشیه ای نه اما مشکلاتی پیرامون تیم ما وجود دارد مثل مصدومیت چندین تن از بازیکنان کلیدی ما که بنا به تصمیم کمیته برگزاری مسابقات هم نتوانستیم جایگزین آنها را به تیم بیاوریم. ضمن اینکه اخراج محمد شرفی در بازی آخر سبب شد که ما برای بازی رفت پلی آف هم نتوانیم این مهره با ارزش خود را در اختیار داشته باشیم. بزرگترین مشکل ما برای بازی رفت پلی آف محرومیت تماشاگرانمان است که البته با اعتراض ما به تصمیم کمیته انظباطی بسیار امیدواریم که محرومیت هوادارن مس لغو شود ضمن اینکه تماشاگران کرمانی نیز باید آگاه باشند که نباید حرکتی مرتکب شوند که منجر به در نظر گرفتن جریمه سنگین تر برای آنها شود. با همه این وجود ما تجربه سال های گذشته خود را در این مرحله به کار می بندیم تا در نهایت بتوانیم مس را به لیگ برتر برسانیم.

_ البته با همه این تفاسیر شما قطعا منکر وجود مسائل خارج از زمین که تیم شما را برای بازی های پلی آف تحت تاثیر قرار می دهد نمی شوید. برای اینکه با این جریانات مقابله کنید و آنها را به سود تیم خود برگردانید چه برنامه ای دارید؟

یکی از مزیت های کار مربیگری من در کرمان این بود که مطبوعات محلی این استان فقط به فکر حمایت از تیم ما بودند. یعنی اگر انتقادی هم به تیم داشتند آن را به شکل کاملا منطقی بیان می کردند ، موردی که در یزد و خراسان من کمتر دیدم. همچنین اتحاد و همدلی که بین بازیکنان ما وجود دارد سبب می شود که مسائل بیرونی ، کمتر بتواند تیم ما را تحت تاثیر قرار دهد.

_ و پیرامون مسائل خارج از استان که عمدتا از فدراسیون هم نشات می گیرد چه کردید؟

روز گذشته هم که من و مدیر عامل باشگاه در فدراسیون بودیم با مسئولین ذی ربط به خصوص رئیس کمیته داوران صحبت کردیم و آنها قول مساعد دادند که امسال مسائل پشت پرده در بازی های پلی آف دخیل نباشد که البته امیدواریم مسئولین فدراسیون به این قول خود جامه عمل بپوشانند و ما شاهد فوتبال پاک در مرحله پلی آف باشیم.

_ البته با بخشیده شدن احتمالی تماشاگران شما مشکلاتتان تا حدود زیادی مرتفع خواهد شد اما گمان نمی کنید قرعه کشی مرحله پلی آف که مقرر کرد بازی برگشت در زمین حریف شما باشد ، کار را برای شما مشکل کند؟

این مسئله از دو دیدگاه قابل طرح است که یک دیدگاه شماست که می تواند کار ما را سخت کند و دیدگاه دیگر می تواند این باشد که انجام بازی برگشت در زمین حریف می تواند برای آنها استرس زا باشد. البته هدف ما این است که در کرمان کار را تمام کنیم و در زمین حریف نیز بازنده نباشیم. البته شاید در بعضی موارد که قابل بیان نیست ، میزبانی حریف در بازی برگشت به سود آنها تمام شود که با تمهیداتی که ما به کار بستیم با این مسئله مقابله خواهیم کرد.

_ شما معتقد هستید برای بازی با هر دوتیم هما و تراکتورسازی آمادگی کامل دارید اما بازی با هما را بیشتر می پسندید ...چرا؟

هر دو تیم از شرایط بسیار خوبی سود می برند و هرکدام از تیم ها شرایط ویژه خود را دارند که ما با شناخت ضعف ها ی آنها آمادگی کامل برای غلبه بر هر دوتیم را داریم. ولی تیم تراکتور سازی از یک ویژگی مهم نسبت به تیم هما بهره مند است و آن تماشاگران پر شور آن است که البته تیم ما برابر تماشاگران تبریزی هم می تواند به راحتی فوتبال بازی کند. البته جدا از مسئله تماشاگر ،عامل دیگری که سبب می شود بازی برابر هما را بپسندم این است که هرچند تجربه بازیکنان هما بالا می باشد اما شرایط سنی این تیم سبب می شود تیم ما مقابل آنها راحت تر بازی کنند چراکه میانگین سنی بالای تیم هما فرصت را به تیم ما می دهد که بیشتر بازی را در اختیار داشته باشیم.

_ آنچه که در بازی های حذفی مطرح است این نکته می باشد که تنها مسائل فنی نیستند که می توانند عوامل موفقیت یک تیم را فراهم کنند و مسائل روانی نقش عمده ای بر روی کار یک تیم در پلی آف دارد. برای اینکه تیم خود را از لحاظ روانی شارژ کنید چه برنامه ای دارید؟

به مسئله بسیار مهمی اشاره کردید....امروز در همین زمینه با آقای ایرانمنش مدیر عامل باشگاه صحبت کردم و قرار شد در زمان باقی مانده با اضافه کردن افرادی به تیم که می توانند از لحاظ روانی بر روی بچه ها تاثیر مثبت بگذارند در این زمینه اقدام کنیم. هرچند تا حدی که یک مربی لازم است بداند قادر هستم بر روی مسائل روحی و روانی بازیکنان کار کنم اما خودم را در این زمینه کامل نمی دانم به همین خاطر با دکترهای روانشناسی که بتوانند بر روی بازیکنان فوتبال تاثیر بگذارند، در تهران تماس گرفته ایم و ظرف چند روز آینده آنها به مجموعه تیم ما اضافه خواهند شد.

_از بحث پلی آف خارج می شویم و از نادر دست نشان سوال کنیم  که عامل موفقیت او در فوتبال کرمان که ذوالفقارنسب ، یاوری ، چراغپور ، طالبی و وطنخواه در آن موفق نبودند چه بود؟

پاسخ این سوال بسیار مشکل است اما مهمترین عامل آن را می توانم در کار کردن با دل و عشق بدانم همچنین جذب نفرات تیم با دقت و وسواس نیز سبب شد تیم ما بسیار خوب بسته شود. بازیکنان ما با انگیزه و غیرت فراوان برای تیم بازی می کنند ضمن اینکه آنها بسیار با هوش هستند و در تمرینات کاملا با حواس جمع کار می کنند. ساختن همین مجموعه به کمک سایر دوستان مهمترین عامل موفقیت ما تا این مرحله بوده است. شاید مربیانی که شما نام بردید بازیکنان بهتری را هم در اختیار داشتند اما تیم آنها کامل نبوده است چراکه تیم به غیر از مسائل فنی باید  فاکتور های دیگری هم برای موفقیت در اختیار داشته باشد که خوشبختانه این فاکتورها در تیم ما وجود داشت. البته صبوری تماشاگران ما هم نقش بسیار مهمی داشت چراکه ما در سه بازی اول بسیار بد کار کردیم اما تماشاگران صبوری به خرج دادند تا مس واقعی را دیدند. و باید به خاطر همه این مسائل که سبب شد تیم ما موفق باشد شاکر خداوند باشم.

_از آنجا که شما سابقه طولانی در مربیگری لیگ یک دارید می توانید بهتر از همه سطح بازی های امسال را ارزیابی کنید....

بازی های این فصل با یک مشکل عمده روبرو بود و آن وقفه های طولانی بود که در بین بازی ها به وجود می آمد که البته دست فدراسیون در این زمینه بسیار بسته بود چراکه مسائلی مثل جام جهانی و یا عدم برگزاری بازی ها در ماه رمضان سبب می شد برنامه های فدراسیون بهم بریزد و این بی نظمی کیفیت لیگ را پائین می آورد. اما پیرامون تیم ها باید گفت اکثر تیم های دو گروه در این فصل از لحاظ مالی و جذب بازیکن در شرایط خوبی به سر می بردند و این سبب شد که لیگ امسال شاهد بازی های زیبایی باشد. اما برای اینکه کیفیت لیگ یک ما بالاتر رود باید بازی ها را در یک گروه و با تعداد حداکثر 18 تیم برگزار کرد و مرحله پلی آف را هم حذف کرد چراکه مرحله حذفی پس از بازی های گروهی یک بدعت غلط است که به اشتباه در لیگ یک ما وارد شده است و اینکه سرنوشت تیمی که همواره در صدر جدول گروه خود بوده است در دو بازی مشخص شود کمی غیر منطقی جلوه می کند.

_خط دفاع تیم شما در ابتدای فصل عالی کار کرد و حتی در نیم فصل اول اصلا گل دریافت نکرد اما هرچه لیگ رو به پایان نزدیک می شد خط دفاع شما بیشتر متزلزل می شد به نحوی که در چهار بازی هشت گل را دریافت کردید...این روند، شما را برای بازی های پلی آف نگران نمی کند؟

البته که همه را نگران می کند اما باید این واقعیت را هم قبول کرد که تیم هرچه پیش می رود از لحاظ بدنی دچار خستگی میشود و با محرومیت و مصدومیت مواجه می شود. در بازی هایی که تیم ما گل دریافت می کند اگر شما توجه کرده باشید خواهید دید تیم ما دو یا سه مهره اصلی خط دفاع خود را در اختیار ندارد. خط دفاع تیم ما فقط در یک بازی دور از انتظار ظاهر شد و آنهم بازی برابر نفت در آبادان بود که آن هم شرایط خاص خود را داشت. اما این نکته را هم اضافه کنم که هرچه به پایان لیگ نزدیکتر میشدیم خط حمله ما بهتر کار می کرد و این جای خوشحالی برای ما داشت. روی هم رفته عناصر دفاعی ما ضعف های خود را در اواخر لیگ قبول کردند و با تمرینات ویژه آنها را بر طرف کرده اند تا برای پلی آف باز هم اقتدار خود را به دست بیاورند تا خط میانه و حمله ما هم به دنبال آن قوی شوند.

_ آنچه که در تیم شما بیش از هرچیزی توجه ها را جلب می کند این است که بعضا سه سیستم مختلف را در یک بازی به نمایش می گذارد. بازی را با سیستم 4-4-2 آغاز می کنید و در ادامه به 4-3-3 و 3-5-2 تغییر می دهید و به اعتقاد خود شما هم ، تیمتان با 4-4-2 نمی تواند موفق باشد...برای بازی های پلی آف با کدام سیستم بازی را آغاز می کنید؟

البته اینکه تیم ما توانایی ارائه چند سیستم مختلف را در یک بازی دارد یکی از محاسنات بزرگ ما محسوب می شود. یک مربی خوب باید بازی خوانی بلد باشد چراکه نمی تواند از قبل از بازی حریف را تشخیص دهد که با چه سیستمی می توان بازی را به سود خود کرد به همین خاطر ما باید صبر کنیم و بینیم تیم حریف به چه نحو در حضور ما بازی می کند تا ما سیستم خود را تشخیص دهیم و بتوانیم بدون تعویض بازیکن بازی را در دست بگیریم. البته این تغییر سیستم ما در جهت گمراه کردن حریفان نیز بسیار مفید است چراکه سبب می شود دست ما تا پایان بازی رو نشود. به همین جهت ما همین تغییرات سیستم را هم در پلی آف خواهیم داشت. البته جا دارد که من تشکر ویژه ای از بازیکنان تیم که به خوبی با این تغییر سیستم مچ شده اند داشته باشم.

_ آقای دست نشان...تقریبا تمام تیم های شما در لیگ یک بازی درگیرانه را به نمایش می گذارند آیا علاقه شما به این شوه منجر به استفاده شما از آن شده است و یا شرایط لیگ یک ایجاب می کند که از آن استفاده کنید؟

ببینید....باید با شرایط موجود جلو رفت. کلام شما بسیار منطقی است که اینکه شرایط لیگ یک ایجاب می کند که تیم های من چنین بازی کنند. قطعا شرایط بازی در لیگ برتر با لیگ یک تفاوت دارد. هرچند ما بازیکنان درگیر شونده ای در نوک هرم خود نداریم مثل حاتمی ، میرقربانی ، قاسم زاده و حسینی که هیچکدام درگیر شونده نیستند اما با این حال ما از این شیوه قطعا استفاده می کنیم چراکه شرایط موفقیت در لیگ یک اینگونه می طلبد.

_ یک فلاش بک به یک سال قبل می زنیم زمانی که شما قصد داشتید تازه هدایت تیم مس را بر عهده بگیرید....از فوتبال کرمان شناخت کافی را داشتید؟

بله چراکه لازمه موفقیت شناخت کامل است و به دلیل اینکه در سال های گذشته تیم مس همواره یکی از رقیبان ما بوده است اطلاعات خوبی از این تیم داشتم. و همواره هم برای من جای سوال بود که چرا مس با وجود مربی و امکانات خوب کمتر موفق می شود از همین رو علاقه داشتم که به فوتبال کرمان بیایم و با این تیم خودم را ثابت کنم.

_اینکه تیم شما در فوتبال امروز رو به بومی گرایی نیاورده است غیر مقبول نیست اما این سوال مطرح است که سطح فوتبالیست های کرمانی پائین بوده است که شما اکثر بازیکنان خود را به کرمان وارد کردید؟

ببینید...تیم ما امسال بیش از شش بازیکن بومی داشت و این در قیاس با تیم نفت که شهر خود را برزیل فوتبال ایران می داند و هیچ بازیکن بومی نداشت! یک مزیت مثبت است. ما می توانستیم امسال تمام تیم را بومی کنیم اما ضمانت اجرایی برای اینکه جایگاه الان را داشته باشیم وجود نداشت. ضمن اینکه قرداد من با باشگاه یک ساله بود و باشگاه از من موفقیت می خواست و من هم برای رسیدن به این مهم تلاش کردم. در صورتی که اگر باشگاه با من یک قرار داد چهار ساله را امضا کند شک نکید در سال چهارم یک تیم تمام بومی را به شما تحویل خواهم داد. و همین نشان می دهد که پتانسیل فوتبالیست های کرمانی به حدی خوب است که به سطح اول نیز برسند منتها تمرین و نظارت بیشتر را طلب می کند.

_ و در پایان شما لیست تیم ملی را برای جام جهانی مفید ارزیابی می کنید؟

هرچند گمان بسیاری بر این بود که برانکو در راه انتخاب بازیکنان نهایی اشتباه خواهد کرد اما لیست متناسب و خوبی را اعلام کرد. هرچند جای چند بازیکن مثل منیعی و رجب زاده و رحمتی و حتی باقری در این لیست خالیست چراکه تعداد زیاد مهجمان این لیست کمی نگران کننده است که نکند برانکو از خط دفاع غافل شده است. اما ما به گفته مربی تیم ملی که عنوان کرده است:( شما از فکر من با خبر نیستید) اعتماد می کنیم و تا روز بازی ها صبر می کنیم شاید در حقیقت برانکو تدبیری اندیشیده باشد که بوسیله آن بتوان موفقیت را در جام جهانی کسب کرد.

_و سر انجام قول صعود می دهید؟

در فوتبال هیچ چیز تثبیت شده نیست و نمی توان قولی را به کسی داد اما قول می دهیم تا آخرین لحظه برای صعود به لیگ برتر تلاش کنیم.