سکون ادامه دارد...

وقتی تیم هندبال شهرداری کرمان در دور رفت موفق شد تیم سپاهان را در خانه متوقف کند ، گمان کردیم حکایت هندبال کرمان در این سال متفاوت تر از همیشه خواهد بود و اینبار قرار است فراتر از رتبه های دوم و سوم ، ما قهرمان باشیم.

قرار است پس از سال ها بر سلطه اصفهانی ها و زرد پوشان بر هندبال کشور و لیگ برتر خاتمه دهیم ، قرار است نشان دهیم اگر در ایبن چند سال اگر یا سوم بودیم و یا دوم ، اما امسال لیاقت خودمان را برای قهرمانی نشان می دهیم و... گمان می کردیم خیلی از این قرار است ها ، قرار است رخ دهد! اما یک شکست تلخ در اصفهان برابر سپاهان نوین و یک تساوی ملال آور دیگر در کرمان برابر فولاد مبارکه سپاهان پایان تلخی بود بر رویای برآورده شدن این قرار است ها. به هر حال قرار بود بازهم طلسم ناکامی های ما برابر اصفهانی ها ادامه داشته باشد.

سوال اینجاست که ما تا چه زمان باید در هندبال یک گام عقب تر از اصفهان باشیم؟! آن ها چه چیز دارند که ما از آن بی بهره ایم تا بواسطه آن نتوانیم حتی در سالی که موفق می شویم آن ها را در خانه متوقف کنیم ، بتوانیم جام قهرمانی را بالای سر ببریم تا باز هم به رتبه های دوم و سومی قناعت کنیم. چرا هیچ زمان نخواسته ایم با یک برنامه از پیش تعیین نشده جای آن ها را در جدول بگیریم؟

سال گذشته زمانی که این سوال ها از محسن اخگر مربی تیم هندبال شهرداری پرسیده شد دست بر نکته حساسی گذاشت و آن حمایت های بی شائبه ایست که فدراسیون هندبال از تیم های اصفهانی به خصوص سپاهان می کند تا خدشه ای به جایگاه این تیم در جدول به وجود نیاید. مشخص است که باشگاهی همانند سپاهان می تواند چنان هیات هندبال این استان را قدر کند که فدراسیون را تحت سیطره خود بگیرد اما در مقابل هیات هندبال کرمان در چه جایگاهی قرار دارد؟! اگر بگوییم هیات هندبال به واسطه بودجه اندکی که در اختیار دارد و به واسطه عدم برنامه ریزی مدنی که در خود احساس می کند ، متاسفانه هیچ نقشی را نمی تواند در موفقیت تیم های هندبال کرمانی ایفا کند. بودجه این هیات به حدی اندک است که حتی کفاف برگزاری یک تورنمت مناسب را هم نمی دهد چه رسد به پایه گذاری یک تشکیلات منظم که در نهایت بدانجا ختم شود که در مقابل هیات هندبال اصفهان ، هیات کرمان هم بتواند نفوذ چشمگیری را در فدراسیون داشته باشد تا حداقل از این طریق دچار لطمه نگردد.

نظرمان را به سمت دیگر معطوف می کنیم و امکانات باشگاهی دو رقیب دیرینه هندبال کشور یعنی شهرداری کرمان و سپاهان اصفهان را با یکدیگر مقایسه می کنیم. سپاهانی را در نظر می گیریم که کوچکترین مشکل مالی ندارد و با وجود یک چارت سازمانی قوی به واقع یک باشگاه مستحکم را تشکیل داده است تا شهرداری کرمان که حتی فاقد یک دفتر مناسب برای خود می باشد و با دست و پنجه نرم کردن با انواع و اقسام مشکلات ریز و درشت حتی شباهت به یک تیم هم ندارد چه رسد به باشگاه... و اینجاست که در می یابیم دو تیم در چه شرایط ناعادلانه ای پا به پای هم در لیگ برتر تلاش می کنند تا در آخر هر سال این تیم اصفهانی باشد که در چند هفته مانده به پایان لیگ برتر گوی سبقت را از حریف کرمانی خود را بگیرد. شاید اگر تیم هندبال شهرداری کرمان امکانات تیم هندبال صنعت مس را داشت ، خیلی پیش تر از این ها اجازه خود نمایی را از اصفهانی ها گرفته بود اما حالا که نه آقای شهردار جناب مهنس پورمند است که بودجه کلانی را برای ورزش صرف کند و نه شهرداری همانند صنایع مس سرمایه دارد باید به این دلخوش بود که شاید صنعت مس در نهایت بتواند به سلطه اصفهانی ها در لیگ برتر خاتمه دهد. نماینده تازه وارد کرمان به لیگ برتر هندبال با نتایج خود در این فصل ، حقیقتا خارج از انتظارها وارد شد و نشان داد در سال های آتی می تواند کارهای بزرگ زیادی را انجام دهد.

تیم شهرداری که سال هاست با توجه به وضعیت نا به سامانی باشگاهی خود به دلیل عشق و قدرت فردی بازیکنان و مربیانش در حد خود خوب نتیجه می گیرد اما به نظر می رسد این تیم به کسب عنوان های دوم تا چهارم دلخوش کرده است و حتی اگر در فصلی موفق شود تیم سپاهان را در خانه متوقف کند ( همانند این فصل ) بازهم بنا به ضعف های خود نمی تواند به قهرمانی آن ها خاتمه دهد و در پایان فصل با اختلاف دو ، سه امتیاز رقابت را به آن ها واگذار می کند و این وظیفه تیم هندبال صنعت مس را سخت ترمی کند که با پشتکاری بیشتر تبدیل به تهدید کننده اصلی تیم سپاهان گردد. این تیم به واسطه وضعیت باشگاه خود ، هرگز مشکلات تیم هندبال شهرداری را ندارد و پس از گذشت این فصل مسلما تجربه خوبی را هم در لیگ برتر کسب کرده است و به همین خاطر منتظر می مانیم تا این تیم را از فصول آینده در بالاترین نقطه جدول قرار گیرد. به شرط آنکه مس تیم قوی بسازد همانند شهرداری که با توجه به نبود مشکلات باشگاهی بتواند عنوان قهرمانی لیگ برتر هندبال را به کرمان بیاورد.

                                     این کجا و آن کجا !

در سال 1380 زمانی‌که او با 17 سال سن از تیم میلاد کرمان به تیم جوانان شهرداری کرمان پیوست آن‌قدر شایستگی از خود نشان داد که محمد پورسلیمی مربی تیم بزرگسالان شهرداری که تیمش در لیگ یک آن زمان به میدان می‌رفت سریعا او را از تیم جوانان به تیم بزرگسالان آورد. سال بعد زمانی‌که او با 18 سال سن برای گذراندن خدمت سربازی به تیم امید پاس رفت کسی جز همایون شاهرخی مربی آن زمان تیم بزرگ‌سالان پاس ندید که او چه کرد تا آرش برهانی اولین کرمانی باشد که پیراهن یک تیم تهرانی را در رقابت‌های لیگ برتر بر تن می‌کند (علی سامره با شروع لیگ برتر از استقلال جدا شده بود)، او در حالی قصد داشت در تیم پاس تهران خود را ثابت کند که در آن سال‌ها در خط حمله‌ی پاس چهره‌هایی مثل خداد عزیزی، رسول خطیبی، محسن بیاتی نیا، بهرام اسماعیلی و... بازی می‌کردند و همگی با توجه به تجربه‌های ملی خود ادعای پوشیدن پیراهن تیم به صورت ثابت را داشتند. هیچ‌کس گمان نمی‌کرد در میان این نفرات نوبتی به پسر جوان کرمانی برسد. اما زمانی‌که به تمامی مهاجمان پاس به شکل معجزه‌آوری مصدوم شدند تا آرش به شکل فیلم‌های ملودرام به ترکیب ثابت تیم راه یابد، او با همان چهره‌ی معصومانه‌ی جوانش مقابل پرسپولیس در لیگ 81 ، چنان زیبا بازی کرد که علی انصاریان مدافع پرقدرت آن زمان سرخ‌پوشان برای آن‌که از دست او رها شود مجبور شد خطای وحشتناکی را بر روی پای او انجام دهد تا بلافاصله از زمین اخراج شود. آن زمان که گزارش‌گر تلویزیونی در همان بازی حرکات او را با "جی جی اوکوچو" مقایسه می‌کرد، همه فهمیدند ستاره‌ای جدید در فوتبال ایران در شرف تولد است.

لیگ 82-83 همان فصلی که پاس با هنرنمایی‌های بازیکنانی مثل برهانی قهرمانی لیگ برتر شد اوج کار پسر کرمانی بود. در آن فصل هر زمان توپ به شماره‌ی 10 پاس می‌رسید همه می‌دانستند آن توپ موقعیتی خطرناک خواهد شد. عجیب آن‌که برهانی در آن فصل همواره در اوج بود و هیچ‌کس بازی ضعیفی از او ندید تا همه به او لقب آرش کمانگیر فوتبال ایران را بدهند. کمتر بازیکنی بود که عادل فردوسی‌پور بی‌پرده و در حین گزارش یک دیدار به علاقه‌مندی به نحوه‌ی بازی‌اش اذعان کند اما برهانی با بازی خود چنان او را بر سر وجد آورده بود که فردوسی پور این اعتراف را مرتکب شد. اعترافی که خیلی‌های دیگر هم در آن زمان معترف شدند.

ستاره‌ی جدید فوتبال ایران در آن فصل در اوج غرور و افتخار بود. آن زمان همه دور نمای فوتبال مهاجم جوان را در اروپا می‌دانستند و آن‌چه که بیش از هر چیزی هر کسی را خوشحال می‌کرد این بود که خود برهانی هم به فوتبال کشورهای عربی  بی‌اعتقاد بود و اذعان می‌کرد که فوتبال کشورهای خلیج فارس محل پیشرفت نیست و اگر قرار باشد روزی در یکی از کشورهای عربی توپ بزند ترجیح می‌دهد در لیگ ایران بازی کند. اما خود او هم در آن زمان این را تاکید می‌کرد که تمام تلاش خود را می‌کند که مدت زمان زیادی در فوتبال ایران باقی نماند و هرچه سریع‌تر به اروپا و ترجیحا آرسنال! برسد.  آن زمان هم به او گفتیم که اگر همین روند را ادامه دهد این اتفاق هرچه زودتر رخ خواهد داد. اما افسوس....

افسوس که این روند حفظ نشد تا سرنوشت برهانی چیز دیگری باشد. برهانی در فصل بعد یعنی لیگ 83-84 هرگز آن آرش کمانگیر نبود. یک روز کمان او در زه و روز دیگر آن کمان در غلاف بود. افت و خیزهای او نگران‌مان می‌کرد و هر زمان با بیان نگرانی خود در صدد می‌شدیم تا او را هم نگران کنیم، برهانی سریع جبهه می‌گرفت:" که هرگز افت نکردم و هم‌چنان در اوجم!" اما ما نمی‌توانستیم حرف او را باور کنیم که روز باشد اما خورشید نباشد! هرچه آن فصل به پایان خود نزدیک‌تر می‌شد خود را با این بهانه آرام می‌کردیم که افت برای همه آمدنی است و فصل آینده دوباره همان آرش کمانگیر را خواهیم دید که کمانش همیشه کشیده است اما باز هم افسوس....

افسوس که برهانی فصل بعد یعنی لیگ 84-85 اصلا کمانی نداشت که در چنته باشد یا نباشد! او در آغاز آن فصل با گل‌هایی که به تیم العین زد جای پای خود را در کشورهای عربی یعنی همان جایی که از رفتن به آن‌جا نفرت داشت محکم کرد اما به یک‌باره پس از بازی‌های مقابل العین آرش آن برهانی شد که باز هم فقط افسوس نصیب‌مان می‌کرد. چه شد که برهانی در دو بازی برابر العین شد آن آرش رویایی شد و چه شد پس از آن بازی‌ها بازهم شد مایه‌ی عذاب نمی‌دانیم! یا بهتر بگوییم نمی‌خواهیم بدانیم! اما هرچه بود دیگر آن روندی را که معتقد بودیم آرش را به اروپا و تیم مورد علاقه‌ی او یعنی آرسنال می‌رساند دیگر در او ندیدیم. گمان می‌کردیم با آمدن یک مربی بزرگ به نام دنیزلی به پاس آرش از آن سیر قهقرایی که در حال طی کردن است نجات یابد اما ستاره‌ی سابق شماره‌ی 10 سبز قبایان چنان در پیمودن این مسیر مصمم بود که از دست مرد ترک هم کاری بر نیامد وحتی کار به جایی رسید که  او را بر روی نیمکت پاس ببینیم....و این نهایت درد بود و شاید نقطه‌ی خاتمه‌ی مهاجمی که قصد داشت به آرسنال برود.

برهانی که توانایی دریبل زدن هرکسی را داشت در راه رسیدن به موفقیت نتوانست یک مدافع را دریبل زند و آن مدافع کسی جز برهانی نبود که با تمام توان سد راه موفقیت آرش کمانگیر فوتبال ایران شد.

سوال مهم در رابطه با او در آن زمان این بود، آخرین بازی خوبی که از آرش دید چه زمانی بود؟ شاید همین سوال بود که ذهن مسوولان باشگاه پاس را تا مدت‌ها به خود مشغول کرد و آن‌ها جوابی برای آن پیدا نکردند تا سرانجام قصد کنند مهاجم خود را راهی آن سوی آب‌های خلیج‌فارس کنند. و این بزرگ‌ترین شکست برای آرش برهانی است که قصد داشت روزی پیراهن توپچی‌های لندن را برتن کند اما اکنون باید پیراهن النصر امارات را می‌پوشید.

یاد آن روز به خیر که اکبر غمخوار مدیر عامل آن زمان پرسپولیس در توصیف برهانی گفت: قصد خرید آرش برای پرسپولیس را داشتم که آقای آجرلو گفت یک چک به مبلغ یک میلیارد تومان! بکش و رضایت نامه‌ی برهانی را بگیر. چه بر سر آن آرش آمده است که امروز بر سر نخواستن او جنگ و جدل شکل گرفته است.

برهانی به امارات یا همان بهتر تنبل خانه‌ی فوتبالیست‌های ایرانی رفت تا سیر قهقرایی خود را با سرعت بیشتری طی کند. خداروشکر کسی در امارات زیاد پی‌گیر فوتبال او نشدند تا بدانند مهاجم چند میلیون دلاری النصر هر هفته مایه‌ی عذاب هواداران را فراهم می‌کند و آن‌قدر توپ خراب می‌کند تا صدای همه را در آورد. اوج تحقیر برای او زمانی بود که باشگاه النصر اعلام کرد که دیگر برهانی را نمی‌خواهد و حاضر به دیپورت این مهاجم کرمانی است...!!

آخرین باری را که آرش به تیم ملی دعوت شد به خاطر دارید؟! بازی‌های ضعیفی که از او در دوحه و به همراه تیم ملی امید دیدیم، ما را متقاعد کرد که چرا برهانی که روزی هیچ مدافعی از بزرگ‌ترین آن‌ها در ایران گرفته تا آسیا، قادر به مهار او نبودند، این‌طور باید از سوی هواداران یک تیم درجه‌ی چندمی اماراتی، طعم حقارت را بچشد.

در هر صورت هرچه بود امروز آرش با 24 سال سن به ایران باز می‌گردد. شاید روزی از هواداران تیم اماراتی ممنون شویم که برای جوان گریز پای فوتبال ایران یک توفیق اجباری را فراهم کردند و با بازگرداندن او به ایران سبب شوند آرش یک تحول اساسی در خود به وجود آورد و راه نزولی خود را تغییر دهد.

آرش برهانی قدر خود را ندانست... او خود خوب می‌داند که با خود چه کرد که امروز به جای رسیدن به ورزشگاه الامارات آرسنال باید باردیگر راه ورزشگاه دستجردی تهران را در پیش گیرد. او از نظر فنی هیچ چیز نه از آن دو تیموریان کم داشت و نه از نکونام و کریمی... او فقط قدر خود را ندانست و بس، تا امروز این باشد.

امیدواریم آرش زمانی‌که با خود خلوت می‌کند، برخلاف ظاهر که همیشه اشتباهاتش را انکار کرده است بی‌اندیشد که چه اشتباهاتی را داشته است تا با جبران آن‌ها رسیدن به هدف‌هایش که برای او که هنوز بسیار جوان هم هست فراهم کند.

این مس یک چیز کم دارد

پس از دیدن چند بازی ناامید کننده از مس در برابر تیم‌ای پاس، پیکان، فولاد و سایپا، بازی در برابر استقلال تهران در ورزشگاه آزادی باردیگر احترام‌‌ها را به سوی تیم نادر دست‌نشان جلب کرد.

آن‌جا که صنعت مس در مقابل 15 هزار تماشاگر استقلال، و در برابر شاگردان مرفاوی که قصد اشتند با پیروزی در این هفته خود را از بحران خارج کنند، مردانه جنگید و نگذاشت استقلالی‌ها به هر شکل، حتی به صورت ناعادلانه دور رفت امتیاز کامل بازی را از آن خود کند و آن‌قدر دوید تا سرانجام در اولین مصاف لیگ برتری خود در ورزشگاه آزادی با دست پر زمین را ترک کند. بازی محکم و جسورانه مس ، تمجید همه را برانگیخت اما همه در کنار مثبت ارزیابی کردن بازی مس در برابر استقلال به یک نقطه‌ی ضعف هم اشاره می‌کردند و آن نبود خلاقیت در بازی صنعت مس بود.

این اشاره فقط منوط به این بازی نمی‌شود که در اکثر بازی‌های مس در این فصل ما آن‌را به چشم دیده‌ایم و آن نبود یک هافبک خلاق و بازیساز در میانه‌ی زمین مس است که در زمان هجوم هم‌چون یک ژنرال تیم را رو به جلو هدایت کند. خلاء این بازیکن در کنار فرزاد حسین خانی در مرکز زمین بدجور در چشم همه می‌زند. بازیکنی که در کنار حسین خانی و زمانی‌که او بیشتر رو به عقب کار می‌کند تا بازی حریف را خراب کند، بتواند مهاجمان را به خوبی تغذیه کند، به خصوص مهاجمان تند و تیزی مثل میرقربانی و عبدالزهرا. وجود این بازیکن در سیستمی که دست‌نشان به زمین می‌فرستد و در آن اعتقاد کمتری به استفاده از کناره‌های زمین و استفاده از سانتر از جناحین دارد، به عنوان یک نبض تپنده یک امر حیاتی است. یعنی بازیکنانی مثل لمپارد، دکو، اسکولز در سطح اول جهان و یا بازیکنانی مثل کریم باقری در سال‌های دور، علی کریمی، مجتبی جباری، نکونام و... در کشور که وظیفه‌ی میدان‌داری را برای تیم‌های خود دارند.

ما در صنعت مس تجربه‌ی استفاده از این دسته بازیکنان را داریم و آن‌زمانی بود که حمید شرفی در اوج خود قرار داشت و در کنار حسین خانی کمربند میانی زمین مس را بسیار محکم کرده بودند. در لیگ دسته یک فصل قبل و در چند بازی که شرفی اوج کار خود را نشان می‌داد، مس هر زمان اراده می‌کرد می‌توانست رو به جلو حرکت کند و مهاجمان تیم به خوبی صاحب توپ می‌شدند، اما در این فصل که شرفی به دلیل مصدومیت‌های پیاپی و سایر دلایل نتوانست برای مس کارایی همیشگی خود را داشته باشد، جای او هرگز پر نشد. دست‌نشان برای این‌که نبود شرفی را پر کند در چند بازی مجبور شد سیستم تیم خود را تغییر دهد و در چند بازی هم مجبور به استفاده از شاهین خیری و نیک و حتی در پاره از دقایق برخی بازی‌ها از علی قربانی و پوراسدالله در جای او شد. شاید در ظاهر خیری می‌توانست جای او را پر کند اما در چند بازی که شاهین وظیفه‌ی بازی‌سازی را بر عهده گرفت نشان داد که وجود یک شرفی آماده تا چه میزان در تیم موثر بوده است. نیک هم هرگز یک هافبک خلاق بازیساز در میانه‌ی زمین نشان نداد تا بازهم به کناره‌های زمین منتقل شود.

اگر مس اکنون نمی‌تواند تیم خود را از میانه‌ی زمین به زیبایی بازی‌های فصل قبل باز کند تنها به این دلیل بازمی‌گردد که دو هافبک‌های میانی این تیم، که در مرکز زمین قرار می‌گیرند بیشتر تمایل به عقب گرد و حضور در زمین خود و جلوگیری از بازی‌سازی تیم حریف دارند تا خود علاقه‌مند به این باشند که برای بازیکنان نفوذی خود بازی‌سازی کنند. و شاید همین دلیل است که به همان اندازه که خط دفاع مس خوب کار می‌کند، خط حمله‌ی این تیم درخشش نداشته باشد و یا همه‌ تیم دست‌نشان را به ارایه‌ی بازی بسته متهم می‌کنند.

شرفی باید خود را هرچه زودتر به مرز آمادگی نزدیک کند تا هرچه زودتر این منطقه همانند فصل گذشته تبدیل به یکی از نقاط قوت تیم شود. مگر این‌که خود شرفی علاقه‌مند به این نباشد که خود را همان ستون اصلی تیم کند که در این صورت باید چاره‌ی دیگری اندیشید.

در بازی برابر استقلال و یا بیشتر بازی‌های مس در این فصل شاهد بودیم یکی از بازیکنان میانی مس در زمان حمله به مهاجمان تیم نزدیک نمی‌شود تا نقش مهاجم کاذب را داشته باشد و با استفاده از توپ‌های برگشتی برای تیم گلزنی کند. کاری که سال گذشته حمید شرفی بسیار برای مس انجام می‌داد اما در این فصل او وجود ندارد تا این اتفاق باردیگر رخ دهد هرچند نام او در میان لیست تیم باشد.

مسلما در بازی‌هایی که از مس دفاع می‌خواهیم همانند بازی با استقلال، این تیم می‌تواند ماموریت خود را به بهترین شکل انجام دهد اما مشکل مس می‌ماند برای بازی‌هایی که حمله و هجوم می‌خواهد. آن زمان است که کمبود مس در میانه‌ی زمین احساس می‌شود تا باردیگر حسرت نبودن یک حمید شرفی آماده را بخوریم. البته بر روی نیمکت مس بازیکن جوانی هم‌چون یاشار خلیلی هم وجود دارد که او می‌تواند جور غیبت بازی‌سازان مس را بکشد. او در بازی‌های جوانان آسیا در این منطقه خیلی خوب وظیفه‌ی بازی‌سازی را انجام می‌داد. اگر دست‌نشان به او بیشتر بها دهد می‌تواند در زمان‌هایی که او به جای دفاع نیاز به هجوم دارد از این جوان کرمانی بیشتر سود ببرد و البته نتیجه‌ی آن‌را هم ببیند.

فاجعه در کمین تماشاگران سیرجانی

هنوز از خاطرمان نرفته است که با سهل‌انگاری مدیران و برنامه‌ریزان، چگونه جان هشت نفر از تماشاگران بازی تیم‌های ایران و ژاپن گرفته شد. هنوز در یادمان هست چگونه در اثر فقر و بی‌امکاناتی کشور در سال 1381 و در جریان بازی تیم‌های پرسپولیس و شموشک در اثر فرو ریختن ورزشگاه شهید متقی نوشهر به چه شکل نزدیک به ده نفر کشته شدند تا پس از همه‌ی این جریانات آوار بر سر ورزش کشور خراب شود.

این هفته یکی از حساس‌ترین رقابت‌های ورزشی کشور در سیرجان برگزار می‌شد. رقابت والیبال بین تیم‌های پیکان و گل‌گهر سیرجان آن‌قدر حساسیت داشت تا نگاه جامعه‌ی ورزش کشور به سمت سیرجان و سالن امام علی این شهر معطوف شود. اما فارغ از نتیجه‌ی شیرینی که در این رقابت به دست آمد و بازی بزرگ به سود سیرجانی‌ها خاتمه یافت تا یک استان از این نتیجه شادمان شود، اتفاقات تلخی در جریان این رقابت به وقوع پیوست که عدم جلوگیری از آن‌ها، می‌تواند در آینده‌ی نه چندان دور فجایعی را از آن دسته اتفاقاتی که در ورزشگاه متقی نوشهر و آزادی تهران دیدیم در این نقطه رقم بزند. این هشدار زمانی جدی‌تر می‌شود که بدانیم در جریان مسابقه‌ی کشتی هفته‌ی قبل تیم‌های گل‌گهر و راه آهن خراسان در همین سالن، تنش‌های بسیاری به وجود آمد که در نهایت منجر به نیمه تمام ماندن بازی و محرومیت این تیم و شکل‌گیری یک نقطه‌ی سیاه در کارنامه‌ی ورزش استان منجر شد. اگر برای سالن امام علی سیرجان فکری نشود و اگر برنامه‌ریزی اصولی‌تری برای این مجموعه انجام نگیرد، فاجعه برای ورزش استان از کمین خارج می‌شود و رخ سیاه خود را به بدترین شکل نشان خواهد داد.

آن‌چه که ما در سیرجان دیدیم

مشخص بود به‌دلیل رقابت فشرده‌ای که دو تیم بی‌شکست لیگ برتر والیبال کشور یعنی تیم‌های پیکان و گل‌گهر در سیرجان داشتند شرایط این بازی متفاوت‌تر از قبل باشد. از همین رو گمان می‌رفت برای این بازی برنامه‌های ویژه‌تری در نظر گرفته شده باشد تا شرایط این رقابت تا حدود زیادی آرمانی شود که به‌دلیل نبود این برنامه‌ریزی‌ها، جو فوق‌العاده متشنجی در کنار این سالن برپا گشت. سالن 3 هزار نفری امام علی سیرجان در ساعت 13 بعدازظهر تکمیل شد، در حالی‌که بازی می‌بایست در ساعت 16 آغاز گردد. از این ساعت دو درب ورودی کوچک سالن بسته شد تا جمعیتی در حدود شش هزار نفر پشت درهای بسته باقی بمانند. این جمعیت برای ورود به سالن در چند نوبت با نیروی انتظامی به شدت درگیر شد که نیروی انتظامی مجبور به استفاده از اسپری‌های اشک‌آور و باتوم برقی خود شد و در مقابل تماشاگران نیز با پرتاب سنگ و آجر به سوی نیروی انتظامی واکنش خود را نشان دادند. سرانجام پس از درگیری شدید بین تماشاگران ایستاده پشت در و نیروی انتظامی، عده‌ای از تماشاگران خود را به پشت یکی از ورودی‌های سالن رساندند و این درب آهنی را از درون دیوار از جای در آوردند!!. در این لحظه که هنوز بازی آغاز نشده بود ناظر فدراسیون منتظر ماند تا در صورت هجوم تماشاگران به سالن، بازی را تعطیل کند که نیروی انتظامی با استفاده از شلنگ، تسمه و باتوم و اسپری‌های اشک‌آور به سرعت خود را مقابل آن درب رساند تا از ورود تماشاگران ممانعت کند. که در این لحظه تماشاگران اقدام به شکستن شیشه‌های ورودی سالن کردند و با نیروی انتظامی درگیر شدند که با دستگیری برخی از این افراد، جمعیت متفرق شد. با اضافه شدن یگان ویژه به نیروی‌های داخل ورزشگاه باردیگر کنترل برقرار گردید. با شروع بازی زمانی‌که برخی از مقامات تیم پیکان به همراه برخی از خبرنگاران قصد داشتند از درب ویژه به جایگاه راه یابند با جلوگیری برخی از نیروهای لباس شخصی موفق  ورود به سالن نشدند تا قبل از موعد سیرجان را ترک کنند!

هرچند از آمار رسمی مجروحین این اتفاقات آمار دقیقی مخابره نشده است اما شاهدان عینی از وجود برخی مصدومین در اثر هجوم جمعیت و درگیری با نیروی انتظامی خبر می‌دادند. هم‌چنین آمار دقیقی از تعداد نفرات بازداشتی این حادثه نیز اعلام نشده. به هرحال برگزاری مسابقه و عدم لغو آن سبب شد این اتفاقات خوشبختانه جنبه‌ی کشوری پیدا نکند. چراکه هفته‌ی قبل دیدار تیم‌های کشتی گل‌گهر و راه آهن خراسان به‌دلیل هجوم تماشاگران سیرجانی به داخل زمین و شکستن دوربین و تلویزیون داوران نیمه کاره باقی ماند تا این تیم سیرجانی با محرومیت تماشاگرانش هم مواجه شود. همه‌ی این رویدادهای انجام گرفته ظرف یک هفته نشان می‌دهد که فاجعه در کمین تماشاگران سیرجانی قرار دارد.

ضعف مدیریتی باشگاه

در راه به وجود آمدن این اتفاق می‌توان یکی از دلایل آن‌را به ضعف مدیریتی باشگاه ارتباط داد. زمانی‌که باشگاه گل‌گهر برای این بازی مهم کارت ویژه‌ای را برای میهمانان و خبرنگاران صادر نکرد، نگرانی را در دل همه ایجاد کرد که در نهایت این نگرانی با ضرب شتم کمال جوانمرد رییس اداره‌ی کل تربیت بدنی استان برای ورود به ورزشگاه و سایر میهمانان و عدم اجازه ورود به خبرنگاران این ضعف آشکار گردید. البته گمان می‌رفت مدیریت باشگاه گل‌گهر با خرید حق پخش مستقیم این بازی از تلویزیون، و با نمایش زنده این بازی مهم از شبکه‌ی استانی از هجوم تماشاگران بکاهد که این امر نیز صورت نگرفت. هم‌چنین در ناهماهنگی‌هایی که بین مسوولین باشگاه، نیروی انتظامی و مسوولین سالن دیده می‌شد، مشخص می‌گردید که برای برگزاری این بازی کوچک‌ترین جلسه و برنامه‌ریزی بین این نهادها صورت نگرفته بود تا این بازی به بدترین شکل خود برگزار شود.

و در نهایت یک ضعف بزرگ برای مدیریت باشگاه و کارخانه‌ی گل‌گهر و به طور کل مجموعه‌ی ورزش استان... چرا شهری همانند سیرجان که سه تیم در رقابت‌های لیگ برتر دارد نباید از یک سالن مناسب برخوردار باشد؟! همه‌ی این اتفاقات و حوادث تلخ تنها یک علت دارد و آن کمبودهایی است که سالن ورزشی امام علی دارد. اکنون که سیرجان از لحاظ فنی تیم‌هایی دارد که می‌تواند نزدیک به هفت تا هشت هزار نفر را به سالن بکشاند، از لحاظ سخت افزاری بسیار فقیر است تا در بازی‌های بزرگ، به این شکل با مشکل مواجه شود. برای این‌که از این دست اتفاقات و یا حوادثی تلخ‌تر از این روی ندهد، دو راه پیش روی مسوولین قرار دارد. یا این‌که تیم‌های خود را به قدری ضعیف کنند تا همانند تیم بسکتبال گل‌گهر تماشاگران را از خود فراری دهد و یا این‌که سالن و ورزشگاهی در خور شان تیم‌ها و مردم سیرجان بسازد. که با توجه به بنیه‌ی مالی خوبی که از کارخانه‌ی گل‌گهر سراغ داریم ، توصیه می‌کنیم راه دوم را برگزینند تا خیانتی به مردم سیرجان و استان نشده باشد.

چرا دوست نداری جذاب شوی...؟!!

عیسی بلوکات کارگردان باسابقه برنامه های ورزشی کشور در یکی از صحبت های خود از تیتراژیک برنامه ورزشی به عنوان یکی از شناسه های اصلی آن برنامه برای معرفی خود یاد کرده بود و برای ساخت آن به سایر کاگردانان ورزشی توصیه جدی کرده بود.

هر برنامه ای با تیتراژخاص خود شروع می شود و برای ساخت آن باید به دنبال این نکته بود که مخاطبان آن برنامه چه کسانی هستند و از آن چه می خواهند. در برنامه های ورزشی مسلما افرادی منتظر شروع برنامه هستند که به دنبال یک برنامه هیجان انگیز و پر از انرژی هستند که دوست دارند آن برنامه از همان ابتدا یعنی از آن زمانی که تیتراژ برنامه بر روی آنتن می رود آن حس را به ورزش دوستان تلقین کند.

در برنامه های ورزشی کشور آنچه که مشخص است بی توجهی عوامل ساخت بر روی همین عنوان برنامه و یا تیتراژ است که در برنامه های مختلفی بی توجهی بر روی آن را می توان به وضوح دید. به عنوان مثال تیتراژ برنامه فوتبال برتر که به پخش فوتبال های زنده لیگ برتر ایران اختصاص دارد ، مسلما میلیون ها بیننده را پیش روی خود می بیند که منتظر نود دقیقه هیجان هستند ، اما زمانی که می بینند این برنامه با یک عنوان تکراری که نزدیک به چهار سال از ساخت آن می گذرد شروع می شود مسلما نمی توانند با این برنامه و به تبع آن با مسابقه ای که می خواهد نمایش دهد ، آن ارتباط مطلوب را برقرار کنند. آن ها زمانی که می بینند هنوز در این برنامه باید نیکبخت را پیراهن استقلال مشاهده کنند و یا بهمن طهماسبی با پیراهن پیکان مشغول هد زدن می باشد و یا پژمان جمشیدی با پیراهن شماره ده پرسپولیس مشغول خوشحالی است به یاد سریال های تکراری می افتند که معمولا ظهرهای جمعه از تلویزیون پخش می شود و همه را از جلوی تلویزیون می پراند. باید از دست اندرکاران این برنامه که در تلاش هستند به عنوان یک رقیب جدی برای برنامه نود مطرح شوند ، پرسید بعد از گذشت چهار سال دیگر نمی توانند همانند سال اولی که این تیتراژ ساخته شد یک عنوان مناسب که باعث پرشور تر شدن برنامه و بازی می شوند ، یک تیتراژ مناسب بسازند؟

به تبع این برنامه عنوان های برنامه هایی مثل ورزش و مردم و رخصت هم در پایین ترین کیفیت ممکن به سر می برد. و این در حالیست که هم اکنون استفاده از زیبا ترین آهنگ های "دی جی" و یا اکسیژن در تلویزیون آزاد می باشد ( همان آهنگ هایی که در برخی برنامه های مستند پیرامون قرص های اکستازی انواع و اقسام اهانت ها علیه سازندگان آن ها می شود اما می بینیم در برنامه بعد به عنوان آهنگ اصلی برنامه از آن استفاده می شود!!) و با استفاده از این دست آهنگ ها و قرار دادن تصاویر هیجان انگیز ورزشی همراه با استفاده از تکنیک های کامپیوتری باید راحت ترین کار ممکن برای برنامه سازان ورزشی جهت جذاب تر شدن برنامه و جذب هرچه بیشتر بیننده باشد که متاسفانه بنا به دلایل نا معلوم کاگردانان ما از آن دوری می کنند.

در حال حاظر شاید عناوین برنامه های نود و دایره طلایی یک استثنا باشد که به شکل بسیار جذابی ساخته می شوند و در آغاز هر سال با تصاویر جدید خود را به روز می کنند تا برخی از بینندگان به خاطر دیدن این عنوان توجه هرچه بیشتری به این برنامه ها کنند. همچنین عنوان جذاب برنامه "یک جهان یک جام" که ویژه پخش بازی های جام جهانی بود و "وله" ورزشی شبکه خبر که پس از اخبار ورزشی آن پخش می شود به عنوان کارهایی موفق در این زمینه نام برد. این برنامه ها نشان می دهند هستند کسانی که با شناخت سلیقه بینندگان به ساخت موفق این برنامه ها اقدام کنند.

ساخت تیتراژهای زیبا در بین شبکه های مختلف ورزشی جهان حتی تبدیل به یک میدان رقابت برای آن ها شده است که هرکدام از آن ها با صرف هزینه های کلان بازیکنان و ورزشکاران بزرگ دنیا را وارد این عرصه می کنند تا گوی سبقت را از رقیبان خود بگیرند. با کمی توجه به برنامه های شبکه دبی اسپرت اهمیت این قسمت از برنامه ها را بیشتر درک می کنیم.

در حال حاظر برنامه های ورزشی کشور در این زمینه از ضعف مشهودی رنج می برند که باعث سرخوردگی بیننده می شود. خوشبختانه آنقدر تصاویر و آهنگ های هیجان انگیز در عرصه ورزش وجود دارد که دست کارگردانان ما در این زمینه باز باشد و کمبودی از این حیث نداشته باشد. منتها برای ساخت آن یک کارگردان با سلیقه را می طلبد که برای ساخت آن توجیه باشد. نه آنکه بر روی تصاویر مسابقات فرمول یک از آهنگ های زورخانه ای استفاده کند!!

در راستای همین امر ، برنامه ورزشی شبکه پنج استان نیز که بازی های صنعت مس را در لیگ برتر پخش می کند ، نتوانسته است یک تیتراژ جذاب را برای خود تدارک ببیند. عنوان این برنامه آقدر کوتاه و بی محتوا هست که هیچکس متوجه نمی شود این برنامه اختصاص به پخش یک رویداد مهم برای مردم استان که همان بازی مس در لیگ برتر است دارد. البته در این زمینه تقصیری متوجه برنامه سازان کشوری نیست چراکه فرهنگ رقابت در ای زمینه در میان کارگردانان کشوری جا نیفتاده است. البته وقتی می بینیم دکور این برنامه نیز به شکلی کاملا مبتدیانه طرح ریزی شده است بیشتر پی می بریم که سیمای کرمان برای حرفه ای شدن در عرصه ورزش حالا حالاها کار دارد. این را از روی آرم خبرگزاری می گوییم که در پشت سر میهمانان برنامه برروی عکس یکی از بازیکنان مس درج شده است!!

مس محكم مثل آهن

استقلال: وحيد طالب‌لو، محمود فكري، امير حسين صادقي، پيروز قرباني، علي انصاريان (داسيلوا) ميثم بائو، امير طالب نسب (مجتبي جباري)، فرزاد مجيدي (محمد نوازي)، بهشاد ياورزاده، مرتضي هاشمي، علي عليزاده

مربي: صمد مرفاوي 

صنعت مس: عباس محمدي، حسين تلقيني، ابراهيم تقي پور، محسن زاهدي، عليرضا دقاقله، شاهين خيري، محمود پوراسدالله (حميد شرفي)، علي قرباني (علي مولايي)، آدريانو آلوز، علي عبدالزهرا (امير الوندي) رسول ميرطرقي

مربي: نادر دست‌نشان

داور: مسعود مرادي، جواد تقي پور، محمد معتمدي فر

كارت زرد: انصاريان، مجيدي، ياورزاده، عليزاده (استقلال)، محمدي، زاهدي، قرباني، ميرطرقي (مس)

جمعه 13 بهمن 1385، ورزشگاه: آزادي تهران، هفته‌ی هفدهم ليگ برتر فوتبال كشور، هوا: ابري، تماشاگر: 10 هزار نفر

دقيقه‌ی 1 تا 25: محمدي آزموده شد

استقلال خيلي دوست داشت در اين بازي برنده باشد، چون سايپا در كرج برابر فولاد پس از مدت‌ها امتياز داده بود و اين فرصت را در اختيار آن‌ها مي‌گذاشت كه خود را به صدر جدول نزديك‌تر كنند. آن‌ها مي‌دانستند با عدم كسب امتياز كامل بازي هفته‌ی دشواري را سپري خواهند كرد، چراكه رقيب سنتي قرمز آن‌ها در شيراز پيروز شده بود و در صورت عدم انجام اين كار توسط استقلال در تهران، آبي‌ها يك هفته سوژه‌ی تلخ رسانه‌ها بودند. به همين خاطر آن‌ها هرچند با سيستم 3-5-2 هميشگي خودشان به زمين آمده بودند اما مرفاوي با صدور مجوز نفوذ به طالب‌نسب، ياورزاده و قرباني، بازي را در مقابل ديدگان تماشاگران خود در دست گرفتند و در 10 دقيقه‌ی نخست بازي خيمه‌ی سنگيني را بر روي دروازه‌ی مس زدند كه محمدي با توپ خوبي كه از هاشمي در دقيقه‌ی 5 بازي گرفت به خوبي آزموده شد تا نشان دهد در اوج به سر مي‌برد هرچند آفسايد بازيكن استقلال گرفته شده بود. در مقابل مس هرگز دوست نداشت در اين بازي با دست خالي زمين را ترك كند، چراكه مي‌دانست در اين صورت و با توجه به نتايج قبلي خود، اين تيم وارد يك بحران خواهد شد. از اين رو با سيستمي محتاطانه‌ی 4-5-1 به زمين آمد تا فشار استقلال در دقايق ابتدايي فروكش كند و اين تيم از حملات 25 دقيقه‌ی نخست خود حاصلي را كسب نكند تا مس با آرامش بيشتري بازي را دنبال كند. استقلال برتري رسيدن به دروازه‌ی مس دو شيوه را در دستور كار قرار داد، يكي انجام پاسكاري‌هاي كوتاه براي ايجاد شكاف در خط دفاع مس و ديگري ارسال توپ از داخل زمين مس به پشت دفاع حريف، كه با استفاده از اين دو شيوه سه موقعيت خطرناك را بر روي دروازه‌ی تيم كرماني ايجاد كردند. در مقابل مس فضاي پشت مدافعان استقلال را هدف قرار داده بود كه با استفاده از ضعف سمت چپ زمين استقلال و با متمايل كردن آلوز، قرباني، پوراسدالله به اين سمت، تحركاتي را در زمين ميزبان ايجاد كرد.

دقيقه‌ی 25 تا 45: غافل‌گيري از نوع مسي

در قسمت دوم بازي مس جسورانه‌تر بازي كرد. عبدالزهرا به خط حمله اضافه شد و هافبك‌هاي مياني مس نيز بازتر بازي كردند تا مس از زمين خود خارج شود و بازي را بيشتر به ميان زمين بكشاند. مس جلو كشيده بود و اين بازيكنان استقلال را وادار مي‌كرد كه از زمين مس خارج شوند و همين امر كافي بود تا مس بتواند كنترل بازي را در دست بگيرد. برخلاف بيست و پنج دقيقه‌ی نخست مس همه را غافل‌گير كرد و با تملك بيشتر توپ، بازي را در كنترل خود گرفت. با اين حال بازي بيشتر در ميانه‌ی زمين در جريان بود و دو تيم بيشتر توپ را در ميانه زمين مي‌دواندند تا بازي از لحاظ جذابيت و تعداد موقعيت گل فقير باشد. فقري كه تا پايان نيمه‌ی اول نيز در اين بازي احساس مي‌شد.

دقيقه‌ی 45 تا 70:جباري باطري استقلال

با شروع نيمه‌ی دوم بازي استقلال تحت تاثير حضور مجتبي جباري در زمين، نظم بيشتري به خود گرفت. پاس‌ها باعث شد استقلال در زمين مس روان‌تر كار كند و حملات اين تيم از قلب دفاع مس خطرناك‌تر دنبال شود. جباري همانند يك باطري براي استقلال سبب شد مجددا اين تيم با شروع نيمه‌ی دوم از سكون نيمه‌ی اول خارج شود و بارديگر توپ را بيشتر در زمين مس بچرخاند. در طرف ديگر مدافعان استقلال يك روز پر اشتباه را سپري مي‌كردند. آن‌ها در اين دقايق نزديك به شش توپ را در زمين خود به بازيكنان مس تقديم كردند تا اين تيم كامل زير فشار قرار نگيرد و هراز چند گاهي در زمين استقلال آفتابي شود. البته نبايد از بازي فوق‌العاده آلوز در اين دقايق گذشت كه با حضور دایمي خود در زمين استقلال و دوندگي بالاي خود و فشار به بازيكنان آبي‌پوش كه سبب مي‌شد شاگردان مرفاوي به طور كامل در زمين مس نباشند.

دقيقه‌ی 70 تا 90: اين مس خيلي محكم بود

و سر انجام 20 دقيقه‌ی پاياني بازي... استقلال كه خود را در معرض كسب يك تساوي خانگي ديگر مي‌ديد، براي آن‌كه در پايان بازي شعارهاي حيا كن و رها كن و بي‌غيرت نمي‌خواهيم...!! توسط تماشاگران سر داده نشود يكپارچه حمله شد. اما آن‌ها نمي‌دانستند خط دفاع مس پس از مدت‌ها بارديگر شرايط ايده‌آل خود را پيدا كرده است و تقريبا بدون اشتباه مجال گلزني را به بازيكنان استقلال نمي‌دهد. البته فراموش نكنيد كه خط حمله‌ی استقلال هم يكي از ضعيف‌ترين دوران خود را سپري مي‌كند و مهاجمان اين تيم حتي توان گلزني در مقابل دروازه‌ خالي را نيز ندارند. در دقايقي كه استقلال براي گل زدن بي‌تابي مي‌كرد، بازيكنان مس با جمع شدن در خط دفاع و با تشكيل يك خط محكم، راه‌هاي هجومي استقلال را مصدوم كردند. مس در اين دقايق با وجود دفاع خالي استقلال بوي گل هم مي‌داد و مي‌توانست در دو صحنه‌ عزاي استقلال را كامل كند كه اين اتفاق رخ نداد تا در پايان اين بازي، بازيكنان مس با انجام يك بازي غيرت‌مندانه موفق شوند در اولين تجربه‌ی خود در ورزشگاه آزادي، آن‌را با دست پر ترك كنند تا به وضعيت خود در جدول تا حدودي سامان بخشند.

راه دوم سنگلاخی تر از راه اول

نصف راه را در جاده اول پشت سر گذاشت و از برخوردهایی که با او شد فهمید که توانسته است در این راه چشم های دوخته شده به خود را تا حدود زیادی راضی کند و او این را از نگاه رضایت بار آن ها درک کرد. او خیلی دوست دارد در پایان نصف راه بعد که به اتمام مسیر اول ختم می شود همین نگاه را مجددا به خود ببیند که اگر او هدفی چنین داشته باشد باید تلاش و انگیزه ای فراتر از آنچه داشته باشد که در نیمه اول راه داشت ، چراکه در مسیر پیش رو راه برای او بس ناجوانمردانه سنگلاخ تر از قبل می باشد. آیا او کفشی را که تا پایان راه پاهای او را از زخم بوته های خار ، سفتی جاده ، سنگ های عذاب دهنده و... حفظ می کند را پیدا خواهد کرد؟! اگر قرار باشد شماره پاهای او نسبت به مسیر اول کوچکتر نشود مسلما او می تواند آن ها را بیاید ، همانطور که قبلا آن ها را پیدا کرده بود...!

لاله های نارنجی کویر ، دومین مرحله آزمون خود را در حالی انجام می دهند که باید هشت بازی را در این مقطع دور از خانه و در غربت انجام دهند و برای هفت بار در حضور هوادارنشان در خانه خود به زمین روند. البته اگر بازی با پاس را از این تعداد به علت محرومیت تماشاگران کرمانی کم کنیم و قرار باشد کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال بازهم از این دسته تصمیمات برای تیم کرمانی بگیرد این تعداد کمتر هم خواهد شد. همانطور که به صورت ادیبانه هم بیان شد مس در نیم فصل دوم برای برگزاری بازی های خود کاری به مراتب دشوار تر از نیم فصل اول دارد ، چراکه تیم ها از این دور با تمام توان به زمین می آیند تا اگر خطر سقوط را احساس می کنند خود را از پایین جدول بکنند و اگر می بینند که می توانند در پایان فصل خود را به تیم های صدر جدول نزدیک تر ببینند ، تمام امتیازات بازی را کسب کنند تا به این هدف خود برسند. تیم ها اکنون شناخت بیشتری نسبت به هم دارند و این بر سختی بازی هامی افزاید. به طور اجمالی روند بازی های مس در نیم فصل دوم را از بعد از بازی با پاس بررسی می کنیم.

استقلال – صنعت مس

اولین بازی که یک تیم کرمانی در جریان رقابت های لیگی در ورزشگاه آزادی به مصاف یک تیم تهرانی می رود. این اتفاق قبلا در جریان رقابت های حذفی برای مس رخ داده بود و این تیم در سال 1380 و در یک روز برفی آزادی ، در این ورزشگاه به پیکان 1 بر 0 باخته بود ، اما این برای اولین بار است که در جریان رقابت های لیگی این اتفاق رخ می دهد. صنعت مس در حالی به مصاف استقلال می رود که این تیم اولین بازی خانگی خود را در دور برگشت انجام می دهد. طرفداران این تیم که از حذف آبی ها از جام حذفی بسیار شاکی هستند انتظار دارند شاگردان مرفاوی در این بازی خانگی از آن ها دلجویی کنند. شاید تعداد زیادی از هواداران استقلال در این بازی به ورزشگاه نیایند ، اما هدف برای استقلال رسیدن به پیروزی تحت هر شرایطی است تا با هوادارانش آشتی کند. و این یعنی اینکه بازی احساسی استقلال برای رسیدن به این امر می تواند یک امتیاز خوب برای شاگردان پر حوصله تیم دست نشان محسوب شود تا انتقام شکست نا به حق دور رفت را بگیرند. البته شاید همه چیز در این بازی تحت شعاع حضور مجتبی جباری در زمین از ابتدا آن هم پس از یک دوری 6 ماهه باشد. به نظر شما چند تن از بازیکنان مس تا به حال در واقعیت در ورزشگاه آزادی فوتبال بازی کرده بودند؟!

ذوب آهن- صنعت مس

رسول کربکندی که پس از مدت ها آماج تیرهای منتقدان قرار گرفته بود و حتی تیغ اخراج را هم بر گردن خود احساس کرده بود ، قول داده است که در نیم فصل دوم تیم را دگرگون کند و ذوب آهن از آغاز نیم فصل دوم همان تیم سال های اخیر لیگ باشد که در خارج از خانه هم به حریفان باج نمی داد چه رسد به داخل خانه... صنعت مس با این شرایط باید دومین بازی متوالی خارج از خانه خود را برابر حریف بازی کند. در بازی دور رفت هم که با نتیجه مساوی 1 بر1 تمام شد برتری تیم اصفهانی محسوس بود. این تیم در خانه معمولا خوب بازی می کند ، هر چند نتایج خوبی نمی گیرد. با این حال باید دید که مس روند نیم فصل اول خود که همان گرفتن امتیاز از تمام تیم های شهرستانی حتی در خانه بود را تداوم می بخشد؟

صنعت مس – فجرسپاسی

دعا می کنیم که بازیکنان مس همانند بازی خانگی نیم فصل اول برابر فولاد در کرمان ، این بازی را دست کم نگیرند که بازهم می تواند تبعات بدی را برای آن ها به دنبال داشته باشد. خطر آنجا آشکار تر می شود که به یاد بیاوریم تیم فجرسپاسی با غلام پیروانی در نیم فصل دوم نتایج فوق العاده ای را کسب می کند و رتبه این تیم در نیم فصل دوم در مقایسه با نیم فصل اول معمولا از جهش چشمگیری برخوردار است. به همین خاطر اگر صنعت مس خواهان این است که از امتیاز کامل این بازی خانگی را کسب کند باید با هوشیاری تمام برابر جوانان غلام پیروانی صف آرایی کند. در این هفته بازی پرسپولیس و استقلال اهواز به طور حتم در بورس قرار دارد چراکه همه دوست دارند ببینند فیروز کریمی بازهم با مشت برسر خود می زند؟!

فولاد – صنعت مس

به احتمال فراوان یکی از دشوار ترین بازی های مس در نیم فصل دوم خواهد بود. فولاد که همینک مربی اسپورتینگ لیسبون را جذب کرده است تا در لیگ برتر فصل آینده خود را حفظ کند ، قطعا از نیم امتیاز هم به راحتی نخواهد گذشت ، چه رسد به سه امتیاز بازی های خانگی خود. مسلما در هفته چهارم هم مربی بادانش فولادی ها نسبت به جو لیگ برتر و تیم های حاضر در آن شناخت خوبی را کسب کرده است و با تمام توان برابر مس به میدان خواهد رفت. فولاد یکی از آن تیم هایی بود که مس در نیم فصل اول هرگز خاطره خوشی از بازی برابر آن ها ندارد.

صنعت مس – صباباطری

و بازهم صباباطری به کرمان می آید... آخرین باری را که آن ها به کرمان آمدند را به خاطر دارید؟ آن زمانی که مشت مدیر عامل آن زمان مس در بازی برابر آن ها تا یک ماه و اندی سوژه رسانه ها بود. امیدواریم این بار مشتی رد و بدل نشود اما یک اتفاق حتما رخ دهد. آن هم پیروزی تیم کرمانی برابر صباباطری تهران باشد که همواره برای فوتبال دوستان کرمانی خاطرات بدی را رقم زده اند. چه در آن فصل کذایی در لیگ یک و چه در همین بازی دور رفت لیگ برتر. همیشه باطری سازان کابوس ما بوده اند اما امیدواریم در هفته بیست و یکم لیگ برتر ما کابوس آن ها باشیم. تنها حسرت این بازی غیبت فرهاد کاظمی بر روی نیمکت صباباطری است... سخنان او آن زمان که در لیگ یک مربی پیکان بود درباره تماشاگران کرمانی ، همه را در کرمان برای دیدار مجدد او ترغیب می کرد که از بی عرضگی!! فرهاد خان این فرصت از کف کرمانی ها رفت.

ملوان - صنعت مس

بازی دور رفت بربر ملوان یکی از شیرین ترین خاطرات کرمانی ها بود. یعنی آن روزی که صنعت مس در کرمان با وجود ده نفره شدن موفق شد با گل میرقربانی کشتی ملوانان را سوراخ کند. مسلما کرمانی ها دوست دارند در پایان بازی برگشت دو تیم هم همین اتفاق رخ دهد اما می توان حداقل به این امر مطمئن بود که این اتفاق به راحتی دور رفت رخ نخواهد داد. علت آن را هم می توان در ورزشگاه ملوانان دانست که معمولا قتلگاه تیم های بزرگ بوده است. ملوانان هم همانند فولادی ها دوست ندارند برای رفتن به لیگ پایین تر چمدان های خود را ببندند از این رو در این بازی خانگی برای رسیدن به امتیاز کامل هر کاری می کنند. درست همانند بازی رفت که مس در کرمان برای رسیدن به پیروزی همه رقم تلاش خود را کرد تا در نهایت با وجود یک یار کمتر به آن برسد. البته در این شکی نیست که توان مس نسبت به قوی سفید انزلی چه در آن بازی و چه در بازی پیش رو بیشتر بوده است.

صنعت مس – راه آهن

سرانجام قسمت شد که اکبر میثاقیان به کرمان بی آید. البته این اتفاق قبلا رخ داده بود و او به همراه شموشک به کرمان آمده بود اما در آن روز ها قرار نبود که اکبر میثاقیان با مبلغ هنگفت به کرمان بی آید و او در نهایت کرمانی ها را قال بگذارد... هرچند این اتفاق در نهایت با آمدن نادر دست نشان به جای او به کرمان به نفع فوتبال کرمان تمام شد! راه آهن که با تعویض مربی خود نتایج خود را هم عوض شده دید مسلما آن تیم راحت نیم فصل اول که اجازه داد مس تمام امتیازهای بازی خارج از خانه را به حساب خود بریزد نیست. این تیم نحوه بازی خود را پیدا کرده است از این رو بازیکنان مس باید ذهنیت سابق خود را نسبت به این تیم پاک کنند. دیدن عکس العمل های اکبر آقا از نزدیک در این بازی هم می تواند بر جذابیت های آن بی افزاید. هرچند در این هفته تمام حواس لیگ معطوف دربی بزرگ تهران و نبرد پرسپولیس و استقلال است.

پرسپولیس – صنعت مس

یک بازی بزرگ دیگر از مس در ورزشگاه آزادی... همه چیز این بازی تحت تاثیر بازی هفته قبل پرسپولیس برابر استقلال است. اگر قرمزها شهرآورد را همانند دور رفت به سود خود خاتمه داده باشند باید در این بازی منتظر موج بزرگ قرمز بود که برای تشکر از تیم خود راهی ورزشگاه آزادی می شوند که در این صورت خود حدس بزنید اوضاع به چه شکلی در خواهد آمد. اگر پرسپولیس از بابت باخت هفته قبل خود به استقلال رخت سیاه بر تن داشته باشد ، مسلما دو تیم در ورزشگاهی خالی از تماشاگر به مصاف هم می روند که در این صورت پرسپولیس هم همانند بازی استقلال و مس بیشتر به دنبال این است که چگونه تماشاگرانش را برای بازگشت به ورزشگاه آشتی بدهد و این نشان می دهد که در هر صورت مس بازی سختی را در این هفته برابر سرخپوشان انجام خواهد داد. به خصوص اینکه آقا مصطفی هم پس از بازی دور رفت از مس ترسیده شده است و دیگر این تیم را دست کم نخواهد گرفت.

صنعت مس – ابومسلم

در این هفته ها جایگاه دو تیم در جدول تا حدود زیادی تثبیت شده است. اگر فرض بگیریم که جایگاه دو تیم همینی است که اکنون هست به احتمال فراوان باید منتظر تکرار نتیجه دور رفت بود. دو تیم کاملا شبیه به هم بازی می کنند یعنی یک بازی کاملا درگیرانه که نمی تواند بازی تماشاگر پسندی را در ورزشگاه رقم بزند. همانطور که در بازی رفت دو تیم هم همین اتفاق رخ داد. البته این ابومسلمی که به کرمان می آید خداد عزیزی را به عنوان سرمربی بر روی نیمکت خود می بیند و این شاید در ساختار فوتبال این تیم تغییر ایجاد کرده باشد. تغییری که سبب شود بازی دو تیم روند متفاوتی پیدا کند. البته فراموش نکنید عزیزی در دور رفت در مشهد چه هوچی گیری هایی را از خود به نمایش گذاشت تا او چهره محبوبی ر این هفته در کرمان نباشد.

برق شیراز – صنعت مس

دکتر ذوالفقارنسب که از میزبانی کرمانی ها در بازی دور رفت بسیار گلایه مند بود مسلما در این هفته هرگز دوست ندارد میزبان خوبی برای مس باشد. از این رو برای اینکه جبران شکست تلخ دور رفت خود را برابر تیم سابقش کند ، دست به هر کاری خواهد زد. اما شاید راهکارهای او برای مس مقبول نیافتد چراکه مس حداقل در دور رفت نشان داد که چگونه بازی کردن برابر تیم ها شهرستانی را آن هم در خانه آنها آموخته است. تیم دکتر هم که بازی های خوبش معمولا سه تا در میان می باشد و اگر مس شانس بیاورد و روز خوب تیم دکتر در هفته بیست و ششم نباشد چه بسا دکتر اینبار از مس به عنوان یک میهمان بد یاد کند که بازهم او را آزرده خاطر کرد.

صنعت مس- سپاهان

احتمالا تا زمان فرا رسیدن این بازی ، سپاهان در کوران مسابقات باشگاه های آسیا قرار گرفته است و این تیم مجبور است که در بازی های داخلی از تمام توان خود استفاده نکند تا انرژی خود را برای آن رقابت های سنگین حفظ کند. از این رو شاید زرد پوشان اصفهانی را در کرمان نه بسان همیشه قدرتمند ببینیم. با این حال اگر وضعیت جدول به همین شکل تداوم یابد جدال با این تیم برای صعود به رده های بالایی بسیار نفسگیر خواهد بود چراکه به احتمال فراوان دو تیم با امتیازهای نزدیک به هم برابر یکدیگر صف آرایی خواهند کرد. کسب این سه امتیاز خانگی می تواند مس را در رده های بالایی جدول قرار دهد.

استقلال اهواز- صنعت مس

توصیه ما به بازیکنان مس این است که در این بازی یکی از کلاغ های کرمانی را با خود به اهواز ببرند تا به عنوان یابود به فیروز کریمی تقدیم کنند تا او مصاحبه به یاد ماندنی خود را در کرمان از خاطر نبرد. مس در این بازی هم یکی دیگر از بازی های سخت خارج از خانه خود را تجربه می کند به خصوص اینکه اهوازی ها در صدد هستند انتقام شکست سنگین خود را در کرمان و شادی های جالب گلزنان مس در آن بازی را بگیرند. به خاطر اتفاقات بازی رفت احتمالا مس روز سختی را از لحاظ مسایل حاشیه ای در اهواز سپری خواهد کرد.

صنعت مس- پیکان

سوال در یک هفته مانده به پایان رقابت های لیگ برتر این است... آیا مس موفق می شود گربه سیاه خود را در رقابت های این فصل اینبار در کرمان بکشد؟! پیکان که هر چه قدر فصل قبل و در رقابت های لیگ یک به مس خوب می باخت در این فصل خوب این تیم را برد و در جام حذفی حذف کرد تا به نوعی کابوس هواداران مس باشد. آن ها باردیگر در این هفته به کرمان می آیند. احتمالا دو تیم در این هفته نه دغدغه جلوگیری از سقوط خود به لیگ یک را دارند و نه دلهره های رسیدن به مقام قهرمانی. اما با این حال شرایط این بازی حداقل برای صنعت مسی که می خواهد انتقام دو شکست متوالی خود را از پیکان بگیرد فرق می کند. این آخرین بازی مس در این فصل از رقابت های لیگ برتر در کرمان خواهد بود. آیا لاله های نارنجی باعث می شوند مردم کرمان وداع باشکوهی را با لیگ برتر ششم در کرمان داشته باشند؟!

سایپا – صنعت مس

اگر سایپا در کورس قهرمانی باشد و اگر تا هفته های قبل همانند دور رفت قهرمانی خود را مسجل نکرده باشد ، مس در این هفته در کانون توجهات قرار دارد ، چراکه به هر حال این تیم با بازی این هفته خود می تواند نقش مهمی را در حل معادله چند مجهولی تعیین قهرمانی لیگ ایفا کند. مس در این هفته اینبار در کرج به مصاف شاگردان دایی می رود تا شاید در هفته آخر لیگ یک شگفتی بزرگ را رقم بزند.

به هر حال همه این ها احتمالاتی بود که در بازی های دور برگشت لیگ ممکن است برای مس رقم بخورد. اما تمام هواخواهان لاله های کویر دوست دارند چه این احتمالات برآورده شود و چه نشود ، حاصل آن باشد که همانند پایان دور رفت در پایان این دور هم این کرمانی ها باشند که از حاصل خون دل خوردن های خود ، از اضطراب ها و هیجان های بسایری که به پای تیم خود ریخته اند راضی باشند تا فریاد آن ها برای کشیدن هورا به افتخار مس بیهوده به هوا نرفته باشد.... شما گمان می کنید مس در پایان این دور در چه رتبه ای ایستاده باشد؟ و آیا لشکر نادر خان می تواند باردیگر مردم دیارش را راضی کرده باشد؟ تا پایان فصل...کسی چه می داند؟!!

چون قدم بر خاک خونین داشتی         بذر غیرت در زمین می کاشتی

زهر عشق حق بهم داویختی             در رکوعت می به ساغر ریختی

          قبله تو عشق و مستی و قتلگاه           این مشایخ قبله هاشان بر گناه!

گویمت از هفت رنگان مو به مو                خرقه پوشان دغل کار دو رو

           سجده بر پست و ریاست می کنیم         با خدا هم ما سیاست می کنیم!

کو نشانی که شما اهل دلید؟                جملگی تان بر نماز با طلید

می چکد شک بر سر سجاده ها           وای از روزی که بر افتد پرده ها

        ما خدایان زیادی ساختیم                    مال مردم را به خود پرداختیم

شیر حق بر خیز وقت کار شد                 بر سر می رفتنت انکار شد

      کاخ ها گردیده مسجد سرافراز!         صد رکعت تزویر دارد هر نماز

      سجده در مسجد حسینا مشکل است     این بنا از دل نباشد از گل است

          این خسان با مال مردم زنده اند          جملگی اندر نماز و سجده اند!

دم ز راه رسم سلمان می زنیم            لاف اسلام و مسلمان می زنیم

             کاشکی از نسل سلمان می شدیم         لحضه ای یک دم مسلمان می شدیم...!

مس زير تيغ

صنعت مس: عباس محمدي، حسن تلقيني، ابراهيم تقي‌پور، رسول ميرطرقي، فرزاد حسين‌خاني، شاهين خيري (علي قرباني)، نيك، عبدالزهرا (علي مولايي) محسن زاهدي، رضا سهند زاريان (آلوز)، صابر ميرقرباني

مربي: نادر دست‌نشان

پاس: حسن رودباريان، حميد هدايتی، خسرو حيدري، اميد خورج، بيژن كوشكي، حنيف عمران زاده، كيانوش رحمتي، حسين پاشايي، عباس آقايي ميثم منيعي ( محمد اسماعيل نظري ) هاملت مختاريان ( نادر احمدي )

مربي: همايون شاهرخي

گل:حسين پاشايي (58)

داور: عليرضا فغاني، بابك داوري، سعيد علي نژاديان

كارت زرد: رودباريان، رحمتي (پاس) حسين خاني، خيري (مس)

كارت قرمز: صابر ميرقرباني

جمعه ششم بهمن 1385، هفته‌ی شانزدهم ليگ برتر فوتبال كشور، ورزشگاه: سليمي‌كيا كرمان، تماشاگر: 0 نفر، هوا: آفتابي و سرد

دقيقه‌ی 1تا35

خواب بعد از ظهر جمعه چسبيد!

بدون شك تماشاگران كرماني از اين‌كه كميته‌ی انضباطي فوتبال آن‌ها را از ديدن بازي مس و پاس محروم كرده بود، از آن‌ها بسيار ممنون خواهند شد. دو تيم در حالي وارد زمين شدند كه پاس بيش از هفت بازيكن خود را در اختيار نداشت و مس هم با تركيب و سيستم عجيب خود از همان ابتدا نشان داد كه يكي از روزهاي ملال‌آور كرماني‌ها را رقم خواهد زد. در سيستمي كه دست‌نشان تيم خود را با آن به زمين فرستاد نه جاي هافك‌ها مشخص بود و نه جاي مهاجمان و تا قبل از اين‌كه نيك به ميانه‌ی زمين متمايل شود مشخص نبود در اين تيم وظيفه‌ی پخش توپ و بازي‌سازي با كدام بازيكن مس مي‌باشد؟ از همان ابتدا بازيكنان مس فقط پاس‌هاي كوتاه را در دستور كار خود قرار داده بودند، اما مشخص نبود كه اين پاس‌ها سرانجام بايد به چه امري ختم شود. چراكه تمام توپ‌هايي كه بازيكنان مس بعضا با هفت تا ده پاس كوتاه به زمين پاس مي‌آوردند، به دليل كم بودن تعداد عناصر هجومي تيم و ترس بازيكنان مياني در اضافه شدن به خط حمله همگي در يك سوم زمين پاس لو مي‌رفتند. در مقابل تيم پاس هم با يك بازي پر حوصله و نگه داشتن بيشتر بازيكنان در زمين خودي چشم به پاس‌هاي بلندي داشت كه به پشت مدافعان مس ارسال مي‌كرد، كه اين توپ‌ها نيز همگي توسط مدافعان مس برگشت داده مي‌شد تا در يك بعدازظهر كسل كننده‌ی جمعه، مردم در خانه‌هاي گرم خود از اين‌كه اين بازي در حكم لالايي براي آن‌ها بود از بازيكنان دو تيم تشكر كنند!

دقيقه‌ی 35تا 45

زير خط فقر

در ده دقيقه‌ی پاياني نيمه‌ی اول دو تيم با توجه به شناختي كه از يكديگر كسب كرده بودند كمي به خود تكان دادند. دست‌نشان خيري را به منطقه‌ی راست زمين برد تا رازيان دفاع چپ تيم شود. نيك هم به ميانه‌ی زمين رفت تا با پاس‌هاي خود كناره‌ها را راه بي‌اندازد كه مس با توجه‌ی بيشتر به اين نقاط توانست كمي يخ بازي را بشكند و تحركاتي را در بر روي دروازه‌ی حريف ايجاد كند. ميرقرباني و عبدالزهرا كه در زمان حمله با پاس‌هاي نيك به كناره‌ها متمايل مي‌شدند معمولا با پاس‌هاي تودر،  توپ‌هاي خوبي را در مقابل دروازه‌ی پاس ايجاد مي‌كردند اما در تيم دست‌نشان يك مهاجم كاذب نبود كه از پشت مقابل دروازه‌ی پاس اضافه شود و اين توپ‌ها را تبديل به گل كند. شاهرخي هم به بازيكنان خود دستور داد تا پشت محوطه‌ی جريمه مس فضاسازي كنند تا موقعيت شوت‌زني براي بازيكنان مياني پاس فراهم شود كه از اين طريق چند موقعيت خطرناك را بر روي دروازه‌ی مس ايجاد كردند. با اين حال علاقه‌ی عجيبي كه دو تيم به حفظ بازيكنان خود در ميانه‌ی زمين داشتند سبب شد كه هم‌چنان موقعيت‌هاي گل دو تيم در نيمه‌ی اول زير خط فقر باقي بماند.

دقيقه‌ی 45 تا 70

بهت و ديگر هيچ

بازي مس در نيمه‌ی اول ظاهرا بدجور باعث شده بود كه به دست‌نشان بربخورد، اين‌را از روي تعویض جسورانه‌ی او مي‌شد فهميد، آن‌جا كه رازيان را از بازي خارج كرد تا به جاي او آلوز را به زمين بياورد تا اين تيم عملا با سه مهاجم كار را دنبال كند و از اين طريق نقيص اين تيم در نيمه‌ی اول كه همان نبود تمام كننده بود از اين طريق جبران شود. اما در حالي‌كه همه منتظر بودند با انجام اين تعويض تهاجمات گسترده‌ی مس آغاز شود، بر روي يك اتفاق و از روي يك ضربه‌ی ايستگاهي دروازه‌ی مس بازشود تا تمام رشته‌هاي دست‌نشان در ادامه پنبه شود. مس دروازه‌ی خود را باز شده ديد تا بهت ورزشگاه خالي سليمي‌كيا را بگيرد. ناراحت كننده‌تر اين‌كه مس در روزي گل اول بازي را دريافت كرد كه در نبود تماشاگران مي‌شد ناتواني بازيكنان مس را براي رسيدن به دروازه‌ی حريف ديد. مس پس از دريافت اين گل حتي احساسي هم حمله نكرد چه رسد به ريختن طرح و برنامه براي شكافتن خط دفاع چند لايه پاس.

دقيقه‌ی 70تا 90

مرو اي هوادار…مرو

در 20 دقيقه‌ی پاياني بازي آن‌چه به شدت دل ما را مي‌رنجاند سكوهاي سنگي خالي سليمي‌كيا بود كه مي‌توانستيم تصور كنيم اگر تماشاگران بر روي آن نشسته بودند اجازه نمي‌دادند بازيكنان نارنجي پوش اين همه با تنبلي بازي كنند و براي جبران يك گل عقب ماندگي تا اين اندازه حوصله كنند تا دقايق به راحتي براي اين تيم از دست برود. اين‌جا بود كه از فغان هواداران، ناله سر داديم: مرو اي هوادار…مرو…

 دست‌نشان كه اگر اجازه داشت عباس محمدي را هم به خط حمله مي‌برد! بازيكنان خود را به هجوم و حمله دعوت مي‌كرد، اما مس در زمان هجوم فقير بود و حملات اين تيم كه هيچ، حركات اين تيم هم بوي گل نمي‌داد تا همه خود را آماده‌ی يك باخت ديگر كنند. باخت بازهم به يك تيم تهراني… به هر حال بازيكنان و مربيان مس براي رسيدن به دروازه‌ی اين تيم حتي از شناختن نقطه‌ی ضعف خط دفاع پاس هم عاجز ماندند تا به لطف تيم كرماني، اين تيم تهراني هم حداقل براي چند هفته از بحران خارج شود تا دست‌نشان، نشان دهد با مس در اين زمينه در ليگ برتر امسال چه تبحري را كسب كرده است. از آن حيث بيشتر نگران مي‌شويم كه به ياد بياوريم اين تيم هفته‌ی آينده نيز بايد برابر يك تيم بحران زده‌ی تهراني ديگر به نام استقلال آن هم در پايتخت بازي كند…!! اين نكته ترس را در دل شما نمي‌اندازد؟!   

 در این‌جا همه خوب بودند و عده‌ای خوب‌تر

مفت حذف شديم

تيم فوتبال صنعت مس در دومين بازي خود در رقابت‌هاي جام حذفي با شكست برابر تيم پيكان تهران از گردونه‌ی رقابت‌ها حذف شد.

در اين بازي كه در ورزشگاه سلیمي‌كيا كرمان برگزار شد، مس با تركيب عباس محمدي، ابراهيم تقي‌پور، آلوز، ميرطرقي، حسين خاني، خيري، حاجيان، پوراسدالله، ميرقرباني، علي مولايي به ميدان رفت كه در ادامه حاتمي، نيك و افغاني بازيكناني بودند كه براي مس در اين ديدار، بازي كردند. اما تيم پيكان كه در رقابت‌هاي ليگ برتر نيز موفق شده بود مس را شكست دهد با تركيب محمد محمدي، حسين معمار، مهدي محمدي، حسن اسلامي، محمد رضا طهماسبي، مهدي نوري، رضا عزيزي، امير اصلانيان، ميثم رضا پور، محسن بياتي نيا، علي باقري برابر مس به ميدان رفت.

مس كه مي‌دانست به واسطه‌ی ميزباني خود در اين بازي كه مي‌بایست قطعا يك برنده داشته باشد، نسبت به ميهمان از شرايطي بهتري برخوردار است، بازي را بيشتر در اختيار گرفت و نسبت به ميهمان خود بر زمين مسلط‌تر بود، اما در دقايق پاياني نيمه‌ی اول اين تيم پيكان بود كه با استفاده از اشتباه خط دفاع مس، كه يكي از بدترين روزهاي خود را سپري مي‌كرد به گل برسد. حركت رضا عزيزي از سمت چپ و پاس عمقي او براي بياتي‌نيا با ضربه‌ی اين بازيكن تبديل به گل اول تيم تهراني شد تا بياتي‌نيا بازهم به مس گل بزند.

در نيمه‌ی دوم مس بازهم نسبت به حريف بر زمين تسلط بيشتري داشت و هر زمان توپ را به كناره‌ها مي‌برد تا از منطقه براي حمله بر روي دروازه‌ی پيكان طرح‌ريزي كند‌، موقعيت‌هاي خطرناكي براي خود ايجاد مي‌كرد، كه در دقيقه‌ي 56 بازي نيز يكي از اين حملات براي مس ثمر بخش واقع شد. پاس خوب ميرقرباني از جناح چپ به علي مولايي رسيد تا اين بازيكن در محوطه‌ی حريف با خطاي بازيكنان متوقف شود و نويد مظفري در سوت خود براي اعلام پنالتي به سود مس بدمد. فرزاد حسين خاني در پنالتي كه به دستور داور تكرار نيز شد اين ضربه را تبديل به گل كرد تا بارديگر اميدها براي مس زنده شود.

در بازي كه مس هرگز آن طراوت هميشگي خود را نداشت و حريف نيز بر روي ضدحملات خود حساب باز كرده بود تا در سرماي زمستان، تماشاگران از ديدن بازي دو تيم، سردي هوا را دو چندان احساس كنند، بازهم اين تيم پيكان بود كه با استفاده از غفلت خط دفاع مس به گل پيروزي بخش خود نيز برسد. در دقيقه‌ی 78 بازي محمد غلامي بازيكن تعويضي پيكان، از فضايي كه در سمت چپ خط دفاع مس ايجاد شده بود به راحتي حركت كرد تا با يك ضربه‌ی دقيق توپ را دور از دستان عباس محمدي در اين دقايق رو به پايان تبديل به گل كند. تا سند حذف مس براي امضا آماده شود.

در ادامه‌ی بازي احساسي بازيكنان مس نيز نتوانست دردي را براي اين تيم دوا كند و حملات جسته و گريخته‌ي مس كه خطرناك‌ترين آن‌ها موقعيت فراهم شده براي بابك حاتمي بود، به ثمر ننشست تا در يك بعدازظهر غم‌انگيز روز جمعه مس خود را از گردونه‌ی رقابت‌ها حذف شده ببيند.

مس در حالي دومين باخت خانگي خود را برابر تيم‌هاي تهراني تجربه مي‌كرد كه نبود انگيزه‌ی كافي براي ادامه‌ی رقابت‌هاي جام حذفي در ساق‌هاي بازيكنان مس به چشم مي‌خورد. نادر دست‌نشان هم كه در مصاحبه‌ی پس از بازي خود، فارغ از همه ناراحتي‌ها از خوشحالي ته قلب خود از اين حذف سخن گفت و اعلام كرد كه اكنون مي‌توانيم به طور كامل براي ليك برتر برنامه‌ريزي كنيم و توان خود را فرسوده‌ي بازي‌هاي سنگين جام حذفي نكنيم تا به هدف اصلي خود كه همان موفقيت در ليگ برتر است برسيم. البته دست‌نشان مراد از موفقيت در ليگ را حفظ مس در مسابقات سال بعد عنوان كرد.

اين يعني اين‌كه دست‌نشان براي بازي‌هاي دور برگشت ليگ برتر حساب ويژه‌اي را باز كرده است كه بايد از همان بازي اول اين دور برابر پاس در كرمان شاهد آن بود. به طور حتم اين هدف براي مس و دست‌نشان آن‌قدر مهم بوده است كه حاضر شدند براي رسيدن به آن به "مفت" ترين شكل ممكن از ادامه رقابت در جام حذفي چشم بپوشند.

به هر حال يك‌بارديگر به پيكان باختيم تا عملا اين تيم را گربه‌ی سياه صنعت مس بناميم. البته اميدواريم ديگر تيم‌هاي تهراني نتوانند براي مس اين لقب را كسب كنند. اتفاقات جالب اين بازي تلخ را مي‌توان در اهدا كاپ قهرماني رقابت‌هاي ليگ دسته‌ی اول فصل گذشته را به مس دانست كه به نوعي دهن كجي بود به تيم پيكان كه در فينال اين رقابت‌ها برابر مس به ميدان نرفت. و هم‌چنين برخورد خوب تماشاگران كرماني كه در كمال آرامش اعتراض خود را به نحوي بازي تيم خود اعلام كردند. البته دست‌نشان پس از بازي همانند شكست‌هاي قبلي مس اين باخت را به گردن گرفت و خود را سپر انتقادات بازيكنانش كرد و گفت مردم و مطبوعات هر انتقادي را دارند به من مبذول كنند تا بازيكنان با روحيه‌ی خوب نيم فصل دوم را شروع كنند. به اميد اين‌كه در اين نيم فصل نادرخان خود را ديگر سپر بازيكنان خود نكند.